Δεν αμύνεσαι; Δεν αντεπιτίθεσαι; Τουλάχιστον παίξε!

Λέμε τώρα, ότι σε έχει χτυπήσει η ανία κατακέφαλα και δεν ξέρεις πως να αυτοκτονήσεις την ώρα σου. Μιλάμε για Τις ανίες όμως, όχι τίποτα ανίες δευτέρας διαλογής, τύπου "μαλακίζομαι μπανίζοντας τούρκικο σήριαλ στην τιβί". Λοιπόν; Τι κάνεις; Άστο, μην παιδεύεσαι, θα σου πω εγώ, τι να κάνεις.

Πρώτον: Πιάνεις ένα άδειο τετράδιο, βουτάς ένα ψαλίδι και αρχίζεις να κόβεις χαρτάκια. Μακρόστενα χαρτάκια, σαν ετικέτες. Άντε!

Τελείωσες; Μπράβο! Άει σύρε τώρα στο διαδίκτυο και βρες όλους τους βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που περάσανε από το 74 και μετά το κατώφλι της Βουλής. Όλους είπα! Τελείωσες; Μπράβο.

Λοιπόν, βουτάς τώρα ένα μολύβι και κάθεσαι και γράφεις τα ονόματα όλων, ΟΛΩΝ είπα, στις ετικέτες. Σε κάθε μία, ένα όνομα. Ρε γράφε και άσε τις ερωτήσεις, γιατί και γιατί. Θα σου πω μετά. Ωραία. Έτσι. Ναι, και τον Τζαμτζή. Εδώ ξέρανε το σκατό του ο άνθρωπος για να επιζήσει κι΄εμείς να μην του αφιερώσουμε ούτε μία ετικέτα; Τι, τον έχεις χεσμένο τον Τζαμτζή; Δεν πειράζει, κι΄εγώ χεσμένονε τον έχω, αλλά γράφτον. Ναι, και στην ετικέτα γράφτον.

(Πολύ μου αρέσουν αυτές οι συνεργασίες με τους φίλους αναγνώστες ρε γμτ. Μερικές φορές αναρωτιέμαι, πως την βγάζουν ορισμένοι εξ΄αυτών, όταν γιά διάφορους λόγους δεν έχω καιρό - ή μούσα- για να γράψω).

Τελειώσαμε; Πρώτος φίλε! Λοιπόν, τώρα βρίσκεις μία σακούλα του Λιντλ, ή του Πράκτικερ που έκλεισε και χεστήκαμε απαξάπαντες που είμαστε αναγκασμένοι να ψωνίζουμε τις βίδες μας αλλού. Ή τέλος πάντων μιά σακούλα από το σουπερμάρκετ της ενορίας σου, δεν θα τα χαλάσουμε τώρα για τα μαγαζιά. Οκ; Ωραία. Τώρα γεμίζεις τη σακούλα με τις ετικέτες και ανακατεύεις καλά. Ανακάτεψε καλά για να ξεκολλήσουν. Φυσικά ξεκολλάνε. Στην σακούλα σαν ετικέτες με ονόματα ξεκολλάνε. Μόνο εκτός σακούλας, σαν παλιοτόμαρα με ετικέτα "βουλευτής ΝΔ τάδε" ή "βουλευτής ΠΑΣΟΚ τάδε" δεν ξεκολλάνε ούτε με ματσακόνι από πάνω μας. Και πως να ξεκολλήσουν, όταν εμείς οι ίδιοι ανανεώνουμε κάθε τετραετία την κόλλα;

Στο κομβικό αυτό σημείο τελειώνει η ευχάριστη ώρα χειροτεχνίας και λοιπών άλλων διασκεδαστικών κατασκευών και αρχίζει η ώρα της επιστήμης και της στατιστικής. Πιάνουμε τώρα ένα άλλο χαρτί και γράφουμε τις παρακάτω λέξεις-κλειδιά, τη μία κάτω από την άλλη: Λαμόγιο, κόπανος, καραμαλάκας, μιζάκιας, ηλίθιος, απόβρασμα της κοινωνίας, ψεύτης, απατεώνας, ψώνιο, ανάξιος, φασίστας, προδότης, ψυχοπαθής, ρεντίκωλο των σκυλιώνε, ανήθικος, λέρα του κερατά, φουλ μέταλ βαρεμένος, φλούφλης, πατσαβούρα, τσόκαρο, νορμάλ, ηθικός άνθρωπος με την ανάλογη γιά την θέση του μόρφωση και ικανότητα, με χαρακτήρα και παιδεία. Όταν τελειώσετε, ελέγχετε -αν είστε σχολαστικοί- αν η προτελευταία λέξη είναι μεταξύ τριτελευταίας και τελευταίας, ακριβώς στη μέση δηλαδή, και αν όντως έχει έτσι, συνεχίζετε. Αν όχι, συνεχίζετε πάλι. Μη τρελλαθούμε δηλαδή.

Τώρα μπαίνουμε στο μάτι του κυκλώνα. Η επιστήμη σε όλο της το μεγαλείο! Κάτι σαν τον Τούρκο τον Μεγαλοπρεπή αλλά χωρίς σήριαλ. Λοιπόν. Κατ΄αρχήν δεν θέλουμε να ρίξουμε κανέναν. Όλοι οι βουλευτές των κωμάτων εξουσίας εκεί που ανήκουν πραγματικά: Σε ένα σακούλι. Και αφήνουμε τον νόμο των πιθανοτήτων να πει την μεγάλη του αλήθεια: Τραβάμε γιά κάθε καλλιτεχνική έννοια απ΄ αυτές που γράψαμε στο χαρτί, πχ λαμόγιο, κόπανος, καραμαλάκας, μιζάκιας κτλ από έναν κλήρο από την σακούλα της αλήθειας. Ένα όνομα για κάθε λέξη, το οποίο γράφουμε μετά δίπλα από την λέξη. Πχ, ρεντίκωλο των σκυλιώνε: Σίμος Κεδίκογλου, ΝΔ. Ωραία. Συνεχίζουμε με την ίδια επιστημονική εμμονή μέχρι να συμπληρωθεί η λίστα των...δεξιοτήτων, οπότε ξαναρχίζουμε από την αρχή. (Αν φερ΄ ειπείν πέσει στο "ρεντίκωλο των σκυλιώνε" το "Κεδίκογλου", δεν σημαίνει αυτό ότι καλύφθηκε εντελώς η αλήθεια και ότι απορρίπτονται οι υπόλοιποι διεκδικητές της λέξης. Συνεχίζουμε λοιπόν να τραβάμε κλήρους και να αναγράφουμε τα ονόματα των τυχερών δίπλα από τις λέξεις-κλειδιά, μέχρι να τελειώσουν οι κλήροι. Το αποτέλεσμα της επαναστατικής αυτής μεθόδου είναι α) ότι μπορούν να προκύψουν κανιά πενηνταριά "ρεντίκωλα των σκυλιώνε", πράγμα που συμβαδίζει με στρατιωτικό βήμα παρέλασης με την πραγματικότητα, και β)....ξέχασα, δεν έχει β.

Συνεχίζουμε το εύθυμο όσο και σοφό αυτό παιχνιδάκι μέχρι να τελειώσουν τα ονόματα ή να αδειάσει ντιπ το σακουλάκι. Σε πολλές περιπτώσεις συνιστούνται και τα δύο. Μετά καλύπτουμε την τελευταία κατηγορία με ένα χαρτί της αρεσκείας μας, αυτήν με τον "και γαμώ τα παιδιά για βουλευτής" δηλαδή, και ξεκινάμε την επιστημονική ανάλυση των τυχαίων αποτελεσμάτων. Πχ, Ψυχοπαθής: Γεωργιάδης, Κασιδιάρης, Παπακωνσταντινοτίποτας, Φαήλος (βάζουμε στο σακούλι και μέλλοντες βουλευτές) κτλ.

Το χαιρόμαστε στη σειρά, γνωρίζουμε και βουλευτές του δικομματισμού που δεν τους ξέρει ούτε και ο πατέρας τους. (Και μη πάει ο νους σας σε μπάσταρδους, δεν είμαστε τόσο σκληροτράχηλο μπογκ εμείς, να λέμε τους μπάσταρδους-μπάσταρδους). Αφού το χαρούμε όπως του πρέπει και βγάλουμε και το επιστημονικό άχτι μας, ξεσκεπάζουμε την τελευταία κατηγορία και αρχίζουμε το γέλιο. ΤΟ γέλιο! "Νορμάλ, ηθικός άνθρωπος με την ανάλογη γιά την θέση του μόρφωση και ικανότητα, με χαρακτήρα και παιδεία" και ταυτόχρονα νεοδημοκράτης ή πασόκος βουλευτής ξεπερνάει φυσικά τα όρια της επιστήμης και του αστείου και βολοδέρνει κάπου σαν προϊόν επιστημονικής φαντασίας στο διάστημα.

Σε ακριβώς ετούτο το σημείο θα σας αφήσουμε μόνους σας με το παιχνίδι μας, καλή σας διασκέδαση. Και μην ακούσω κανένα να λέει, τι παιχνίδι είναι αυτό ρε βραχόκηπε, καλύτερα να παίζαμε το πουλάκι μας, γιατί ΤΟ ΠΟΥΛΑΚΙ ΜΑΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ αγαπητοί αναγνώστες, αλλιώς δεν θα είχαμε τα καθάρματα ακόμα στην καμπούρα μας.

Την επόμενη εβδομάδα το διασκεδαστικό παιχνιδάκι: MEGA μου σ΄ έχω σατανά!

Ήταν ένα μικρό καράβι που έκανε διαδρομή Δανειστές-Εκάλη

Ήταν ένα μικρό καράβι

που ήταν α-α-ακυβέρνητο

οέ-οέ, οέ, οέ

κι΄ έκανε ένα μακρύ ταξίδι

μέσα εις το-το-το Μνημόνιο

οέ-οέ, οέ, οέ

και σε πεντέξη εβδομάδες

σωθήκαν ό-ό-όλες οι τροφές

οέ-οέ, οέ, οέ

και τότε ρίξανε τον κλήρο

να δούνε ποιός-ποιός-ποιός θα φαγωθεί

οέ-οέ, οέ, οέ

κι΄ο κλήρος πέφτει... 

...1ον: στα γερόντια

με κάτι βαρβάτες τσεκουριές στην σύνταξη, που έκαναν πλέον απαγορευτική την χρήση πετρελαίου θέρμανσης, πράγμα ιδιαίτερα σωτήριο γιά την σωτηρία των απαιτήσεων των δανειστών

οέ-οέ, οέ, οέ

...2ον: στους εργάτες

που βρεθήκανε στον δρόμο, γιατί η σωτηρία της πατρίδας στηρίζεται βλέπετε πάνω στο συμπαγέστατο θεμέλιο της ανεργίας

οέ-οέ, οέ, οέ

...3ον: στην Νεολαία

που κλήθηκε να τα μαζέψει και να μεταναστεύσει στην ξενητιά, αφού το κόστος του πρωτογενούς πλεονάσματος ήταν ανεργία νέων στα 60%

οέ-οέ, οέ, οέ

...4ον: στα παιδάκια

που πάνε πεινασμένα στο σχολείο, αφού με κάθε μαθητή που λιποθυμεί από την πείνα, αυξάνονται οι πιθανότητες διάσωσης της χώρας από την χρεωκοπία

οέ-οέ, οέ, οέ

...5ον: στους άστεγους...

οέ-οέ, οέ, οέ

...6ον: στους πεινασμένους των εκκλησιαστικών ή δημοτικών συσσιτίων

οέ-οέ, οέ, οέ

...7ον: στους εξαθλιωμένους των κάδων σκουπιδιών

οέ-οέ, οέ, οέ

...8ον: στους δικαιούχους επιδομάτων πρόνοιας

αφού μπροστά στην τυφλή οργή των δανειστών, τύφλα νάχουν οι ανάγκες των τυφλών

οέ-οέ, οέ, οέ

...9ον: στην Υγεία

οέ-οέ, οέ, οέ

...10ον: στην Παιδεία

οέ-οέ, οέ, οέ

...11-100ον: σε κάθε έναν φτωχομπινέ ιδιοκτήτη κτίσματος 

(ένα σπιτάκι, να βάλουμε μέσα το κεφάλι μας όταν γεράσουμε), οικοπέδου, αγροτεμαχίου, χωραφιού, στάνης κτλ, δια της μεθόδου "πλήρωνε μαλάκα ενοίκιο, αφού είναι δικό σου"

οέ-οέ, οέ, οέ

Μικρό διάλειμμα από το μικρό παιδικό τραγουδάκι. Ανάγκες πολλές και διάφορες όπως είδατε οι εφοπλιστές-ιδιοκτήτες του καραβιού και όχι φυσικά το ίδιο το καράβι ή οι επιβάτες του (ποιός τους γαμεί τους επιβάτες των καραβιών των παιδικών τραγουδιών;). Ανάγκες που οδήγησαν τις ιδιοκτήτριες εταιρείες στις απαραίτητες ενέργειες σωτηρίας τους. (Ποιός το γαμεί το καράβι μπρος στη σωτηρία της εταιρείας, που λέει μιά παλιά παροιμία των Llooyd, της Ε.Ε, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ). Έτσι λοιπόν την έπεσαν οι τύποι στον Μικρό, στον Μέτριο, στον Ασήμαντο, τον Μηδέν, τον Κανένα, στον Εμένα κι΄ Εσένα και δεν άφησαν ούτε κόκκαλο, αφού στην λιγούρα τους γιά το μεδουλάκι μας το ρούφηξαν και τούτο μονοκοπανιάς κάτω. Οι πολλοί, λίγο ή καθόλου έχοντες, στο στόχαστρο των ολίγων πολλά έως πάρα πολλά εχόντων. Ο παλιός νόμος της φύσης, το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. (Κουφάλα Φύση). Ο ξυπόλυτος να πληρώνει τα πολυτελή υποδήματα του μεγαλοβιομήχανου παραγωγού παπουτσιών. (Κουφάλα βιομήχανε). 

Μέχρι εδώ; