Τι κάνουμε; (Τώρα, γιατί αύριο κάνει και η κουτσή Μαρία)

Η πορεία της "ομάδας" είναι σταθερή: Καθοδική!

-Κερδίζουμε λιγότερα
-Ξοδεύουμε λιγότερα
-Καίμε λιγότερο
-Τρώμε λιγότερο
-Παράγουμε λιγότερα
-Δουλεύουμε λιγότερο
-Διασκεδάζουμε λιγότερο
-Οδηγούμε/ταξιδεύουμε λιγότερο
-Ελπίζουμε όλο και λιγότερο
-Ονειρευόμαστε λιγότερο

Τα μόνα που ανεβαίνουν είναι τα αρνητικά:

-Το έλλειμμα
-Το δημόσιο χρέος
-Οι τιμές των καυσίμων
-Τα ποσοστά της ανεργίας
-Το ΦΠΑ
-Οι άλλοι φόροι
-Τα λουκέτα
-Το ποσοστό των αστέγων
-Η εγκληματικότητα
-Η μετανάστευση
-Η εξαθλίωση, η απόγνωση όπως και το ποσοστό των αυτοκτονιών

Ο δρόμος, ίδιος. Απαράλλακτος! Στερεότυπα ηλίθιος, αλλά παρ΄όλα αυτά ιδιαίτερα αποτελεσματικός:

Κώδων Κινδύνου...Χάνεστε!...Μόνο με μέτρα μπορεί να σωθείτε!...Ή 1η δόση, ή πάπαλα!
--Την πήραμε! Σωθήκαμε!
Αχ, δεν σωθήκαμε ντιπ καταντίπ. Αχ, δεν μας βγήκανε τα νούμερα.... 



Κώδων Κινδύνου...Χάνεστε!...Μόνο με μέτρα μπορεί να σωθείτε!...Ή 2η δόση, ή πάπαλα!

--Την πήραμε! Σωθήκαμε!
Αχ, δεν σωθήκαμε ντιπ καταντίπ. Αχ, δεν μας βγήκανε τα νούμερα....  



Κώδων Κινδύνου...Χάνεστε!...Μόνο με μέτρα μπορεί να σωθείτε!...Ή 3η δόση, ή πάπαλα!
--Την πήραμε! Σωθήκαμε!
Αχ, δεν σωθήκαμε ντιπ καταντίπ. Αχ, δεν μας βγήκανε τα νούμερα....  


Κώδων Κινδύνου...Χάνεστε!...Μόνο με μέτρα μπορεί να σωθείτε!...Ή 4η δόση, ή πάπαλα!

--Την πήραμε! Σωθήκαμε!
Αχ, δεν σωθήκαμε ντιπ καταντίπ. Αχ, δεν μας βγήκανε τα νούμερα....  


κ.ο.κ.....

Πόσες φορές αντέχει αυτήν την βλακώδη επανάληψη ο εγκέφαλος ενός νορμάλ ανθρώπου; Δεν υπάρχουν δυστυχώς στατιστικές για την αντίδραση νορμάλ ανθρώπων, έτσι θα αναγκαστούμε να χρησιμοποιήσουμε νούμερα, που αφορούν τον μοναδικό μέχρι στιγμής διδάξαντα: Τον γίγαντα Έλληνα.


Πόσες φορές μπορεί να πέσει (ο μεγαλύτερος Μαλάκας της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας. Να λέμε του στραβού το δίκιο ντε) στην ίδια τρύπα λοιπόν; Απάντηση: Τουλάχιστον εφτά φορές! Στην έβδομη δόση φτάσαμε αισίως και έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας.

Και προσέξατε ένα νέο στοιχείο στην αντιστασιακή...θύελλα του λαού; Α, το προσέξατε και σεις! Μάλιστα, δεν κουνιέται φύλλο! Εμείς κι΄εμείς με σφιγμένες τις γροθιές στους δρόμους και στις πλατείες, εμείς κι΄εμείς στον αγώνα στα σχολειά και στον τόπο της δουλειάς...

Οι συνήθεις ένοχοι μόνο εκεί που δένεται το ατσάλι, η μάζα τράβηξε το κεφάλι μέσα στο καβούκι της και περιμένει το "εργόχειρο" του Παπαδήμου για να...ξεχελωνιάσει. Αλλά από βογκητά και κατάρες όσες θέλεις:

Αχ, αμάν, πεθαίνουμε!
Αχ, αμάν, δεν αντέχουμε!
Αχ, αμάν, και ως πότε παληκάρια...

