Φοβερή διαμαρτυρία πολίτη στην Κόκκινη Πλατεία!!!

Λέγεται Πιότρ Παβλένσκι, είναι Ρώσος, καλλιτέχνης το επάγγελμα. Με τον πρωτότυπο αυτό τρόπο διαμαρτύρεται γιά την δίωξη αντιφρονούντων από το καθεστώς Πούτιν. Τώρα γιατί αντί να καρφώσει τα "αρχίδια" που ευθύνονται γιά το τσεκούρεμα των πολιτικών δικαιωμάτων στην Ρωσία, αποφάσισε να καρφώσει στην Κόκκινη Πλατεία τα δικά του, ίσως  να μη το μάθουμε ποτέ. Ας ελπίσουμε, ότι δεν θα πάρει το μεγάλο μυστικό στον τάφο του.

Ελπίδες ότι παρόμοιες μορφές διαμαρτυρίας θα εμφανιστούν και στη χώρα μας, δεν υπάρχουν πολλές. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι:

...Στη χώρα μας δεν διαμαρτύρεσαι καρφώνοντας τ΄ αρχίδια σου, αλλά όταν τα γράφεις στ΄ αρχίδια σου.

...Το απαγορεύει η θρησκεία. (Ου αρχιδοκαρφώσεις!)

...Πολλές φορές, ιδίως να προδίδουμε κάποιον, καρφώνουν τα αρχίδια εμάς (με κάρφωσε τ΄αρχίδι)

Μόνο οι υπουργοί της συγκυβέρνησης δήλωσαν έτοιμοι να διαμαρτυρηθούν με αυτόν τον τρόπο για την πολιτική λιτότητας της Τρόϊκας. Ναι, απάντησαν όλοι όσους ρωτήσαμε, θα καρφώναμε κι΄μείς εις ένδειξη διαμαρτυρίας στην Πλατεία Συντάγματος τ΄αρχίδια μας, αν είχαμε.

Ξεχάστε το " Ο καραγκιόζης πρωθυπουργός"! Πρωθυπουργός έχει αναλάβει ο...Σταύρακας

"...Ίσα ρε μπετόβεργες! Σταυρακαμαράς παρλάρει ρε τσόφλια, γαμώ το κεφάλι μου, μαλάκα. Πρωθυπουργός ρε, αραξοπηδίκουλας, και δέκα και αρχηγός ρε. Ήρθα ένεκα μομφή να κάνουμε αστοδιάολογο με την μαλάκω την αντιπολίτεπση μάγκες. Βγαίνει ο μαδαφάκας ο Τζιμπρέ και λέει κάτι κουφά και χιτλεριάζομαι πάρα πολύ αδρεφάκι μου μεγάλε. Με πιάνει το καλαματιανό αμόκ και λέω να τσουλήσω Κουμουνδούρου μεριά, να του χώσω του Τεξανού κάνα δυό Ζάππεια στη μάπα, αλλά τραβάει χειρόφρενο ο κολλητός μου ο Φαήλος που είναι πράο και ευαίσθητο παιδί και με καλμάρει. Και πριν συνεχίσω, οι μισοί εδώ μέσα είναι κουφάλες κι΄αδερφές ρε. Μομφή λέει ο τύπος! Τι μομφή ρε Τσίπρα; Ποιός είσαι εσύ; Μελλοντικός πρωθυπουργός; Αφού δεν μπορείς να κόψεις ούτε με βαλέ ρε συ! ..."

Απόσπασμα από την χθεσινή ομιλία του Σαμαρά στη Βουλή.

Μεγάλη εμφάνιση χθες ο Σαμαράς! Μιλάμε γιά την καλύτερη απόδοση που είχε κουραδόμαγκας στην Ελληνική Βουλή από την εποχή του Μπαϊρακτάρη. Όχι όχι φίλοι μου, υπάρχουν ακόμα βαρύμαγκες, δεν τους πάτησε όλους -δυστυχώς- το τραίνο. Μεγάλη μαλακία του τραίνου φυσικά, ας ευχηθούμε να του δοθεί κάποτε η ευκαιρία να επανορθώσει.

Αηδία, αναγούλα, φρίκη. Ένας δήθεν βαρύς κι΄ ασήκωτος κοινός αλήτης του λιμανιού να παριστάνει μεταμφιεσμένος με ένα ακριβό εγγλέζικο κασμήρι, τον πρωθυπουργό ευρωπαϊκού κράτους. Φρίκη, αναγούλα, αηδία.

