Ήρθε ο Άδωνις. Καλώς τον....γιατρό!

Η μάνα του ήταν σίγουρα περήφανη για τον γιόκα της:

Αχ, ημένα ου γιόσμ, η Άδουνις, πλάει μεν πιριουθκά κι βιβλία, αλλά είνι κι΄ ιστουρκός τ΄  μανάριμ.

Πως να μην είναι περήφανη η μάμα, όταν το βλαστάρι της καταφέρνει να γίνει και σταρ της τηλεόρασης και μέλος του καλλιτεχνικού ανσάμπλ που ακούει στο όνομα ΛΑΟΣ;

Αυτά τα ωραία γίνονται στον όμορφο τόπο μας και όποιος έχει βαρεθεί να κλαίει με τα χάλια μας, καλείται να πέσει κάτω από τα γέλια. Γιατί μάλλον για γέλια είναι, δεν πρέπει να την παίρνουμε τόσο σοβαρά την παλιοζωή. Έχει πλάκα, ναι. Έχει πλάκα, όπως στις παλιές ασπρόμαυρες του Βέγγου. Ή καλύτερα του Ρίζου. Εκεί που ο Πινέζας, ο Τίποτας, ο ένα και τσόντα, ο ολίγη από καθόλου, ο Σαμψών τσέπης, αυτός που για να σφουγγαρίσει βάζει σκαμνάκι, γίνεται -ανάλογα με τα...βίτσια του σεναρίου- Ταρζάν, Κύκλωπας, Τζίμ Λόντος και οτιδήποτε άλλο σκληρό, μοχθηρό και επικίνδυνο μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου.

Η πλάκα της ζωής όμως αφήνει την πλάκα της οθόνης μίλια πίσω της. Γιατί στην ζωή γίνονται κάτι απίστευτες πλάκες, που δεν θα μπορούσε να φανταστεί ούτε ο συγχωρεμένος ο Νίκος ο Τσιφόρος. Σκεφτείτε φαντασία η ζωή: Κοντός, βραχνός, επιθετικός, βαρύς κι΄ασήκωτος και ταυτόχρονα ελαφρύς σα φελλός, εριστικός και πάνω απ΄όλα φασίστας! Και δεν σταματάει εδώ τις πλάκες της η ζωή. Φουντάρει που λέτε το ΛΑΟΣ αύτανδρο, χάνονται καπετάνιος και πλήρωμα στην άγρια θάλασσα και σώζονται μόνο δύο! Ο ένας, ο Άδωνις! Και μη φανταστείτε τίποτα βάρκες ή σωσίβια ή πάλη μερόνυχτα στα κύματα γραπωμένος πάνω σε μιά σανίδα. Έστω μικρή σανίδα, αφού μιά μεγάλη θα περίσσευε. Όχι, ο Άδωνις σώθηκε στεγνός!

Ναι, πολύ πλάκα: Από φασίστας ναυαγός του ΛΑΟΣ, βρέθηκε δημοκράτης υφυπουργός Ναυτιλίας Ανταγωνιστικότητς και Ανάπτυξης της κυβέρνησης Παπαδήμου! Θεϊκή πλάκα!

Από ναυαγός, καπετάνιος δηλαδή και σαν να μην έφτανε τόσο γέλιο, μετά, από καπετάνιος...γιατρός!

Υπουργός Υγείας, πίσω μου σ΄ έχω...Ασκληπιέ!

Πολύ γέλιο!

Γελάμε όμως;

Και όμως δεν γελάει κανένας.

Θα μπορούσαμε σίγουρα, αλλά είναι τόσο μεγάλο το χάλι αυτού του συστήματος, που δεν βγαίνει το γαμημένο το χαμόγελο. Και αν το ζορίσεις, υγραίνει και βγαίνει σαν δάκρυ. Και σφίγγουν τα δόντια, και σφίγγουν οι γροθιές μέσα στις τσέπες. Και αν ακούς κάποιους να γελάνε, είναι "αυτοί". Οι σεναριογράφοι της καταστροφής της ζωής μας, της καταστροφής των ονείρων των παιδιών μας.

Αλλά κ.κ. Σαμαράδες και Βενιζέλοι, ποιός είπαμε γελάει καλύτερα; Και πότε;

Έκρηξη αγάπης για την Λιάνα Κανέλλη ο Αρβανίτης

Εντυπωσιακή ανάλυση του κατά Μάρκον Ευαγγέλιου από τον γνωστό βουλευτή της Χρυσής Αυγής, Μιχάλη Αρβανίτη, σε κλειστή καλλιτεχνική εκδήλωση στην Πάτρα. Ο διάσημος πεφωτισμένος ανθρωπιστής, χαϊδευτικά και "νηοπομπή του ουμανισμού", γνωστός ανά το Πανελλήνιο γιά τις πολιτιστικές/πολιτισμικές του ανησυχίες, έπλεξε το εγκώμιο της βουλευτή του ΚΚΕ, Λιάνας Κανέλλη, εντυπωσιάζοντας γιά μιά ακόμα φορά το νοήμον κοινό με την οξυδέρκεια και την ευφράδεια που τον διακρίνει.

Την σεμνή τελετή άνοιξε επίτιμο στέλεχος της τοπικής φασιστικής ομάδας "Νεάντερνταλ", με ένα ποιηματάκι με τίτλο "η σημαία της Ελλάδος". Το καταπληκτικό της υπόθεσης, ο εν λόγω ποιητής δεν απήγγειλε τα στιχάκια, αλλά τα μασούσε! Στη συνέχεια έλαβε το λόγο ο καταϊδρωμένος βουλευτής της Χ.Α (που όμως ούτε δεύτερος είχε έρθει, ούτε μούσκεμα τα είχε κάνει), ο οποίος κατάφερε να τελειώσει χωρίς να πάθει κάποιο έμφραγμα.

Την σουρεαλιστική βερνισάζ έκλεισε με ένα ανέμελο στακάτο...αυτοχαλάρωσης ο έτερος βουλευτής της Χ.Α και επίδοξος (;) ζεν πρεμιέ του θεάτρου και κινηματογράφου, Στάθης-Ζαν Πωλ Μπελμοντώ-Μπούκουρας.

Την εκδήλωση παρακολούθησε η νομενκλατούρα και όλο το ανφάν γκατέ της περιοχής.
Ο Κουασιμόδος δεν μπόρεσε λόγω ανωτέρας βίας να παρευρεθεί στην εκδήλωση.

Αγνό παρθένο ελαιόλαδο νεκροταφείου Πρεβέζης

Ποιό είναι άραγε το καλύτερο ελαιόλαδο νεκροταφείου στην Ελλάδα; Γιατί μπορεί στο "κανονικό" ελαιόλαδο να έχει ένα σοβαρό προβάδισμα η ωραία πόλη της Καλαμάτας, ο μεγάλος αντίπαλός του όμως, το λαδάκι του τόπου που θα πάμε κάποτε όλοι μας, όταν σωθεί το λαδάκι μας, δεν έχει ακόμα επίσημο πρωταθλητή.

Το απίστευτο...καλλιτεχνικό γεγονός συνέβη σε ελαιοτριβ.....εεεε νεκροταφείο της Πρέβεζας και συγκλόνισε κυριολεκτικά τους θαμώνες παραθαλάσιας ταβέρνας της περιοχής: Δύο άντρες, γύρω στα 40, εκ των οποίων ο ένας ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας, πιάστηκαν στα πράσα καθώς γέμιζαν ένα μπιτόνι με λαδάκι που είχαν αφήσει τεθλιμμένοι συγγενείς γιά ανεφοδιασμό των καντηλιών!

Αν και δεν έχει γίνει ακόμα γνωστό που κατέληγε τελικά το λάδι, οι θαμώνες της ταβέρνας είναι φυσικά έξω φρενών. Κάτι υποψιάστηκα, όταν του ζήτησα λάδι γιά την χωριάτικη που είχα παραγγείλει και όταν μου έφερε το μπουκάλι σταυροκοπιώταν συνέχεια, είπε στον βραχόκηπο μία αγανακτισμένη πελάτισα. Το γκαρσόνι της εν λόγω ταβέρνας αντίθετα δεν επιβεβαίωσε -όπως ήταν φυσικό- τις μακάβριες φήμες. Βραχόκηπε, μου λέει εμπιστευτικά, μην ακούς τις μαλακίες που λένε και φάε άφοβα. Ψαράκι, σαλατίτσες, μπιφτεκάκια, σουβλάκια, ότι θέλεις. Τα λαδερά μάς τελείωσαν.

Μεγάλη γκαντεμιά να χάσουμε τον Κουβέλη!

Πάει και ο Φωτάκης. Μα τι γκαντεμιά είναι αυτή ρε παιδιά; Ούτε μισή ελπίδα δεν μπορεί να σταυρώσει η δόλια αυτή χώρα. Ιδίως τα τελευταία τρία χρόνια, από γκαντεμιά σε γκαντεμιά πηγαίνουμε. Λέμε να μας σώσει κάποιος από τις γκέλες του Καραμανλή και ψηφίζουμε Γιωργάκη (που υπήρχαν και λεφτά δηλαδή, όχι έτσι στα κουτουρού) και πριν προλάβει να σταθεί στα πόδια του και να βγάλει δοντάκι, γλυστράει πάνω σε ένα δημοψήφισμα που ήτανε πεταμένο στον δρόμο και πάει. Λέμε να ποντάρουμε σε κανένα Παπαδήμο, που τραπεζίτης άνθρωπος όσο νάναι κάτι κατέχει από ελπίδα, πάει κι΄αυτός. Αυτός μάλιστα έπεσε χωρίς καν να γλυστρήσει, τέτοια γκαντεμιά. Ο Πικραμένος που ακολούθησε, δεν πρόλαβε ούτε να φάει. Ίσα που ακούμπησε.