Ψόφος!
Να μην αντέξετε!
Ως την πεντηκοστή έβδομη δόση, Μαλάκες!

Λύση;

Δεν υπάρχουν λύσεις στην φύση, μόνο αγώνας. Ένας αγώνας που μας οδηγεί ακριβώς εκεί που βρισκόμαστε. Σύνθεση ονομάζει ο φιλόσοφος το αποτέλεσμα του αγώνα, που είναι μιάς πρώτης τάξεως οχηματάκι και έχει όλα τα φόντα να σε πάει πιό ψηλά, αρκεί να κουνήσεις και εσύ λίγο την αρίδα σου.

Λοιπόν;

Το σκεφτόμαστε ακόμα, ε; Βρίσκουμε ακόμα ένα άλλοθι; Επιμένουμε στην διαστρέβλωση της πραγματικότητας; Ελπίζουμε στην ξαφνική συμπόνια κάποιου Ανώτερου Όντος; Αντέχουμε στην αυτοϋποβάθμιση της νοϋμοσύνης μας και εξακολουθούμε να πιστεύουμε τα καθήκια; Πιάνουμε τις Ιδεολογίες και τις περνάμε γενεές δεκατέσσερεις, μέχρι να γίνουν υπάκουα και άβουλα γαϊδουράκια που κουβαλάνε/δικαιολογούν την απραξία μας; Φτιάχνουμε από τα Πιστεύω μας φανταστικά οικοδομήματα από πλαστελίνη, μόνο και μόνο  για να μπορούν να χωρέσουν στα καλούπια που έχει κατασκευάσει η δειλία μας;

Πιό αόριστα, πιο προσεκτικά δεν θα μπορούσαν να γίνουν οι παραπάνω ερωτήσεις. Και γιατί αόριστα και προσεκτικά ρε συ Βράχε, θα ρωτήσουν τώρα αυτοί που δεν έχουν να κάνουν άλλη δουλειά, από το να μου φτύνουν στη σούπα. Έλα ντε! Δίκιο έχετε! Άντε τότε να κλείσω λιγότερο "αόριστα και προσεκτικά":

Σε εποχές κοινωνικής καταστολής και οικονομικής εξαθλίωσης, που την πληρώνουν μαζικά οι "πολλοί" και περνάνε ιδιαίτερα καλά οι "λίγοι", πρέπει οι "πολλοί" να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί με όσα λένε και κάνουν οι "λίγοι" που εκπροσωπούν "πολλούς" και "λίγους".

Λοιπόν, θα κουνήσουμε επιτέλους την αρίδα μας;

Θα σταματήσουμε να παριστάνουμε την γατούλα, που νιαουρίζει για την μικροζημιά που προκάλεσε "παρδόν, άλλοθι ζώου";

Θα γίνουμε επιτέλους τα λιοντάρια που είμαστε πραγματικά και θα βρυχηθούμε "τέρμα τα παρδόν, ζώα!";

Λέτε να μην είμαστε όλοι μας Κουλούρηδες; Ή σχεδόν όλοι...

Κουλούρηδες, Παπουτσήδες, Γιωργάκηδες, Σαμαράδες, Καραμανλήδες και δεν συμμαζεύεται...

Τριάντα τόσα χρόνια καλλιεργεί η δικομματισμένη κοινωνία μας την κουλτούρα της πολιτισμικής και πολιτικής καταστροφής.

Ακριβώς αυτό που είδες, φίλε αναγνώστη! Ακριβώς όπως και όλα αυτά που δεν πρόλαβες, δεν είχες την ατυχία να δεις.

Αυτό είναι το κράτος των ασυστόλων κώλων, που λέει το τραγούδι, αυτοί ακριβώς και κανένας άλλος είμαστε κι΄εμείς.

Και επιμένουμε ακόμα να παραμένουμε οι ίδιοι! Εκεί, γαντζωμένοι πάνω στα ίδια σαπάκια, εκεί κολλημένοι στις ίδιες αρρωστημένες εμμονές! Τίποτα δεν φαίνεται ικανό να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο, ακόμα και αυτή η λαίλαπα της ανέχειας δείχνει να σπάει τα δόντια της στο χοντρόπετσο τομάρι μας.

Ζούμε σ΄έναν βόθρο μαγικό και όχι απέναντι από Ακροπόλεις και Λυκαβητούς, Ελένη και κάθε Ελένη. Και εδώ ούτε πεθαίνει κάποιος για την χώρα αυτή, ούτε πεθαίνει η χώρα για κάποιον άλλον. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα πιά για να πεθάνει.

Μόνο ο θάνατος βασιλεύει εδώ, Ελένη! Απλά ο θάνατος.

Μιά μέρα χωρίς παντελόνια στο μετρό; Για να τα βγάλεις, πρέπει να φοράς!

 

 

Η τρομερή έμπνευση ακούσει στον μαγευτικό τίτλο "Μιά μέρα χωρίς παντελόνια στο μετρό". Αμερικανικής-τι άλλο;- προελεύσεως, ξεκίνησε στην Νέα Υόρκη δειλά πριν από έντεκα χρόνια και απειλεί να εξαπλωθεί σε όλο το πλανήτη. Σιγά τις απειλές τώρα....

Το Cosmo.gr που δημοσίευσε την είδηση έδειξε να μη κομπλάρει στα δύσκολα: Το κάνουμε και στην Αθήνα του χρόνου ή ντρέπεστε; έδωσε το Cosmo.gr στο τέλος το μπαλάκι στην κοινωνία.

 

 

Αυτό που αγνοεί το Cosmo.gr είναι ότι στην χώρα μας έχει εξελιχθεί ιδιαίτερα αυτή η ...τεχνολογία και σπάει όλα τα ρεκόρ. Η Ελληνική εκδοχή της ξεπερασμένης αμερικανικής ακούει στο όνομα "Πάνω από δυό χρόνια χωρίς σώβρακα, παντού".

Και που είμαστε ακόμα!

Παντελής Καψής: Τι Πεταλωτής, τι Μόσιαλος; Αστέρι!

Μάθαμε να χάνουμε. Ντάξει, υπάρχει και η ήττα στο παιχνίδι. Έστω η απόλυτη και καθολική που ζούμε εδώ και δυο χρόνια. Αυτή που μας παίρνουν τα σώβρακα ή ακόμα και τα σπασουάρ, αν είμαστε άνθρωποι που για κάποιο λόγο προφυλλάσουμε τα (μπροστινά) νώτα μας. Τα πισινά; Τώρα τα πισινά;...

Δεν παίζει ρόλο η έκβαση ενός πολέμου τελικά, ρόλο παίζει ο τρόπος που τον χάνεις. Εμείς μπορεί να τον χάνουμε μεν με κατεβασμένα χέρια, τον χάνουμε όμως από έναν γαμάτο και υπερπλήρη αντίπαλο! Τρία ΑΑΑ και με πενήντα μαύρες ζώνες ο εχθρός, περισσεύει λίγη τιμή και δόξα και για τον πεσμένο στο καναβάτσο λαό.

Ήττα, πανωλεθρία κόντρα σε έναν Μεγάλο αντίπαλο είναι μισή πανωλεθρία λοιπόν, θάχουμε να λέμε στα εγγόνια μας: Ρε συ μπόμπιρα, εμένα που με βλέπεις, όταν ήμανε στα ντουζένια μου, με έριξε ο πασοκοτροϊκανός χάμου και τον έπινα δυό χρόνια. Πογκρόμ, τσουνάμι και σοδομισμός ταυτόχρονα η φάση μικρέ, να σέβεσαι τον παππού σου.

Έτσι. Εγώ την βρίσκω που με πατάει ο Παντέλαρος ο Καψής. Μιλάμε για Τις πένες, διαπλανητική δημοσιογραφία και φονικό μικρόφωνο. Που να βγάλεις το πρώτο τέταρτο χωρίς τρία τεμμάχια στο πλεχτό σου; Τι "όλοι πίσω και διώχνετε όπως όπως"; Δεν παίζεται ο άνθρωπος! Χαλάλι να χάνεις από τέτοια Μπάρτσα!

Τους έκανε άνω κάτω τους τσίφτηδες του mega, σήμερα ο Καψής! Μονότερμα! Που λέτε, πάρτε μιά, πάρτε κι΄άλλη, να κι΄αυτή, να και τούτη, να τους λυπάται η ψυχή σου τους έκανε τους αντιστασιακούς του mega! Όχι θα τις άφηνε τις κουφάλες, να σκίσουνε την τρόϊκα και να θίξουνε την κυβερνησάρα του Λουκά, που αγωνίζεται ενάντια στις κόκκινες γραμμές και στις ροζ καμπύλες.

Δεν λέω ότι δεν προέβαλαν αντίσταση τα τέκνα του καναλιού! Μέχρι τελικής προπαγάνδας, που λένε, όλα τάδωσαν. Αλλά όταν τους έχωσε αυτό το αμίμητο ο Παντελάρας "αν μας ρωτήσει η τρόϊκα, η Ισπανία έχει 150 ευρώ χαμηλότερο κατώτατο μισθό, εσείς τί κάνετε;" πέσανε ξεροί στο καναβάτσο. Γι΄αυτό τον πάω εγώ τον Καψή. Μιλάμε για Τον εγκέφαλο!

Να το κάνω λιανά; Οκ.

Πέστε μας ρωτάει η τρόϊκα: Πόσο είναι ρε σεις Έλληνοι ο κατώτατος μισθός σας; Τι; Τόσο;!!!!  (Με την φρίκη ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους). Ε ναι....Τι ναι ρε; Ξέτε τι κερδί οι Σπανοί; 150 ευρώ πιό λι, ρε! Εκατόν και πενήντα ευρωπουλάκια πιό λίγα από σας ρε! Έτσι θα πάτε να τους κοντράρετε στην Ανταγωνιστικότητα εσείς; Θα σας πάρουν παραμάζωμε ρε! Άσε που έχουν και τον Ινιέστα και ζωγραφίζει!

Κάπα, άλφα, ψι, ήτα, σίγμα, Καψής! Υποκλινόμαστε και βγάζουμε καπέλο. Για να μη μας πέσει, το βγάζουμε πρώτα και μετά υποκλινόμαστε.

Τώρα δεν θέλω να ακούσω καμμιά κρυάδα τύπου, και τι γίνεται με την Βουλγαρία, που ο κατώτατος είναι 71 λεπτά την ώρα, ρε βραχόκηπε; Σας παρακαλώ!

Τι λέγαμε;

Α, και γαμώ τους εγκέφαλους ο Καψής!....

Θέλει μειώσεις η τρόϊκα, αλλά η κυβέρνηση δεν μασάει!

Μεγάλη κακία η τρόϊκα λένε τα γνωστά αντιστασιακά κανάλια, mega, αντένα, σκάϊ, ερτ κτλ, αν και η τελευταία δεν πολυλέει και τόσο, αφού έχουν ξεσκιστεί τα παιδιά στην απεργία να σώσουνε το τομαράκι τους, ενώ για τα τομαράκια των άλλωνε δεν δίνουν πεντάρα ως γνωστόν. Και όχι μόνο δεν δίνουν μία, αλλά το χειροκροτάνε κι΄όλας το γεγονός του αφανισμού των άλλων τα κομματόσκυλα!

Πωπω φρίκη, λένε, έρχονται σύσωμοι και οι τρεις τροϊκανοί και έχουν βάλει στο μάτι την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και τα μιστά του ιδιωτικού τομέψ!

Μέσα σε τούτη τη φρίκη, που ως γνωστόν ως καθώς πρέπει φρίκη έχει χρώμα μαύρο, βλέπουμε όμως κάτι αναλαμπές, φωτάκια, πυγολαμπίδες, προβολέες, ξέρω γω, που μας φωτίζουν στην μάπα και μας φλομώνουνε αισιοδοξία.

Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας! Τι είναι;

Οι γνωστοί, οι συνήθεις ύποπτοι, οι αγέρωχοι και ατρόμητοι βουλευτές και υπουργοί της τρόϊκας της κυβέρνησης της τρόϊκας!

Βουδουροπρωτοπαππάδες:

Εμάς που μας βλέπεις, θα την σκίσουμε την τρόϊκα, αν τολμήσει!
-Και γιατί ρε παιδιά;
Γιατί είμαστε σοσιαλιστές ρε συ!
-Σοβαρά ρε σεις;
Αμέ!
-Τόσο...ξαφνικά;
Εμ;
 -Τς τς τς τς...

Καραογλοσαμαράδες:

Τρόϊκα no samaran!
-Δεν περνάει της τρόϊκας δηλαδή με τίποτα;
Τς! Ούτε με βλήματα!
-Εκεί θα είχατε και πρόβλημα κι΄όλας...
Γιατί;
-Ε που να τα βρίσκατε εσείς τα βλήματα;
΄Ελα ντε!

Αδωνογεωργιάδηδες:

Μη με βλέπεις εμένανε έτσι που στάζω. Κάθε μέρα την κάνω την θαλάσσια διαδρομή Λιμάνι σωτηρίας-υπουργείο Ναυτιλίας για την διάσωσην της πατρίς και έξω οι ξένοι! Θα την εμποδίξω με όλο μου το ανάστημα την σκρόφα την τρόϊκα, να μην προλάβω να αποστηθίσω το mein Kampf, αν δεν πιστεύετε!
-Δεν φοβούσαστε μην "μπείτε" λόγω διαρκούς επαφής με το υγρόν στοιχείον, υπουργέ;
Για την Ελλάς και την απόρριψη του μύθου της ομοφυλλοφιλίας στην αρχαιότητα ας πάει χαλάλι και το ανάστημα ρε σεις! Και πόσο άλλο να μπω δηλαδή;...

Ο μοναδικός που δεν είπε λέξη, είναι ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ. Ε και αυτό μόνο φοβάται η τρόϊκα! Θα κάνει καμμιά Πανανωγλυφαδική ή καμμιά Πανστασησιδερική απεργία ο αδίστακτος αυτός πολέμιος του Κεφάλαιου και της Εργοδοσίας; τρέμουν οι εντεταλμένοι της Βρυξέλλας και των τραπεζών. Και θάναι η απεργία δίωρη ή θα μας βγάλει τα άντερα με τίποτα τετράωρες, νάρθει ισοπαλία η εργασία με το καθησιό και να πάει το ματς στην παράτα;

Τι λέει ο μπαγάσας ο λαός;

Σωστά. Τι λες ρε συ λαέ;

Ο Κίμων Κουλούρης ο νέος πρόεδρος του πασόκ;

Συνεκλόνησε όλη την χώρα η προσπάθεια του ήρωα πρώην υπουργού του πασόκ, Κίμωνα Κουλούρη, να περάσει με κόκκινο όλα τα φανάρια της πρωτεύουσας! Παρ΄όλες τις φιλότιμες προσπάθειές του δεν τα κατάφερε τελικά, αφού έπεσε σε μπλόκο της γνωστής ομάδας ΔΙΑΣ, που έχει κόλλημα με το να περνάνε τα αμάξια με πράσινο. Μυστήρια ομάδα...

Κατά την διάρκεια της ευγενικής συνομιλίας μεταξύ του πρώην οργάνου του πασόκ και των οργάνων της τάξης παίχτηκε μιά συμφωνία για τρία μπουζούκια ρε μείζωνα: Τση μάνας σου ρε, όχι τση δικιά σου ρε, φέρτα χαρτιά σου ρε, δε φέρνω τίποτα ρε, θα σε τυλίξουμε μέσα σε μιά κόλλα χαρτί ρε, θα μου μπιιιιιπ τα μπιιιιπ ρε, δώσε ταυτότητα ρε, την έχω ξεχάσει πάνω στο αριστερό κομοδίνο της κρεβατοκάμαρας ρε, φέρε τότε την άδεια οδήγησης ρε, την έχω ξεχάσει πάνω στο αριστερό κομοδίνο της κρεβατοκάμαρας ρε, στο δεξί δεν ξεχνάς ποτέ τίποτα ρε, όχι εκεί ξεχνάει μόνο η γυναίκα μου ρε. Να πάω να σας την φέρω ρε παιδιά, αλλά τι να την κάνετε, έχει λήξει η ρουφιάνα. Η γυναίκα; Όχι ρε, η άδεια!

Ωραία πράγματα.