Ειρωνείες, βαρυμαγκιές, κατινιές, τσαμπουκάς αχθοφόρου, Καραγκιόζ-μπερντέ, Τζουράσικ πάρκ και άλλα παρόμοια...πρωθυπουργικά, και σαν κερασάκι στην τούρτα, χλευασμός και φτύσιμο στη μάπα του μαλάκα που τον ταϊζει και τον ανέχεται: Τον λαό!

Ας μου επιτρέψετε αντί επιλόγου να του χώσω ένα μπινελίκι!

Άντε και γαμήσου Σαμαρά!

Βουλή χθες: Κρανίου τόπος! (Θολές σκέψεις, σε θολό πολιτικό τοπίο)

Δεν σε βλέπω. 

Μακριά σου είμαι. Πολύ μακριά. 

Τόσο μακριά που ούτε καν την σιλουέτα σου μπορώ να διακρίνω. 

Δεν ξέρω αν είσαι άντρας, γυναίκα ή παιδί, νέος ή γέρος, αν είσαι μελαχροινός ή ξανθός, εργάτης, αγρότης, υπάλληλος, ελεύθερος επαγγελματίας ή απλά άνεργος. 

Είμαι μακριά από σένα, ούτε να σ΄ακούσω μπορώ, αλλά ούτε και να σ΄αγγίξω. 

Μεγάλη η απόσταση που μας χωρίζει, αλλά ξέρω ότι υπάρχεις. 

Ακούω τον σφυγμό σου που ταυτίζεται με τον δικό μου, νοιώθω το αίμα σου να ζευγαρώνει με το δικό μου στις φλέβες μου, βλέπω τον θυμό σου να σφυροκοπάει μανιασμένος μαζί με τον δικό μου τα μηνίγγια μου.  

Χιλιόμετρα αμέτρητα μας χωρίζουν, ατέλειωτες οροσειρές, πέλαγα πέντε και δέκα θάλασσες. Μας χωρίζουν διαφορετικά πιστεύω, ιδεολογίες, νοοτροπίες, αντιλήψεις, χίλια δυό, όμως αισθάνομαι τον πόνο σου. Έναν λυσσασμένο πόνο που κοντράρει τον δικό μου σε αφηνιασμένες διαδρομές πάνω στα νεύρα μου. Μία ο δικός σου μπροστά, μία ο δικός μου, αλλά το νήμα κόβουν πάντα και οι δυό μαζί. Χέρι-χέρι!

Είμαστε μακριά, ή κοντά, είμαστε διαφορετικοί, είμαστε ξένοι, ίσως και γνωστοί, ίσως να περνάω κάθε μέρα δίπλα σου χωρίς να σε προσέχω, ίσως να μην υπάρχεις καν και να είσαι δημιούργημα των αναγκών μου, ίσως να μην υπάρχω εγώ και να είμαι δημιούργημα της δικής σου ανάγκης.

Δεν έχει σημασία.

Σημασία δεν έχουν αυτά που βλέπεις, αυτά που ακούς, αυτά που ψηλαφίζεις, αλλά μόνο αυτά που αισθάνεσαι. Είναι η μοναδική αλήθεια που δεν θα γίνει ποτέ σουβενίρ, εμπόρευμα,  φετίχ ή κομπολόι. Είναι η μοναδική σανίδα σωτηρίας στο αγριεμένο πέλαγο του φόβου μας.

Μην φοβάσαι, μην πνίγεσαι, κολύμπα. Μπορείς. Και μαζί σου θα μάθω να κολυμπώ κι΄εγώ. Και αν τέλος πάντων δεν καταφέρουμε να σωθούμε, δεν θα φουντάρεις μόνος σου, θα είμαι μαζί σου. Χέρι-χέρι. Και αν κουραστείς, δίπλα σου θα είμαι εγώ, να ακουμπήσεις το χέρι σου στον ώμο μου, να ξαποστάσεις. Κι΄ αν θα πάμε, θα πάμε παληκαρίσια. Όπως οι ήρωες της φαντασίας μας. Εμείς οι ίδιοι δηλαδή, που αυτοαπομονωθήκαμε για τα προς το ζην στο κάτεργο των ονείρων μας. Κολύμπα, δεν έχεις τίποτα να χάσεις, έτσι κι΄αλλιώς βουλιάζουμε. Κολύμπα, έχεις χρέος να το κάνεις. Για χάρη των παιδιών σου, γιά χάρη μου. Κολύμπα για να είσαι δίπλα μου, για να μπορείς -αν χρειαστεί- να με σώσεις. Και να είσαι σίγουρος, ότι θα χρειαστεί.

Είσαι μακριά. Δεν σε βλέπω, δεν σ΄ακούω, αλλά σε αισθάνομαι. Και είναι ερμαφρόδυτη αυτή η αίσθηση και άμα πάρει μπροστά γεννοβολά ασταμάτητα ελπίδες. Ελπίδες σαν μεγάλα πέτρινα γεφύρια που καταβροχθίζουν αποστάσεις για να ενώσουνε κόσμους.

Είσαι μακριά, αλλά αφού σε αισθάνομαι, είναι στο χέρι μου να σε φέρω κοντά μου. Ναι, περνώντας πάνω από το γεφυράκι που θα φτιάξουμε μαζί με πρώτη ύλη τους ογκόλιθους των διαφορών μας. Μόνο έτσι θα μπορέσω να αλλάξω κάτι από την ζωή μου. Μόνο έτσι θα κάνεις κι΄εσύ ένα βήμα μπροστά.

Δεν θέλω να σου επιβληθώ, να σε κάνω δικό μου, να σε αλλάξω, να σε αλλοτριώσω. Δεν θέλω να σε παντρευτώ, Δεν θέλω να χάσω την ταυτότητά μου, τους στόχους και τα όνειρά μου, θέλω να παραμείνω εγώ.  Θέλω απλά να βαδίσουμε λίγο μαζί. Όσο χρειάζεται γιά να ξαναβρεί ο καθένας μας την υπερηφάνια του, την αξιοπρέπειά του, τα όνειρά του, τη ζωή του. Μετά χωρίζουνε οι δρόμοι μας, καλή τύχη και στο καλό.

Ποιός θα κάνει το πρώτο βήμα, δεν ξέρω. 

Αλλά αν ακούσεις βήματα, μη τρομάξεις. Θα είμαι εγώ.

ΥΓ: Είχε τελικά νόημα η πρόταση μομφής κατά της συγκυβέρνησης των συναθλίων. Το αποτέλεσμα -εκτός του "αντάρτικου" της Τζάκρη- αναμενόμενο, το σενάριο γνωστό. Αυτό που όμως δεν περίμενε κανένας, ήταν το μέγεθος της απίστευτης αθλιότητας, του αλήτικου ψευτοτσαμπουκά ή ακόμα και της ψυχοπάθειας των παρακμιακών της πρώην "εγχώριας" Τρόικας, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ. Φρίκη από νοσηρή φαντασίωση του Τζωρτζ Όργουελ! 

Δεύτερο συμπέρασμα: Από αυτή τη Βουλή άσπρη μέρα δεν πρόκειται να δούμε ποτέ. Μόνο εμείς, ΕΜΕΙΣ, ΕΜΕΙΣ, μπορούμε να αλλάξουμε την μοίρα μας, και μόνο στους δρόμους, έξω απ΄τη Βουλή! Εκεί που πρέπει να βγουν επιτέλους ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ! Και μαζί ο κάθε Έλληνας δημοκράτης που θέλει να πολεμήσει αυτούς που του καταστρέφουν την ζωή και την χώρα του.

Δεν ξεκινάνε οι εξεγέρσεις αυτόματα με τα πρωτοβρόχια, όταν αρχίζουν να πέφτουν τα φύλλα και όταν τελειώνουν οι διακοπές. Πρωτοβουλίες χρειάζεται ο τόπος εδώ και τώρα. Και από την αντιπολίτευση, και από όλους εμάς ξεχωριστά. 

Καιρός να ταραχθούν επιτέλους τα λιμνάζοντα νερά της υποταγής, καιρός να απομονωθεί η  κυβερνητική συμμορία και τα κανάλια της διαπλοκής, καιρός για πράξεις και όχι άλλο μπλα μπλα.

ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ ΕΞΩ ΑΠΟ Το ΑΝΤΡΟ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ!

Αφήστε την Χούντα στην Βουλή και βγείτε στους δρόμους! Δώστε το σύνθημα που περιμένει ένας ολόκληρος λαός!

Δωδεκαδάχτυλος Ινδός. Καλύτερα να τον ντύνεις και να τον ποδένεις, παρά να του αγοράζεις δαχτυλήθρες!

Ινδός με δώδεκα δάκτυλα θέλει να εργαστεί στην Αγγλία. 

Η είδηση που όλοι μας περιμέναμε -ορισμένοι από εμάς μάλιστα με αγωνία- σάρωσε σήμερα στο news247 αλλά και στο φατσοβιβλίο στα κλικ. 