Αναγκαστήκαμε να ξεκωλωθούμε στις εκλογές πέρσυ το καλοκαίρι, τι να κάναμε; Άμα ζητάς οπωσδήποτε ελπίδα, πας και ψηφίζεις. Μετά αυτοφασκελώνεσαι. Έτσι συνηθίζεται, έτσι θέλει το καταστατικό. Τι να ψηφίζαμε; ΠΑΣΟΚ δε θέλαμε -μνημονιακή κοροϊδία θα ψηφίζαμε;- Νέα Δημοκρατία δε θέλαμε -ε όχι πάλι ΝΔ ρε παιδιά-, ΣΥΡΙΖΑ δε θέλαμε -αν και προσπαθήσαμε φιλότιμα να θέλουμε- ΚΚΕ δεν ήθελε το ίδιο, τελικά εμείς επιμέναμε να ελπίζουμε και στο τέλος καταφέραμε να αποκτήσουμε κυβέρνηση συνασπισμού, στην οποία πρωταγωνιστούσαν τα δύο κόμματα που ΔΕΝ θέλαμε περισσότερο από όλα τα άλλα: ΝΔ και ΠΑΣΟΚ! Τι σου κάνει η ελπίδα, ε;

Η οποία υπήρχε όντως. Η ΔΗΜΑΡ. Ναι, ναι, όταν βλέπεις Φωτάκη Κουβέλη, ελπίζεις. Καλός κύριος, λες, ευγενικός κύριος, λες, ε όλο και κάτι καλό θα προκύψει. Μπορεί να ξαναβρίσκεται το κατακάθι της ελληνικής πολιτικής, το ΠΑΣΟΚ, πάλι μέσα στα πράγματα, μπορεί να έχεις Σαμαρά πρωθυπουργό (που έκανε νέο παγκόσμιο ρεκόρ στην διαδρομή Αντιμνημονιακός-Μνημονιακός στον απίστευτο χρόνο 0,01 δευτερόλεπτα μετά την ορκωμοσία του), αλλά υπάρχει Φωτάκης Κουβέλης και σώζει την παρτίδα. Όχι παίζουμε.

Και καθόμαστε ένα ολόκληρο χρόνο και ελπίζαμε. Καθάρματα οι άλλοι, λέγαμε, αλλά υπάρχουν και καλά παιδιά, αριστερά, δημοκρατικά, λέγαμε, γκαστρωμένη με ελπίδα η υπόθεση, ας περιμένουμε. Λέγαμε. Όλο λέμε. Και όλο ελπίζουμε. Και πάντα κάτι μασουλάμε, να περνάει η ώρα μας. Δεν πρόσεξα καλά, να δω τι είναι αυτό που μασουλάμε. Μπορεί τσίχλα, μπορεί μαστίχα Χίου, μπορεί χορταράκι του αγρού. Ένα πάντως αποκλείεται να είναι: Κουτόχορτο.

Ο Φωτάκης ο Κουβέλης και η παρέα του (όλα φίνα παιδιά, ένα κι΄ένα) μπορεί να μην αγαπήθηκαν από κάθε Έλληνα, αλλά συγκίνησαν κάθε Έλληνα! Ιδίως στο θέμα της ελπίδας. Εγώ προσωπικά που δεν πολυσκαμπάζω από τέτοιες ελπίδες, αν και έχω ορισμένες, δεν το κρύβω, εγώ συγκλονίστηκα από την στάση της ΔΗΜΑΡ. Ξέρετε, η ελπίδα μου ήταν σαν ένα μικρό σπουργιτάκι, ένα νεογνό, που πριν προλάβει να ανοίξει τα φτερά του, έχασε την ισορροπία του και έπεσε από την φωλίτσα του στο δρόμο. Με πιάνει σύγκρυο τώρα που το σκέφτομαι. Να βλέπετε την ελπιδούλα να τρέμει σαν φύλλο στον άνεμο, με το στοματάκι της ανοιγμένο και τα ματάκια της κλειστά και να κάνει αυτά τα γνωστά σπαραξικάρδια τσίου-τσίου και να περνάνε από δίπλα αυτοκίνητα και τανκς (άμα πχ πέσεις από τη φωλιά σου στην Συρία), φρίκη.

Τέλος πάντων, εκεί ακριβώς ένοιωσα την ζεστασιά της στοργικής παλάμης της ΔΗΜΑΡ. Έλα εδώ ελπιδούλα μου, μου είπε ο Φωτάκης, έλα να σε ζεστάνω εγώ που τα καταφέρνω τόσο καλά με την ζεστασιά, και να σε βάλω μετά πάλι στη φωλίτσα σου, να έρθει μετά η μανούλα σου και να σου φέρει μισή κάμπια Κορίνθου (την άλλη μισή την έκανε μόνη της ζάφτι η μαμά) να την κάνεις ταράτσα, να μεγαλώσεις και να κάνεις κάποτε παιχνιδιάρικα λούπινγκ στον καταγάλανο ουρανό. Μεγαλείο.

Η ΔΗΜΑΡ δεν έδινε μόνο γκαραντί στην Ελπίδα, αλλά ήταν η πρώτη πολιτική δύναμη που κατάφερε να την αναγάγει σε επιστήμη! Ανώτερα μαθηματικά! Εφεύρε μάλιστα και την φόρμουλά της:

4-2-1!

Θες διορισμούς ημετέρων στο δημόσιο; 4-2-1! Θες κυβερνητικές καρέκλες; 4-2-1! Θες αντιρατσιστικούς νόμους; 4-2-0! (Εδώ φράκαρε λίγο η φόρμουλα. Τι να κάνουμε, ουδείς τέλειος). Θες λήψη μέτρων που τσακίζουν κοινωνία και κράτος; 4-2-0! (Και εδώ είχαμε μιά άτυχη στιγμή της ΔΗΜΑΡ. Η ίδια δεν κατάφερε να συνεισφέρει με δικά της ...δημοκρατικοαριστερά δημοσιονομικά μέτρα, αλλά από την άλλη μεριά...κατάφερε να μην αποτρέψει ούτε ένα των άλλων).

Σίγουρα θα βγουν τώρα οι φαρμακόγλωσσες και θ΄ αρχίσουν τα περί "αριστερού άλλοθι" και παρόμοιες κρυάδες. Αφήστε τους να λένε. Εμένα δεν με ακουμπάνε. Ο Φωτάκης ο Κουβέλης μπορεί να έβαλε την τζίφρα του ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΚΩΛΟΧΑΡΤΟ λαοξεσκιστικού περιεχομένου του έστρωσε η Τρόϊκα, μπορεί να κατάπιε αμάσητη ΚΑΘΕ Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου του πέταξε ο Σαμαράς, μπορεί να μην βγήκε από τα ρούχα του και να τα βρόντηξε ως έκτακτος δημοκράτης και μάλιστα αριστερός όταν η συγκυβέρνηση αρνήθηκε δις -επικαλούμενη τον Κανονισμό- να συζητήσει στην Βουλή την πρωτοβουλία του ΚΚΕ -ενός κόμματος που έχει ψηφιστεί από έλληνες πολίτες γιά να τους αντιπροσωπεύει στην Βουλή- γιά την ΠΝΠ που έβαζε λουκέτο στην ΕΡΤ, ενώ από την άλλη ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΣΥΖΗΤΗΤΙ ΚΑΘΕ ΕΝΤΟΛΗ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ (γιατί βλέπετε αυτό το επιτρέπει ο...Κανονισμός) που δεν την έχει ψηφίσει ούτε μισός πολίτης, ουφ θα μου βγάλει τα άντερα αυτή η πρόταση, τι λέγαμε; Α, μπορεί ο Φωτάκης να τα έκανε όλα αυτά, αλλά -καθήστε καλά- για την σωτηρία της πατρίδας. Όχι παίζουμε.

Και ξαφνικά, εκεί που σωνόταν η πατρίδα, και γαμώ τις σωτηρίες, εκεί που τα είχαν μάλιστα βρει για το μέλλον της ΕΡΤ και είχαν πάρει οι ελπίδες μας τα πάνω τους και ετοιμαζόντουσαν να σκίσουν τους ουρανούς, εκεί....πάλι γκαντεμιά! Πάει και ο Φώτης! Μεγάλη ατυχία. Στον χρόνο που μας πέρασε έχασαν καμμιά διακοσαριά χιλιάδες τις δουλειές τους, κλείσανε μαγαζιά και επιχειρήσεις, πείνασαν γερόντια και σχολιαρούδια, αυτοκτόνησαν συνάνθρωποί μας, πήραν δεκάδες χιλιάδες νέων των ομματιών τους και φύγανε στα Ξένα, η βιβλική καταστροφή χώρας και κοινωνίας συνεχίστηκε με αμείωτη ένταση, αλλά εκεί που όλα έδειχναν σωτηρία, έπιασαν την Δημοκρατία που επικαλείται ο Φωτάκης και η παρεούλα του οι...αιμορροΐδες της ΕΡΤ και αναγκάστηκε να αποχωρήσει.

Ουφ...

Και τώρα θα στηρίζει τις ελπίδες μας επιλεκτικά, λέει. Ευτυχώς και φοβηθήκαμε ότι θα μέναμε μόνοι και αβοήθητοι σε τούτον τον άσπλαχνο και άδικο ντουνιά. H ΔΗΜΑΡ  λέει ότι θα στηρίζει στη Βουλη νομοσχέδια και γενικά κυβερνητικές επιλογές που ανταποκρίνονται στην ιδεολογία της. Τι ακριβώς είναι η ιδεολογία της, δεν το μάθαμε και θα μείνουμε με την περιέργεια. Τουλάχιστον μας έμεινε η....ελπίδα.

Καλή σας Κυριακή




ΥΓ: Μόνο ένα φοβάμαι. Μην την πάθει η ΔΗΜΑΡ, όπως την έπαθε η Μπορούσια Ντόρτμουντ, που μεγαλώνει παιχταράδες γιά να τους φάει κάποτε έτοιμους και ολοκληρωμένους η Μπάγιερν του Μονάχου. Ήδη κάτι ακούγεται για πιθανές μεταγραφές αστέρων της ΔΗΜΑΡ σε ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Λέτε να δούμε καλύτερο ποδόσφαιρο του χρόνου;

Οι δύο δολοφόνοι επέστρεψαν μαζί στον τόπο του εγκλήματος

Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Μαζί! Μαζί απέναντι από την κοινωνία. Επιτέλους μόνοι! Η Ελλάδα μέτωπο με μέτωπο με το πολιτικό της παρελθόν. Η κοινωνία μπροστά στον καθρέφτη της. 

Ένα καπρίτσιο της ιστορίας οδηγεί και τους δύο "δολοφόνους", ταυτόχρονα μάλιστα, στον τόπο του εγκλήματος. Επιτέλους! Τα ψευτοδιλήμματα του πάλαι ποτέ δικομματισμού, σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, βαρβαρότητα ή σοσιαλισμός στην κάλαθο των αχρήστων. Το ίδιο και τα διάφορα "φύλλα συκής" του μνημονιακού κατεστημένου, κυβέρνηση Παπαδήμου και η Τρικομματική. Τα κόμματα που εξαπάτησαν, διέφθειραν, διεπλάκησαν, πούλησαν και ξεπούλησαν, ρήμαξαν, βίασαν,   κατέστρεψαν, βεβήλωσαν, ατίμασαν, μπροστά στο μεγάλο θύμα και μεγάλον συνένοχο λαό. Επιτέλους!

Τέρμα τα ψέμματα, φθάσαμε στον τελικό. Ή αυτοί ή εμείς. Και δεν υπάρχει άλλη επιλογή εκτός από την νίκη. Γιατί ο θάνατος των δύο εγκληματικών συμμοριών της παρακμής είναι μονόδρομος. Γιατί λιγόστεψε σε τούτη τη χώρα το οξυγόνο και δεν φτάνει πιά γιά όλους μας. 

Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, το πολιτικό σύστημα της καταστροφής που βιώνουμε όλοι σήμερα ψοφάει μέσα σε μιά οργιαστική δυσοσμία, αλλά ψοφάει αργά. Καιρός να τελειώνει. Τώρα! 

Χωρίς αμφιβολία, ο αφανισμός της δικομματικής μούχλας δεν θα λύσει τα προβλήματα που βασανίζουν την κοινωνία μας και δεν θα δώσει απαντήσεις στους προβληματισμούς του λαού. Αυτό είναι η αρχή! Η προϋπόθεση γιά κάθε νέο ξεκίνημα! Το πρώτο βήμα. Ένα βήμα που μπορεί να είναι κοινό. Που πρέπει να είναι κοινό. Και ας χωρίσουμε μετά τα τσανάκια μας.

Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να λογοδωτήσουν γιά τα πολιτικά και οικονομικά εγκλήματα που διέπραξαν κατά συρροήν τις περασμένες δεκαετίες. Και για να γίνει αυτό δυνατόν, πρέπει να πάψουν να υφίστανται στον πολιτικό χάρτη της χώρας. Και αυτό εξαρτάται από εσένα!

Κι΄από σένα!

Από μας!

Ήταν ένα μικρό καράβι

Ήταν ένα μικρό καράβι;

Ήταν. 

Υπερσύγχρονο, χλιδάτο, καλοτάξιδο. Μηχανή γερμανική, σκυλί. Ούριος πάντα άνεμος στο πανί, ο φουριόζος Βρυξελλιώτης. Ο θαλασσόλυκος καπετάν Αντώνης στο τιμόνι. Στιβαρό χέρι, κοφτερό μάτι. Σιγουριά. Ξεχασμένη εκείνη η παλιά αβαρία, η άτυχη στιγμή που έστειλε το MS POLITIKI ANIXI στα βράχια. Στο πλευρό του, δεύτερος καπετάνιος, ο Μπένυ. Τουλάχιστον ίσιος, μεταξύ ίδιων! Πρόθυμο και ευγενικό ναυτάκι -μούτσος- ο Φωτάκης. 
Κομπλέ. 