Ήτανε και η κορούλα του πρώην υπουργού δίπλα και τσίριζε με τον χαρακτηριστικό σπαραξικάρδιο τρόπο που τσιρίζουν οι προεδρικοί καρποί, την βάψανε δηλαδή οι μαχητές των ΔΙΑΣ. Για να μη πολυλογολούμε, στην συμπλοκή που ακολούθησε πάτησε ο πρώην υπουργός του πασόκ με το αμάξι του ειδικά έναν Ελαφρύ Φρουρό, με αποτέλεσμα να διακομιστεί ο μεν Φρουρός προς ανακαίνηση σε Νοσοκομείο, ο δε ήρως προς τσαμπουκά σε τοπικό τμήμα όπου και αφέθει ελεύθερος. Τόσο μίσος η αστυνομία! Τελικά δηλαδή άνισος ο αγώνας μεταξύ Εξουσίας και Σοσιαλισμού, έληξε ισόπαλος.

Μετά από όλα αυτά χάνει κάθε ενδιαφέρον ο αγώνας για την διαδοχή του Παπανδρέου στην αρχηγία του πασόκ. Τι Λοβέρδος, τι Βενιζέλος, τι Χρυσοχοΐδης, τι Κατσέλη, τι Δαμανάκη; (τι, δεν έβαλε υποψηφιότητα η Φωνή; Δεν το πιστεύω! ) Ο Κίμωνας προβλέπεται να κάνει υγιεινό περίπατο και να σηκώσει στο τέλος θριαμβευτικά την κούπα. Ο ίδιος έδειξε ιδιαίτερα αισιόδοξος για την έκβαση της προεδρικής μάχης. Σε σχετική ερώτηση απάντησε: Τι να μου κάνουν τα τσουτσέκια ρε; Θα τους ΠΑΤΗΣΩ όλους ρε!


Για πλήρη κατανόηση της αξίας του μεγάλου Κίμωνα Κουλούρη αναδημοσιεύω το παρακάτω σπαρταριστό κείμενο από το μπλογκ vapsomaliades. Καλή διασκέδαση!

Κίμων Κουλούρης: το αγράμματο βάψιμο...

Ο Κίμων δεν είναι τυχαία περίπτωση. Έχει περάσει εις τας δέλτους της νεότερης πολιτικής ιστορίας, ως ο πιο γραφικός (μαζί με τον Νίκο «έλειψα ποτέ από κοντά σου;» 

Αναγνωστόπουλο) πολιτικός ανήρ της μεταπολιτευτικής περιόδου. Ξεκίνησε την γιγαντιαία πολιτική του καριέρα, την εποχή του ΠΑΚ, ως οιονεί μπάτλερ του Α. Παπανδρέου στο Λονδίνο, όπου επήγε για να κάνει αντίσταση αλλά και για να σπουδάσει. 

Ισχυρίζεται ότι εκεί έκανε μεταπτυχιακά στα οικονομικά. Όταν, όμως, τον ρωτούν σε πιο πανεπιστήμιο άφησε το στίγμα του, ο Κερκυραίος πολιτικός ξεροκαταπίνει, αλλάζοντας κουβέντα… 

Για ξένες γλώσσες, βέβαια, ούτε λόγος. Πολλοί ανακαλούν στη μνήμη τους τη δουλοπρέπεια με την οποία, το χωριατόπαιδο από τη Λευκίμμη Κέρκυρας, αντιμετώπιζε τον «Θεό» και «Πατέρα» του στο Λονδίνο. 

Μανιώδης κόλαξ του «Μεγάλου», διακρίθηκε ως «προμηθευτής διασκέδασης» – για να το πούμε κομψά – φροντίζοντας για τις πάσης φύσεως παπανδρεϊκές… εκτονώσεις. Έβηχε ο «Πρόεδρος», κρυολογούσε ο Κίμωνας. «Την εποχή του ΠΑΚ, ο Κίμωνας ήταν ένα αφελές και συμπαθητικό χωριατόπαιδο», θυμάται συνεργάτης του Α. Παπανδρέου από τα παλιά. «Τότε, είχε μακριά, πλούσια κόμη και μακριές, φουντωτές φαβορίτες», υπενθυμίζει. 

«Μύριζε το στόμα του ανυπόφορα εκείνη την εποχή, θυμάμαι, μάλλον από την ανέχεια, αλλά είχε μεγάλη διάθεση για αγώνα, αλλαγή και επανάσταση, ενώ η αφοσίωσή του προς τον Πρόεδρο υπήρξε παροιμιώδης» προσθέτει ο παλαιός παπανδρεϊκός συνεργάτης, για να ολοκληρώσει λέγοντας: «ο Κίμωνας μαζί με τον Άκη ήταν οι πιο αφοσιωμένοι στον Πρόεδρο. Είχαν παρόμοιο χαρακτήρα και ταμπεραμέντο. Δεν ήταν έξυπνοι ή καλλιεργημένοι (μάλλον κουτούς θα τους χαρακτήριζες), αλλά είχαν μεγάλη πίστη στον Σοσιαλισμό!».

