Χιλιάδες επιστρέφουν πινακίδες. Και τι να τις κάνει τόσες το πασόκ ρε παιδιά;

Ουρές πολιτών για την κατάθεση των πινακίδων των αυτοκινήτων τους έξω από τις τοπικές εφορίες σε κάθε γωνιά της χώρας!

Προσωρινή απόσυρση, η μαγική λέξη, αφού η θεομηνία της ακρίδας πασόκ και τρόϊκας δεν αφήνει πλέον για όλους περιθώρια για τις παλιές καλές "μαγκιές" του παρελθόντος πίσω από το βολάν ενός 4Χ4.

Του....τιμονιού το κάγκελο λοιπόν στις Δ.Ο.Υ της επικράτειας, πάρτες τις ρουφιάνες τις πινακίδες θείο, καίνε! Σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις, ο αριθμός των αποσυρμένων αυτοκινήτων πρόκειται να υπερβεί τις 250.000! Και βλέπουμε...

Ξύπνιος ο Ρωμιός βλέπετε. Αντίσταση; Τι λέτε ρε αγαθοί; Ο καθένας για την πάρτη του ρε!

Τον διώχνει ένας λίγδης υπουργός από την δουλίτσα του (για να τον...σώσει από την χρεωκοπία) ----επιστρέφει τις πινακίδες του αυτοκινήτου του.

Του πετσοκόβει ένας ξεσκισμένος πρασιναλήτης την συνταξούλα του (για να του την...σιγουρέψει)----επιστρέφει από τον γιατρό με τα πόδια, αντί με το λεωφορείο.

Του κάνει το επιδοματάκι του...καινούριο (για τον "σοσιαλισμό" ρε γαμώτο!)----επιστρέφει κάποτε σπίτι του και χάφτει αμάσητα τα πασοκικά νέα του mega.

Του ξετινάζει τα εργατικά του δικαιώματα (για την ανταγωνιστικότητα ρε γαμώτο!)----επιστρέφει στα συνήθη και δίνει στις Αυτοδιοικητικές εκλογές ΟΛΕΣ τις Περιφέρειες και τους Δήμους της χώρας στα ίδια παρασινογαλάζια τομάρια.

Του κάνει Παιδεία και Υγεία, Γης Μαδιάμ (για την φωτοτυπία και τον μαρθαβουρτσισμό, όχι παίζουμε)----επιστρέφει τα όνειρα των παιδιών του για το μέλλον, πριν αυτά προλάβουν να κατατεθούν σε κάποιο όνειρο.

Του αλλάζει τα φώτα με φοροεπιδρομές και χαράτσια (για έναν προϋπολογισμό που τ΄ακουμπάει στην μαρμάγκα ζούμε όλοι μας)----επιστρέφει από την αγορά με πατάτες αντί με αρνάκι.

Του αφαιρεί ένας σκυλορουφιάνος της μούργας του Κινήματος της Διαπλοκής και Διαφθοράς το δικαίωμα για μιά αξιοπρεπή ζωή (αλλά μόνο...προσωρινά, το 2050 θα ξαναβγούμε μάλλον στις αγορές)----επιστρέφει, όχι, δεν επιστρέφει αυτή τη φορά πουθενά. Δεν επιστρέφουν οι άστεγοι...

Άντε να επιστρέψουμε σε λίγο και τα ψυγεία μας, τις τηλεοράσεις μας, τα εξοχικά μας, τα σπίτια μας, το βιό μας, τα πάντα, να τελειώνουμε. Γιατί αν καταθέτεις την ζωή σου στους ίδιους ληστές που στην ρημάξανε, αν επιστρέφεις τον ιδρώτα και το αίμα σου στα κοπρόσκυλα που σε εκμεταλλεύτηκαν και μετά σε έγδαραν, ε είσαι στον σωστό για την κατάντια σου δρόμο: Σε έναν χωρίς επιστροφή!

Μάλλον κάποτε στο μέλλον οι εκλογές, όχι νωρίτερα!

Πούτιν για τις εκλογές: Έχταχτο πράμα οι εκλογές παιδιά, θα περάσετε πολύ καλά!

Πολύς θόρυβος για την ημερομηνία διεξαγωγής βουλευτικών εκλογών τον τελευταίο καιρό. Μετά το Πάσχα, ζητάει ο Παπατράπεζας, δώστε στον Παπατράπεζα τον χρόνο που θέλει, ο Παπατζής, εκλογές εδώ και τώρα, η Αριστερά, πριν από το Πάσχα, αλλά και μετά αν δεν γίνεται στις 19 Φεβρουαρίου ή αργότερα, ο Σαμαράς, αμέσως μόλις συμπληρωθεί η τετραετία, κάτι λεχρίτες-πρωτάκια της ΚΟ της πασόκας, να προλάβουν να κατοχυρώσουν δικαιώματα, ότι βάλει ο νους σας.

Και τι λέει ο μαλάκας; Γιατί, τον είδατε εσείς να λέει κάτι; Ή τέλος πάντων να λέει κάτι διαφορετικό από αυτό που έλεγε πάντα; Εμ γιατί τον δικαιώνουμε νομίζετε, αποκαλώντας τον μαλάκα;

Να γίνουν λοιπόν όποτε θέλουν, οι εκλογούλες. Είναι γνωστό τι μας ετοιμάζει ο πανέξυπνος και υπερσυνειδητός Νεοέλληνας...καλλιτέχνης λαός: Αυτό που μας σέρβιραν οι αξιότιμοι κύριοι από την Βρυξέλλα: Συγκυβέρνηση της ακρίδας πασοκνουδουλα.ος. Μπορεί και με την συμμετοχή του Φωτάκη και της Ντορούλας. Ή κάτι ανάλογο.

Άντε λοιπόν εκλογές όποτε νάναι, με το καλό, και με τον Χρυσοχοΐδη πρωθυπουργό, αν γίνεται, νάχουμε κάτι να γελάμε.

Ήρωας ο Παπανδρέου!

Παπανδρέου: Και άμα δεν κάνεις καμμιά μαλακία να γίνεις ήρωας, την βγάζεις ολόκληρη την τετραετία!


Ευτυχώς που υπάρχουν φυλλάδες σαν την βρετανική TheTelegraph και μας λένε τα πράγματα από την...ηρωϊκή τους πλευρά, αλλιώς θα είχαν χρεωκοπήσει όλες οι εταιρείες που κατασκευάζουν ή εμπορεύονται προτομές, αγάλματα και αδριάντες. Μπράβο στην εφημερίδα, ούτε Τα Νέα τέτοια ηρωϊκή...ποιότητα!

Καθόντουσαν που λέτε οι συντάκτες της The Telegraph και σκεφτόντουσαν με ποιό αντικείμενο θα χτυπήσουν το καλοκαίρι τις μύγες που θα πετάνε στα γραφεία τους, πολύ δουλειά δηλαδή. Και εκεί ξαφνικά έρχεται ενός παρακατιανού συντάκτη η ιδέα της χρονιάς: Ρε παιδιά, τους λέει, δεν κάνουμε ρε σεις μιά λίστα με τούς ήρωες της χρονιάς, να τιμήσουμε τσι αθρώποι που δώσανε το αίμα των αλλωνώνε για να τους σώσουν από την...αναιμία;

Πανικός! Πέσανε οι συναδέλφοι του πάνω του και τον πήγαν με αλαλαγμούς σηκωτό στον διευθυντή της εφημερίδας. Κάντε τόπο, έρχεται ο νέος διευθυντής, στην άκρη λαμόγιο παλιέ!

Θρίαμβος δηλαδή! Και όταν ο εμπνευστής της ιδέας (και νέος διευθυντής της εφημερίδας) τους παρουσίασε την λίστα με τα ονόματα των ηρώων της χρονιάς, ε εκεί να βλέπατε τον απόλυτο χαμό! Ήρωας η κυρία δουνουτού, Λαγκάρντ, ήρωας ο αφεντικός της τράπεζας της Αγγλίας, ηρωΐδες οι...αγορές κρατικών ομόλογων (σε αυτήν εδώ την περίπτωση μπορούμε να διαβάσουμε στην βάση του επιβλητικού μαρμάρινου μνημείου που έχει στηθεί προς τιμή των αγορών, το παρακάτω γνωμικό: Ω ξειν αγγέλειν τραπεζεύσι, ότι το παραδάκι του μαλάκα του λαού κείται στα χρηματοκιβωτιάκια μας, άρα θα περάσουν μιά χαρά οι δανειστές, οι οποίοι τοις κείνων χρήμασι τρεφόμενοι, και τέρμα το ρητό γιατί δεν έχει άλλο χώρο στη βάση του αγάρματος) και τέλος ο ένδοξος, απαράμιλλος και σούπερμαν μεταξύ των ηρώων, αρχιήρωας Γιωργάκης Παπανδρέου, το γένος Στόκου!

Ήρωας ο μπαρμπαλήθειας, ο αϊκιουκτόνος Παπατζής; Ε ναι. Έπεσε ηρωικά από την πρωθυπουργική του καρέκλα, που κουνιώτανε πολύ μετά την απόφασή του να "προσφύγει στους δημοκρατικούς θεσμούς", όπως γράφει η εφημερίδα εννοώντας το γνωστό παπανδρεϊκό στοκάρισμα περί δημοψηφίσματος.

Ε για να το λέει η αγγλική έγκριτη εφημερίδα, κάτι ξέρει. Μπορεί να μην τολμάει ο Γιωργάκης να βγει από το σπίτι του ούτε προς νερού του, που λέει ο λόγος, αλλά στην Αγγλία ισχύει σαν η φαντασίωση κάθε...φιλήρωα αναγνώστη εφημερίδας. Πως λέμε, ουδείς προφήτης στον τόπο του, κάπως έτσι, αλλά με ήρωισμό αντί προφητείας.

Η μοναδική παράλειψη της εφημερίδας ήταν η ακριβής περιγραφή της ηρωικής πράξης του Γιωργάκη. Δεν γίνεται να τα γράφουν όλα οι εφημερίδες, τι να έγραφε δηλαδή ηΤέλεγκραφ;
Πως με το δημοψήφισμα πήγαινε ο Γιωργάκης να κάνει "σκαμνάκι" στον λαό, αλλά μπουρδουκλώθηκε στα κορδόνια του και έπεσε κάτω; Και πως πέφτοντας άναψε...ένα σπίρτο να δει που πέφτει και έβαλε άθελά του φωτιά στα σπίτια...της Μέρκελ και του Σαρκοζύ; Και ότι οι δυο τελευταίοι του βάλανε μετά φωτιά στα μπατζάκια του; Που να τα γράψουν όλα αυτά οι εφημερίδες, δεν γράφονται.

Πάντως να ξεχάσει η Telegraph την ηρωική προσφορά του ημίθεου Χρυσοχοΐδη, δεν το περίμενε κανείς. Κατάφωρη αδικία που συγκίνησε απαξάπαντο το πανελλήνιο. Ο Λοβέρδος κλαίει μέχρι και τούτη την ώρα!

Mission Impossible: Τα κάλαντα!

"Άμα έτουν να μου πάουν τα λετά από τα κάλαντα, τα του κοτώσω"


Να μπουκάρουν σε βρεφονηπιαγωγικό σταθμό και να αποσπάσουν υπό την απειλή νεροπίστολων τα μπιμπερό των πιτσιρικάδων; Όχι, δεν φτάσαμε ακόμα μέχρι εκεί, αλλά δεν θα αργήσει και πολύ.

Η σωτηρία του δικομματικού συστήματος νάναι καλά και έχουνε πολλά εξαίσια ακόμα να δούνε τα ματάκια μας. Για τις ληστείες σε βάρος μικρών παιδιών που έλεγαν χτες τα κάλαντα ο λόγος. Ναι, καλά ακούσατε, δεν πρόκειται για κακόγουστο αστείο: Φτάσαμε να μετράμε ληστείες πιτσιρικάδων που βγήκαν παραμονή Χριστουγέννων να πούνε τα κάλαντα και μάλιστα υπό την απειλή μαχαιριών! Υποκλινόμαστε σε όλους πους μας φτάσανε μέχρι εδώ!

Δυό-δυό οι ληστές της ξεφτίλας στις επιθέσεις κατά ανηλίκων σε Κηφισιά, Νέο Κόσμο και Ελληνικό, δεν ξέρεις ντε τι μπορεί να προκύψει όταν ο άλλος κρατάει...τριγωνάκι. Σε μια άλλη ληστεία παιδιών, στην Νέα Σμύρνη αυτή την φορά, ήταν και οι ένοπλοι (μαχαίρι πάλι) παιδιά: Δύο δεκαπεντάχρονα αγόρια τα οποία συνέλαβε λίγο μετά η αστυνομία.

Όμορφος κόσμος, άγιος, αγγελικά πλασμένος...

Τι είπατε; Την κάνουνε μπουρδέλο την χώρα; Τώρα; Μπουρδέλο την έχουν κάνει προ πολλού. Ζούγκλα την κάνουν τώρα φίλοι μου! Και εμείς τους ανεχόμαστε ακόμα πάνω στην καμπούρα μας και τους αφήνουμε να αλωνίζουνε. Μέχρι πότε άραγε;

Ένα χριστουγεννιάτικο παραμύθι, μύθι, μύθοι...

Μιά φορά κι΄έναν καιρό φυτοζωούσε σε μιά καταραμένη έως απίστευτα χρεωμένη χώρα της Βλακανικής Χαρατσονήσου ένας ταπεινός άντρας, γύρω στα δώδεκα, μπορεί και δεκατρία. Τι; Δεν είσαι με δώδεκα ή ίσως και δεκατρία, άντρας; Ε, νεαρός τότε! Ο νεαρός αυτός είχε ένα μεγάλο, αλλά καθόλου ευκαταφρόνητο πρόβλημα: Πεινούσε άγρια! Γιατί; Εδώ το πρόβλημα αρχίζει να γίνεται περίπλοκα διατροφικό, άρα μπορούμε να το πλησιάσουμε στο ευρύ κοινό μόνο με γαστρονομική περιγραφή. Ας ακούσουμε λοιπόν τι λέει ο γράφων.

Όταν λέμε "φυτοζωούσε" τι εννοούμε; Ότι η διατροφή του περιορίζοταν μόνο σε αυτά που ξεπετάγονται από μόνα τους από την ευγενή ελληνική γη, όπως βρούβες, ραδίκια κτλ, κοινώς χόρτα (εξ ου και "φυτο"ζωούσε) τα οποία ούτε κοστίζουν, ούτε ανήκουν σε κανένα. Γιατί το έκανε αυτό; Γιατί τα χόρτα είναι σαφώς πιό τρυφερά από τις πέτρες! Φτώχεια μιλάμε!

Κάποτε, όταν είχε φάει πιά ότι άγριο χόρτο είχε προλάβει να δει το φως της ημέρας στην ευρύτερη περιοχή ΒΙΟΠΑ Κερατέας (καμμιά πενηνταριά μέτρα ανατολικά του Κωσταντάρα, μπορεί και λιγότερα), αναγκάστηκε για να επιβιώσει να φάει και τις ίδιες του τις ρίζες! Γαλλικής καταγωγής το παιδί, δηλαδή ο γύρω στα δώδεκα με δεκατρία νεαρός, με το τραγικό αποτέλεσμα να αντικατασταθεί σιγά σιγά το θηριώδες αλλά σαφέστατα αλσατικό του όνομα Αλαίν Ντελόν, από το πεζό νεοελληνικό Άλλα αντ΄Άλλων. Για λόγους συντομίας θα τον φωνάζουμε "Το πάμφτωχο δωδεκάρι μέχρι δεκατριάρι της Λαυρεωτικής που δεν έχει στον ήλιο μοίρα". Ή να τ΄αφήσουμε καλύτερα ως έχει, λέω εγώ...

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το χριστουγεννιάτικο παραμύθι που περιμένουν οι φανατικοί των εορταστικών μουσιών, να λέμε τα σύκα σύκα ντε, θα ρωτήσουν τώρα οι αδαείς. Έλα ντε! Ελαφρά εκτός θέματος, δεν κάνει ούτε για πρόλογος, τζάμπα ο κόπος. Παμαμτηναρχή λοιπόν!

Μιά φορά και έναν καιρό ζούσε σε μιά χώρα με τρομερές ομοιότητες με την παραπάνω, φτυστές σας λέω, ένας φτωχός αλλά και πεινασμένος νεαρός με τάση στην ταπεινότητα και στην χορτοφαγία. Να μη τα επαναλάβουμε όλα, γαλλικής καταγωγής, εξελληνισμένος μέχρι αρβανίτης του κερατά, τόπος διαμονής περίπου ο ίδιος όπως πάνω. Τι περίπου, ο ίδιος!

Κάτι μου λέει ότι θα επικαλεστώ σε λίγο ένα ελαφρύ κόλλημα, το παραμύθι ρεπετάρει στα ίδια. Μιά τελευταία προσπάθεια.

Πέστε μιά χώρα! Άντε, να το κάνουμε συμμετοχικό το παραμύθι. Τι; Ποιά; Όχι αυτή την χρεωμένη ρε σεις! Άλλη! Τι, αυτήν; Όχι είπα ρε, ούτε καταραμένη θέλουμε. Αφήστε, αφού δεν μας βγαίνει, δεν θα της δώσουμε όνομα. Θα την λέμε Ελλρώπη. Μπα, βρωμάει! Τι θα λέγατε τότε να την βγάζαμε Ευράδα; Τσιμπάει, ναι, δίκιο έχετε. Άλλο.

(Τριανταδύο προσπάθειες αργότερα)

Την αφήσαμε ανώνυμη παιδιά. Που να φτουρίσει η φαντασία στις ανάγκες της καταχρεωμένης εποχής που ζούμε; No-Name-Land το όνομά της λοιπόν, και είμαστε όλοι μας πολίτες της. Ντόπιοι και ξένοι. Και οι ρατσιστές; Τι θα πούνε οι ρατσιστές; Να φάνε τα άντερά τους οι ρατσιστές!

Ζούσε λοιπόν μιά φορά κι΄έναν καιρό στην No-Name-Land ένας άνθρωπος, για λόγους παραμυθιακής σκοπιμότητας δεν θα αναφέρουμε φύλλο, ηλικία και τόπο διαμονής, τρίτη και φαρμακερή τούτη εδώ η προσπάθεια. Θα τον ονομάσουμε χάριν τσαμπουκά No-Name-Man. Kαι για να την σπάσουμε στις παραπάνω δύο αποτυχημένες εμπνεύσεις δεν θα πούμε κουβέντα για τα μασητικά του τεκταινόμενα, και δεν θα αναφέρουμε την παραμικρή γαστρονομική πληροφορία για αυτόν. Πάμε λοιπόν.

Ε αυτός ο άνθρωπος που ζούσε σε αυτήν την χώρα...πεινούσε!

Μπα, δεν βγαίνει ο κόσμος να χαλάσει! Άδικος κόπος. Φτου ρε γαμώτο, ούτε παραμύθια επιτρέπει αυτή η ρουφιάνα η εποχή! Τα μοναδικά που βγαίνουνε αυθόρμητα είναι η ανέχεια, η ανεργία, η ανασφάλεια, η καταστροφή. Κάθε τι όμορφο, κάθε τι ευχάριστο, κάθε λαμπερό και χαρούμενο στριτζώνει τις αρίδες του και δεν λέει να μπει με τίποτα.

Και τι κάνουμε τότε; Να μη πούμε χριστουγεννιάτικα ούτε ένα παραμυθάκι στα μικρά και μεγάλα παιδιά; Να μην αφήσουμε την φαντασία μας να κάνει πιρουέτες πάνω στον ίσκιο της ψυχής μας; Να μην περάσουμε το όνειρο ένα χεράκι χρυσό βερνίκι, να ξεγελάσει λίγο τα θολά μάτια μας;

Όχι, τίποτα από όλα αυτά δεν πρέπει να κάνουμε. Κανένα παραμύθι, τίποτα που προηγείται ή έχει σχέση με τον ύπνο, τίποτα που οδηγεί μακριά από την πραγματικότητα.

Να ξυπνήσουμε πρέπει φίλοι μου! Να ξυπνήσουμε επιτέλους και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Για να μπορέσουμε να ξαναφτιάξουμε και να ξαναπούμε παραμύθια στα παιδιά μας. Για να απελευθερώσουμε την φαντασία μας από τον φόβο για το σήμερα και τον τρόμο γιά το αύριο. Και για να ξαναπαντρέψουμε τον ύπνο μας με τα όνειρά μας.

Εγερτήριο λοιπόν και χρόνια σας πολλά φίλοι μου. Δικά σας, κατάδικά σας χρόνια!

Τα κάλαντα

Καλήν ημέρα πάσχοντες 
κι΄ας μην, μην είναι ο ορισμός σας 

της Τρόϊκας τη θέληση
να πω, να πω στο φτωχικό σας.
 

Σκίζουνε το Δημόσιον 

και τον ιδιωτικό τομέα,

τ΄αφεντικά αγάλλονται,
περνάν΄ οι δανειστές ωραία.

Εις το Μνημόνιο στέκονται
πλήθος, θος μέτρων παραλόγων, 

μειώσεις των συντάξεων

και των επιδομάτων όλων.
 

Σε αυτό το σπίτι το ψηλό

λάμπα, λάμπα δεν θα ανάψει

αν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού
δεν σκα, δεν σκάσει το χαράτσι.

Πλήθος "σωτήρων" ψάχνουσι
τη δο- τη δόση εν υψίστοις 

και τελικά θα τηνε βρουν

για να, για να μας βγει η πίστις.

Εκ της Βρυξέλλας έρχονται
τρεις μά- τρεις μάγοι για τα δώρα 

κι΄άμα δεν τους τα δώσουμε

πάμε κατά διαόλου μάγκες, την βάψαμε δηλαδή, δράμα! Ούτε συντάξεις πληρώνουμε, ούτε μισθούς, ούτε τον κακό τους τον φλάρ....εεεεεεεεε σόρυ

χρεωκοπεί η χώρα 

Έφτασαν εις πρωτεύουσαν
με πο- με πόθον ερωτώσι
που είν΄ του φτωχού ο κουμπαράς
να πα- να παν' να τον ευρώσι

"Μη πληρώνετε ρε μαλάκες, σας δουλεύουν οι λεχρίτες" ως ήκουσεν 

(μάλλον από τον λαό, αλλά δεν είδα καλά, μπορεί να τόπε και κάνας άλλος)
ο Μπε, ο Μπένυ ο σαρκώδης
αμέσως εταράχθηκε
κι εγι- κι έγινε θηριώδης
 

Κουφάλες θα πληρώσετε

θέτε, θέτε ή δε θέτε

και απαντάει ο λαός (αν είδα καλά)  

θα μας.....(εδώ πέρασε μιά νταλίκα από δίπλα και δεν άκουσα τι ακριβώς είπε ο λαός. Πάντως τελείωνε με " τα μύδια", ή κάτι τέτοιο τέλος πάντως)

Χρόνια πολλά και του χρόνου!