Α, και πάνω ψηλά στην κορυφή του καταρτιού, να οργώνει με την αετίσια του ματιά το πέλαο ο ατρόμητος Άδωνις. (Μπορεί να σε νανουρίζει με το γλυκό της τραγούδι η θάλασσα, αλλά παντού μπορεί να καραδοκεί η Δημοκρατία, φίλοι ναυαγοί!).

Φρόσω, ολοταχώς! οι μηχανές, μπαφιασμένο από τριζάτο αγέρα το πανάκι, οι πιστοί (και άπιστοι) τραβάνε στον ρυθμό του MEGA κουπί: Ίδιο δελφίνι σκίζει το καραβάκι το κύμα. Ή ήταν γαλέρα; Και δεν έσκιζε το κύμα, αλλά τους κωπηλάτες; Μυστήριο πράγμα πως τα καταφέρνουν ορισμένες προτάσεις και κάνουν τα δικά τους...

Το ταξίδι; Σίγουρο! Η θάλασσα; Ούτε λάδι Καλαμών 0,1 οξέα. Άνεμος; Μείον δύο μποφώρ! Παγόβουνα; Ούτε γιά ουϊσκάκι ον δε ροκς! Τρίγωνα Βερμούδων; Ούτε τριγωνάκια για τα κάλαντα! Υποβρύχια των Τούρκων; Γιόκ! Να σε πιάνει δηλαδή απελπισία, άμα είσαι απελπισμένος και είπες να πάρεις κάποιον σκυλοπνίχτη για να φουντάρεις. 

Ο καπετάνιος δεν χαριζόταν όμως στις συμπτώσεις και στα τερτίπια του πεπρωμένου. Πριν κατέβει στην κουκέτα να ξεραθεί, φωνάζει τον Μπένυ και του ξηγιέται καραβίσια. 

Μπένυ, κίνδυνος τράκας με άλλο πλεούμενο;
-Μπα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δύο κόμβους πίσω και το ΚΚΕ δεν συμμετέχει σε αστικές νηοπομπές.

Και άμα μπάσουμε μόνοι μας νερό;
-Είμαστε ελαφριοί σα φελλοί, δεν πάμε κάτω.

Άμα μας βυθίσει η Μέρκελ;
-Μη λες μαλακίες καπετάνιε. Εμάς θα βυθίσει η Μέρκελ;

Ξέρες υπάρχουν;
-Λυπάμαι, όχι.

Κάνα ματς στην τηλεόραση;
-Ποιά τηλεόραση;

Βαλτός είσαι ρε συ Βενιζέλο;
-Ούτε φιλικό της απελπισίας για φυλακισμένους καπετάνιε.

Σύννεφα στον ορίζοντα;
-Όχι, μόνο φως στην άκρη του τούνελ.

Το λιμάνι της Πάρου;
-Το δώσαμε κι΄αυτό στην Κόσκο.

Αναρχικοί, Κερατιώτες, Σκουριατζήδες;
-Ούτε για δείγμα καπετάνιε.

Δηλαδή δεν βουλιάζουμε με τίποτα;
-Ούτε με δημοψήφισμα αφεντικό.

Και αν το επιδιώξουμε;
-Αδύνατον! Είναι υπεράνω των δυνατοτήτων μας.

Ε να πάμε να την αράξουμε τότε.
-Και δε πάμε;

Η συνέχεια θα έκανε τον Τιτανικό να κιτρινίσει από κακία, αλλά ας όψεται ο ρουφιάνος ο βυθός. Ο καπετάν Αντώνης δεν απογοητεύτηκε από τις καθησυχαστικές απαντήσεις του Δεύτερου και άρχισε να ψάχνει σε συρτάρια, σεντούκια και αμπάρια για τον περίφημο λύχνο του Αλλαδίνου. Τελικά...τον βρήκε! Να μη τα πολυλογούμε, τόνε βουτάει (την "έχουν" την βούτα οι δικομματικοί), τόνε χαϊδεύει (το "έχουν" το χάδι οι δικομματικοί, αν και συνδέεται με κάτι ύποπτους πόνους στα οπίσθια, μετά) και κάνει ένα μπαμ και νάσουτο σκάει μύτη το τζίνι! Πριν μπούμε στην φινετσάτη λεπτομέρεια, να πούμε γιατί έψαχνε τον λύχνο ο Σαμαράς. Όχι ότι είναι αναγκαίο, μπλόγκερς είμαστε, δεν είμαστε δημοσιογράφοι να μας ζητάνε τα ρέστα, αλλά έχετε τύχη που σας πάω ρε.

Λοιπόν. Σου λέει ο καπετάνιος, αποκλείεται να υπάρχει ασφαλές πλεούμενο. Εδώ ολόκληρο υπερωκεάνειο, ο Στρως Καν, και πήγε αύτανδρο, κι΄εμείς η Ελλαδίτσα που δεν ξέρει καν κολύμπι; Να μη σας τα πρήξω λοιπόν, πετάγεται το τζίνι, χεραιτάει ναυτικά και κράζει "διατάξτε". Τζίνι, λέει ο Σαμαράς, το και το. Πως βουλιάζει κάτι που πάσχει από ανίατη αβυθησία; (Και με τα πες πες, ξέχασα να σας πω γιατί έψαχνε το λυχνάρι ο νεοδημοκράτης πειρατής. Αν το θυμηθώ, σας λέω).