Οι πολιτικοί αγώνες του Κίμωνα έφεραν, το δίχως άλλο, αποτελέσματα. Χάρις (και) στις δικές του δυνάμεις, η δημοκρατία απεκαταστάθη και, σε λίγα χρόνια, ο Κίμων αποτελούσε τον θεμέλιο λίθο της σοσιαλιστικής διακυβερνήσεως. Τί κι αν περιορίσθηκε στην ταπεινότατη θέση του Γ.Γ. Αθλητισμού… Και από αυτή τη θέση μπορούσε να δώσει πολλά… Άλλωστε, υπήρξε (και παραμένει) γνωστός γηπεδόβιος παναθηναϊκών φρονημάτων, ενώ η «τρίφυλλη» πίστη του μόνο με την πίστη στα ιδεώδη του σοσιαλισμού μπορεί να συγκριθεί σε ένταση.

Ουδεμία σχέση είχε με τη (γνωστή στους παλαιότερους) υπόθεση Σταματελάτου, ενώ οι σχέσεις του με την οικογένεια Βαρδινογιάννη θεωρούνται (από πλευράς του) τόσο στενές, μέχρι σημείου δουλικότητος. Διέπρεψε και σε άλλες κυβερνητικές θέσεις, ως υφυπουργός εσωτερικών (δις) και υφυπουργός εμπορίου, ενώ η… κορύφωση της πολιτικής του καριέρας ήλθε με την κατάκτηση της επίζηλης θέσεως του αναπληρωτού υπουργού μεταφορών! 

Ο Κίμων δεν κατόρθωσε ποτέ να γίνει υπουργός, μολονότι ο ίδιος, ένα φεγγάρι, δήλωνε ότι θα έθετε υποψηφιότητα για… αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και… Πρωθυπουργός! Η Ελλάδα, ως γνωστόν, πνίγει τις αξίες… Η όλη κυβερνητική του θητεία, πάντως, έχει μείνει περισσότερο γνωστή στην ιστορία για το κυνήγι της ακρίβειας μετά καμερών, καθώς και για τις πασίγνωστες δηλώσεις του για την ΕΑΜίτισσα και τα μαντήλια της, σε έφοδό του στην οδό Ερμού… 

Ο πρώην καταμετρητής της ΔΕΗ, Κίμωνας, έχει μεγάλη αδυναμία στα ακριβά πούρα Αβάνας και τις φίνες μεταξωτές ιταλικές γραβάτες, ενώ, σε ό,τι αφορά τα υποκάμισα, δεν κρύβει την προτίμηση στα cut-away collars! Διακρίνεται για τον πομπώδη, θεατρικό και ακατάληπτο (γεμάτο βαρβαρισμούς και σολοικισμούς) λόγο του. Σύμφωνα με ανθρώπους που τον γνωρίζουν καλά, έχει να ανοίξει βιβλίο από τα χρόνια των σπουδών του στην Ανωτάτη Εμπορική, όπου διέπρεψε ως συμφοιτητής του άλλου μεγάλου διανοουμένου της πολιτικής, Μιλτιάδη Έβερτ. 

Γι’ αυτό και το παρατσούκλι «αγράμματος», που του έχουν κολλήσει διάφοροι κακοήθεις. Την εποχή του «βρώμικου ΄89», η σύζυγος του τότε πρωθυπουργού, Μαρίκα Μητσοτάκη, που παρακολουθούσε μια συνεδρίαση της βουλής από τα έδρανα των κρατικών αξιωματούχων, τον απεκάλεσε «τσογλάνι» και ο Κίμων εξερράγη. 

Διαχρονικός confidante και φιλότιμος βοηθός του στις περιπέτειες της πολιτικής, ο δημοσιογράφος των Πολιτικών Θεμάτων (και βοηθός του Γιάννη Ντάσκα) Αλέκος Βέλιος, με τον οποίον μοιράζονται τις ίδιες βαθιές ανησυχίες για το μέλλον της χώρας… 

Η μεγάλη αυτή πνευματική φιλία, που έχει σφυρηλατηθεί στα βάθη του χρόνου, ίσως δεν είναι τυχαία, καθώς, εκτός όλων των άλλων κοινών, οι δύο άνδρες μοιράζονται μια… ιδιόρρυθμη συνήθεια: βάφουν τα μαλλιά τους! Διότι το πορτρέτο του σοσιαλιστή αγωνιστή Κίμωνος, δεν θα μπορούσε να κλείσει χωρίς αυτή την μικρή, αλλά τόσο αντιπροσωπευτική αναφορά. Ο κύριος «by the way» βάφει βλεφαρίδες, φρύδια και μαλλιά! 

Περίεργο, πρωτόγνωρο βάψιμο – ένα βάψιμο που θυμίζει παρηκμασμένο thespian… Βάψιμο σε μια απόχρωση γκρι-μπλε, μια απόχρωση που ο ίδιος ορκίζεται ότι του προσδίδει μια αίσθηση αριστοκρατικότητας – κάτι που πάντοτε επεδίωκε. Εις μάτην… Γιατί η βαφή είναι σπιτική, ερασιτεχνική, αφήνοντας μεγάλα σημεία της κορυφής του κεφαλιού και της φαβορίτας λευκά. Τα δε σκούρα βαμμένα φρύδια αλλά και οι βλεφαρίδες, χαρίζουν οπτικά στον Κίμωνα μια υποβλητικότητα πρωτόγνωρη – σε πλήρη αντιστοίχηση, πλέον, με την υποβλητικότητα του θεατρικού του λόγου. 

Έτσι κι αλλιώς, όμως, ο (κατά δήλωσίν του άνεργος πλέον) Κίμωνας, είτε με (κακο)βαμμένα είτε με φυσικά μαλλιά, κερδίζει την συμπάθεια όλων, χαρίζοντας πλουσιοπάροχα τον γέλωτα – πράγμα πολύτιμο στις μαύρες (σαν την κόμη του Βέλιου) εποχές που ζούμε…

Άγονες κόκκινες γραμμές...

Ο πρωθυπουργός της Βρυξέλλας, Λουκάς Παπατράπεζας, δείχνει να παίρνει γρήγορα τα πολιτικά. Ούτε ένα τέρμινο στην πρωθυπουργική καρέκλα και έχει γίνει ήδη ξεφτέρι στο ελληνικό πολιτικό παπατζηλίκι. Τι πουλάει ο εγκάθετος πρωθυπουργός; Μα ότι πούλαγαν μέχρι σήμερα και οι προκατοχοί του, που κατάντησαν μετά από λαϊκή ετυμηγορία πρωθυπουργοί: Φίνο παπατζήδικο αεράκι γεμάτο υποσχέσεις σωτηρίας και απειλές καταστροφής.

Έρχεται φουριόζα για περικοπές, μειώσεις μισθών και συντάξεων όπως και για περαιτέρω τσεκούρεμα εργατικών δικαιωμάτων η τρόϊκα, λέει ο Παπατράπεζας, πρέπει να συμφωνήσουν για νέα μετρουλάκια τα κόμματα. Δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές, τονίζει ο πρωθυπουργός της τρόϊκας της κυβέρνησης της τρόϊκας, κόκκινη γραμμή είναι "η σωτηρία της χώρας". Ή μας πηδάνε, ή μας πηδάνε, δηλαδή, και γαμώ τα διλήμματα!

Δεν κουνιέται φύλλο όμως. Η συμμαχική κυβέρνηση των φανατικών ζηλωτών του μνημονίου και υπερμάχων της λαϊκής εξαθλίωσης σαν μοναδικό τρόπο "αντιμετώπισης" της κρίσης του συστήματος δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα αντιμέτωπη με μαζικές μορφές αντίστασης του λαού. Δεν κουνιέται ούτε πούπουλο! Η κοινωνία τους τα ακουμπάει στωϊκά και περιμένει μοιρολατρικά της εκλογές. Λέτε να άρχισε να μας αρέσει η...διαδικασία σωτηρίας; Λέτε να φταίει η κατάντια μας μετά από τόσες δεκαετίες δικομματικής παρακμής, ή το ατυχές γεγονός της...πτώσης του σαπουνιού στο πάτωμα;

Ίδωμεν συντομότατα!