Ελλάς, μπορείς, μπορείς να εξαθλιωθείς!

Αχ τι καλά, το σηκώσαμε επιτέλους το τιμημένο!

Μπα, δεν ξεκίνησε ακόμα το Πανευρωπαϊκό, άλλες πρωτιές μας έλαχαν αυτή τη φορά: Χρυσό στην Ανταγωνιστικότητα και στην Παραγωγικότητα! Στην άρση βαρών θα λέγαμε χρυσό στο αρασέ και στο ζετέ, αλλά πιαστήκαμε όλοι ντοπέ (ακόμα και οι θεατές) και έτσι δεν λέμε.

Θρίαμβος των ελληνικών χρωμάτων σύμφωνα με τα νεώτερα στοιχεία του ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης), νενικήκαμεν λοιπόν φίλοι μου και μάλιστα εις διπλούν!

Στο ευγενές άθλημα της Παραγωγικότητας σπάσαμε μάλιστα το τέταρτο τρίμηνο του 2011 με μιά βολή στα 2,4% και το παλιό ρεκόρ που ήταν στα 1,3%, σκίσημο μεγάλο λέμε. Η Ιρλανδία και η Ουγγαρία, άλλα δύο οικονομικά...μεγαθήρια λοιπόν, κατέλαβαν παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικής μαρμάγκας τους μόνο την δεύτερη και τρίτη θέση.

Ανάλογη απόδοση είχε η χώρα μας και στην Μείωση Κόστους Εργασίας μετά παρά φύση εμποδίων: Χρυσό με άνετη πρωτιά μείωσης της τάξης των 2,8%, με την δεύτερη Ιρλανδία να εξασφαλίζει το αργυρό κάτι παραπάνω από καταϊδρωμένη με 1,3% και την Ισπανία στην τρίτη θέση. Όλοι οι...καλοί αθλητές στο βάθρο δηλαδή...

Όλα αυτά τα χρυσά μετάλλια δεν πέσανε φυσικά από μόνα τους ξαφνικά από τον ουρανό, αλλά είναι, όπως όλοι γνωρίζουμε, προϊόντα των επίπονων (για τον λαό) συντονισμένων προσπαθειών του τεχνικού τημ, κυβέρνησης, ΣΕΒ, τρόϊκας. Τα μυστικά της επιτυχίας; Τα γνωστά: Το τσεκούρεμα μισθών, το ξεπάτωμα του θεσμού της Εργασίας και η καλπάζουσα ανεργία. Και γαμώ τα μυστικά! Διαβάζουμε με...υπερηφάνεια στο news 247:

"Σύμφωνα με τα στοιχεία του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας, στο εννεάμηνο του 2011 το 32,5% των νέων συμβάσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα αφορούσε μερική απασχόληση και το 8,6% εκ περιτροπής απασχόληση.

Επιπλέον, 42.800 συμβάσεις πλήρους απασχόλησης μετατράπηκαν σε μερικής ή εκ περιτροπής (αύξηση 173% σε σχέση με το εννεάμηνο του 2010)."

Έτσι κερδίζονται τα χρυσά μετάλλια στην οικονομία σε τούτη την όμορφη εποχή φίλοι μου. Το μόνο αντίτιμο που πρέπει να πληρώσουν οι κοινωνίες για αυτές τις πρωτιές, είναι η εξαθλίωση. Σιγά τώρα...

Δεν πιστεύω τώρα που σαρώνουμε τα μετάλλια να ξεσηκωθεί ο λαός και να μας ξαναστείλει πίσω σε εκείνες τις εποχές που ήμασταν του κλώτσου και του μπάτσου στην Ευρώπη!

Ελλάς, μπορείς, μπορείς να εξαθλιωθείς!