Τα τζίνια του βραχόκηπου δεν κωλώνουν ποτέ. Καπετάνιε, του χώνει ο υδρατμός, άμα πεις την σωστή πρόταση, προσγειώνεσαι αμέσως και βγάζεις μπουρμπουλήθρες. Αλλά να την πεις με την μία. Άμα κάνεις μιά φορά λάθος, πάει, δεν βυθίζεσαι ούτε με τον Λοβέρδο απάνω σου, που είναι ιδιαίτερα βαριά ποσότης. 

Βυθίζομαι δηλαδή στον βυθό; ρωτάει ο Σαμαράς. Το τζίνι φτύνει με ετοιμότητα κάτι κουκούτσια από ένα καρπούζι που έτρωγε (είχαν βγει κάτι πρώιμα) και απαντάει με τον χαρακτηριστικό ήχο που συνοδεύει την απάντηση των τζινιών στα διάφορα μπλογκ: Ρε καπετάνιο, εσύ βγάζεις μπουρμπουλήθρες όταν προσγειώνεσαι στον βυθό του Ελευθέριος Βενιζέλος;

Ο καπετάνιος κατάλαβε ακαριαία. Ωραία, πριν σε ρωτήσω ποιά είναι η μαγική πρόταση, πόσες ερωτήσεις έχω δικαίωμα να σου κάνω κύριε τζίνι; Δύο, απαντάει το τζίνι και γίνεται καπνός!

Τώρα τι κάνουμε; Συνήθως δικαιούνται τρεις ερωτήσεις οι κάτοχοι του λύχνου, μόνο τον Σαμαρά αδίκησε ο μύθος. Ρε τον πούστη τον μύθο! Αλλά ας πάρουμε τώρα θέσεις γιά το τέλος της ιστορίας μας. Αν ρωτήσετε, γιατί θέλει να βουλιάξει το πλοίο ο Σαμαράς, σας καθησυχάζω: Δεν θέλει. Ή μάλλον, δεν θέλει όσο βρίσκεται κι΄αυτός μέσα. Ένα παιχνίδι με αντίπαλο την περιέργεια είναι μόνο. Αθώο παιχνίδι παντοδυναμίας. Λοιπόν, τι θα πει ο Σαμαράς; Ποιά είναι η μαγική πρόταση; Το όνομα του παιδιού του; Η πρώτη του γκόμενα; Ένα ρητό του Πλάτωνα; Ή μήπως ένα του Μίμη Π. Ροσίγμα του νεώτερου. Και επί τη ευκαιρία, ποιός ήτανε ο άνθρωπος; Ή μήπως η χημική φόρμουλα της ναφθαλίνης, που τόσο συνηθίζεται ως μυστικός κωδικός;

Άπειροι συνδυασμοί;

Πάτε καλά ρε; Άπειροι για τους κοινούς θνητούς, ναι. Αλλά όχι και γιά τον καπετάνιο! 

Προσέξτε σατανική φαντασία ο επίο...ο καπετάνιος: Κατ΄αρχήν στέλνει ένα τσιράκι του να φωνάξει τον Σίμο Κεδίκογλου που είχε ακουμπήσει στην κουπαστή και ξηγιώτανε σε μιά ναυτία του κερατά, βολιώτικα. Σίμο, σταμάτα, σε θέλει ο καπετάνιος, συνεχίζεις αργότερα, του λέει ο τσιράκης και τόνε βουτάει από το μπράτσο (αφού δεν φορούσε μπλουζάκι για να τον τραβήξει από το μανίκι) μαρς ένα δύο για την γέφυρα. 

Εδώ πολλοί αναγνώστες θα ρωτήσουν ποιός ήταν ο λόγος που κατάπινε ο Σίμος από την ανάποδη; Συνήθεια; Βίτσιο; Χόμπυ; Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ας όψεται το τζίνι που τσιγκουνεύεται με τις ερωτήσεις.

Φτάνει ο Σίμος στον καπετάνιο, ο οποίος τον πλησιάζει και του ψυθιρίζει κάτι στο αυτί. Δεν ακούμε εμείς λόγω δραματουργία και θα μας φάει η περιέργεια. Κάποτε σταματάει ο Σαμαράς το σουρ σουρ σουρ και ρωτάει τον Σίμο άμα κατάλαβε. Αυτός κουνάει καταφατικά το κεφάλι του και φεύγει τρέχοντας. Η επιστροφή του είναι θριαμβευτική! Ας την απολαύσουμε όπως την συνέλαβε η κάμερα του βραχόκηπου.