Ο...δράστης εκτός του ταλέντου της εξαδαχτυλίας -που του δίνει την ικανότητα να σε φασκελώνει με τα δύο χέρια και να περισσεύουν και 20%- διαθέτει και άλλα βέλη στην φαρέτρα του: 

...Απίστευτη απόδοση στην πληκτρολόγηση, αφού γράφει με τα δέκα "τυφλό σύστημα" και με τα υπόλοιπα στέλνει ταυτόχρονα μηνύματα με το κινητό.

...Άπταιστα αγγλικά.

...Άπταιστα ινδικά.

...Ούτε λέξη ελληνικά.

Και μιά που αναφέραμε την χώρα μας, είναι όντως βαρύ το χτύπημα της μοίρας, να κάνει Ινδό τον δωδεκαδάχτυλο, αντί να τον κάνει Έλληνα, και ακόμα καλύτερα πολιτικό της νουδοπασόκας. Ο λόγος απλός: Σκεφτείτε τι δικομματικός πορτοφολάς θα γινότανε ο άνθρωπος με τα δώδεκα δάχτυλα, μιά κατηγορία που...υστερούμε σημαντικά.

Εδώ μιά άλλη...δαχτυλέα περίπτωση...πληχτρολογικού ταλέντου, που ανάγκασε μάλιστα τον πρώην πρωθυπουργό, Γιωργάκη Παπανδρέου, να πει εκείνο το ιστορικό, "δάχτυλα υπάρχουν".

H Μάχη της Μομφής (Πόλεμος τριών και του κούκου)

"Μαίνεται η μάχη της μομφής στη Βουλή", διαβάζουμε στις φυλλάδες και ακούμε στα κανάλια εδώ και δυό μέρες χωρίς σταματημό. Μιά "μάχη" αλλιώτικη από τις άλλες: Οι στρατοί των "εχθρών" βρίσκονται βιζ α βι στα...χαρακώματα του κυλικείου της Βουλής και απολαμβάνουν με καφεδάκι και αναψυκτικό την...πολεμική ατμόσφαιρα, αφήνωντας ολιγομελείς αντιπροσωπείες τους στην αίθουσα συνεδριάσεων του Κοινοβουλίου να βγάλουν το φίδι από την τρύπα .

"Μάχη" λοιπόν, κεκλεισμένων των θυρών, με δεκαπέντε νοματαίους στο...μέτωπο και τους στρατούς ως εφεδρείες στα μετόπισθεν. Χαλαρά, πολιτισμένα πράγματα. Δεν κινδυνεύει βλέπετε να χαρακτηριστεί από τα ξεφτέρια κάποιου ελληνικού πρωτοδικείου η...εμπόλεμη κατάσταση που επικρατεί στο κυλικείο "παράνομη και καταχρηστική". Ίδια εικόνα επικρατεί βασικά και στις άλλες, τις "ειρηνικές" συνεδριάσεις της Βουλής, όπου η "μάχη" δίνεται πάλι στην ουρά του ταμείου, ας μην αγχωνόμαστε λοιπόν.

Δίδαγμα;

Κάνεις τα ίδια σαν δημόσιος* ή ιδιωτικός υπάλληλος; Πληρώνεσαι για κάτι και δεν πας; Σε τρώει η μαρμάγκα! Εκεί να δεις θύματα άνευ ή μετά μάχης! Αλλά εκεί, έξω, στην κοινωνία, τα θύματα δικαιολογούνται σε κάθε περίπτωση: Και σαν επιθυμητά θύματα και σαν θύματα παράπλευρες απώλειες. "Το έχει" βλέπετε ο μπαγάσας ο λαός, να θρηνεί θύματα, δεν έχει το βουλευτικό παρεδώσε, ασυλία κτλ, να την περνάει κουφέτο. Θα πείτε τώρα, καλά ρε συ, ακόμα και την πρόταση μομφής θα περάσουν στην σαιζ λονγκ; Ε ναι. Άμα κάνεις "πόλεμο", πρέπει να τον κάνεις πάντα με τον ίδιο τρόπο: Απολύτως...μοβόρα!

Σπάσιμο;

Ε ναι ρε γμτ! Τουλάχιστον να βλέπαμε τις κοινοβουλευτικές ομάδες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ να δίνουν το παρών! Μηδενός/μιάς εξαιρουμένου/ης!

Γιατί;

Γιατί επιμένω, ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΙ! Γιατί δεν θεωρώ ότι είναι λύση "να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή", αλλά να ΚΑΟΥΝ** ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΝΑΝΕ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ!

Συμπέρασμα: Κάνεις πόλεμο σύντροφε/συναγωνιστή: Κάντον όπως πρέπει! Στο μέτωπο! Όποιο νάναι αυτό. Πάντοτε! Χωρίς εξαίρεση! Άσε τις λίγδες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να κάνουν τα δικά τους και κάνε εσύ το καθήκον σου.

Γιατί έχεις σε τούτον εδώ τον πόλεμο μιά ολόκληρη κοινωνία θεατή, μιά κοινωνία που περνάει τα πάνδεινα, η οποία ελπίζει σε σένα, σε στηρίζει αλλά και σε παρακολουθεί. Στα δύσκολα χρόνια που περνάμε, είμαστε υποχρεωμένοι να λαμβάνουμε υπ΄όψη μας ακόμα και  την μικρότερη λεπτομέρεια, ιδιαίτερα όλα αυτά τα "δευτερεύοντα", τα απλά, τα εύκολα, που όμως εμπεριέχουν τόσον συμβολισμό.

Και η ΔΗΜΑΡ; Ο Φωτάκης Κουβέλης έλυσε αυτόν τον Γόρδιο Δεσμό με την βοήθεια μιάς απλής όσο και επαναστατικής πατέντας: Απών από την αίθουσα συνεδριάσεων κι΄αυτός, αλλά στην πρόταση μομφής θα δηλώσει...παρών! Αυτός κι΄αν είναι πόλεμος! Πολύ αίμα...




*   Αυτό δεν το δένουμε κι΄όλας κόμπο
** Συμβολικό κάψιμο, σαν το...συμβολικό λυντσάρισμα του...ήρωα Καμμένου

Μαγικές στιγμές μπροστά στο Μαγικό κουτί. (Όχι, καζανάκι δεν υπάρχει)

Ανάπαυση. Προοοσοχή! 

Σε γνωρίιιιζω, από την....

...αλήθεια, από που;

Άλλη μία φωτεινή στιγμή της νεοελληνικής μας ζωής (;) που μας κάνει υπερήφανους. Και μας θυμίζει ότι ο φταίχτης είναι πανταχού παρών*. Και ότι είμαστε και γαμώ τους καπετάνιους, σε έναν και γαμώ τους ευθείς γιαλούς. Εκείνο το "όταν εμείς φτιάχαμε Παρθενώνες οι άλλοι τρώγανε βελανίδια" προσπαθεί μεν, αλλά δεν λέει να με πείσει. Μήπως θα είμασταν καλύτερα σήμερα, αν στο παρελθόν μασουλάγαμε βελανιδάκια, αντί να χτίζουμε Παρθενώνες;

* Η...Μέρκελ φυσικά

Πως ξεψυχάει ο πολιτισμός. Καρέ-καρέ!

Μερικές φορές δεν χρειάζονται πρόλογοι. Τι πρόλογο να κάνεις στην κατάντια, στην παρακμή, στην ντροπή; Αχρείαστα τα λόγια όταν μιά κοινωνία όχι μόνο πρωταγωνιστεί στην φαρσοκωμωδία της κατάντιας της, αλλά στήνεται μετά μπροστά στις τηλεοράσεις για να την απολαύσει σε συνέχειες σαν νεοοθωμανικό τούρκικο σήριαλ.

Το νέο χιτ της ξεφτύλας ΜΑΣ, οι εικόνες της "διπλής εκτέλεσης" του Ν. Ηρακλείου. Παντού!  Όχι φυσικά σε κάποια σκοτεινή γωνία του youtube, αλλά δημόσια σε όλα τα κανάλια, σε όλες σχεδόν τις εφημερίδες! Καρέ-καρέ!

Ο θάνατος, η φρίκη, λάϊβ με μπυρίτσα ή καφεδάκι στις πολυθρόνες μας. Με "δημοσιογράφους" α λα Πρετεντέρη σε ρόλο σπήκερ ποδοσφαιρικού αγώνα. Και τα φρικιά, οι δευτεράντζες της δημοσιοκαφρίλας  δίπλα του να εκστασιάζονται, τύφλα νάχει το "ο Δέλλας, ο Δέλλας, ο κολοσσός".

Κι΄ εμείς; Α, εμείς έχουμε δικαίωμα στην...ενημέρωση! Καρέ-καρέ! Και επανάληψη, και άλλη και άλλη! Να δούμε στην slow motion πως πιτσιλάει το αίμα την άσφαλτο. Καρέ-καρέ! Να μαγευθούμε από το...υπερθέαμα που μας προσφέρει ο "Μεγάλος Αδερφός" της κατρακύλας μας.

Κατά τα άλλα....πολιτισμός.

Ένας "πολιτισμός" χωρίς ιερό και όσιο.

Απέχω! Όχι μόνο επειδή έχω πάει να ξεράσω...