Απίστευτο! Μαγική πρόταση διάρκειας 4.48¨ λεπτών!!!!

4.48¨ λεπτά....

Μόνο, γιατί και οι κάμερες του βραχόκηπου δεν είναι αδιάβροχες. Ούτε που κατάλαβαν καπετάνιος και πλήρωμα πως άνοιξε η θάλασσα και τους κατάπιε!



Εγκαταλείπουμε γιά λίγο τον τόπο του εγκλήματος για ένα μικρό σχόλιο.

Η τρικομματική έδειχνε όχι μόνο αλεξίσφαιρη και αδιάβροχη, αλλά ανίκητη. Τα μήντια δικά της, το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας γονατισμένο, η εσωτερική αντιπολίτευση προσκυνημένη, οι ξένοι "φίλοι, σωτήρες και προστάτες" μας...ενθουσιασμένοι με την "καταπληκτική" της απόδοση, το success story να ρέει ασταμάτητα από τον μνημονιακό ουρανό, ο απόλυτος θρίαμβος.

Και όμως, κατάφεραν να βουλιάξουν! Με την μοναδική μαγική φράση που θα μπορούσε να προκαλέσει ναυάγιο: Το κλείσιμο της ΕΡΤ! Και όχι μόνο το κλείσιμο της ΕΡΤ καθαυτό, αλλά και ο τρόπος αναγγελίας του απίστευτου αυτού...ηβέντ! Αν είχαν κάνει μιά απλή, τυπική ανακοίνωση, κλείνει η ΕΡΤ σε μία βδομάδα, ευχαριστούμε το προσωπικό της αλλά δεν έχουμε μία, δεν θα υπήρχε τέτοια αντίδραση. Χρειαζόταν και η...τέχνη του Σίμου για να δέσει το γλυκό. Αλλά και το φτύσιμο της διαταγής του ΣτΕ για να εξαγριώσει τον κόσμο! Με άλλα λόγια, η τρικομματική κατάφερε το ακατόρθωτο! Γιατί περί άθλου πρόκειται. Νέο απίστευτο παγκόσμιο ρεκόρ που συντρίβει το παλιό του Γιωργάκη Παπανδρέου: Το περίφημο Δημοψήφισμα.

Σύμπτωση; Τυχαία επανάληψη;

Μάλλον όχι. Ελπίδα. Το σύστημα αυτοκαταστροφής του καθεστώτος ΠΑΣΟΚ/Λέπρα-ΝΔ/Χολέρα είναι ενεργοποιημένο και ανά πάσα στιγμή έτοιμο να εκραγεί.

Ελπίδα. Οι δυνάστες μας είναι χειρότεροι από εμάς!

Οι δυνάστες μας είναι ηλίθιοι!

Γίνε πλούσιος με το κλείσιμο της ΕΡΤ! Πολλά λεφτά!

Bet-(εσκύλοιαλέστε)-and win

Η διαδικτυακή υπέρβαση του στοιχήματος

Μόνο στον Βραχόκηπο!

Χωρίς ρίσκο!

Χωρίς ΦΠΑ!

Χωρίς εφορία!

Χωρίς κόκκινες γραμμές!

Σίγουρα κέρδη!

Το μοναδικό σίγουρο λιμάνι κερδών στην εποχή της μαρμάγκας!

Δεν έχεις παρά να παίξεις τα λίγα λεφτά που σου άφησε η τρικωματική.

Αν δεν έχεις, δεν πειράζει. Κι΄εμείς δεν έχουμε.

Απάντησε μόνο σε μία -ομολογουμένως δύσκολη- ερώτηση:

ΘΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΛΟΓΩ ΑΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΤΡΙΚΟΜΜΑΤΟΧΛΑΠΑΤΣΑΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΡΤ;

α) απαπαπαπά, β) όχι, γ) τς

Μικρή βοήθεια γιά αναγνώστες που δεν τουφεκάνε ψηλά το IQ.

1) Μπορείς να διαλλέξεις μεταξύ απάντησης α, β, γ

2) Μπορείς να διαλλέξεις όσες απαντήσεις θέλεις

3) Παίξεις-δε παίξεις, κέρδισες

4) Άμα δεις παραδάκι, να μου τρυπ....εεε, καλή τύχη

ΠΙΝΑΚΑΣ ΚΕΡΔΩΝ

Σε περίπτωση σωστής απάντησης: Βάζεις ένα Ευρώ, κερδίζεις 50 λεπτά πίσω!

Σε περίπτωση λανθασμένης απάντησης: Βάζεις ένα Ευρώ, αλλά είσαι γκαντέμης και το μοιραζόμαστε.

Να το φως στην άλλη άκρη του Τούνελ, που όλοι μας περιμέναμε.

ΠΑΙΞΕ ΑΜΕΣΩΣ!

ΤΩΡΑ!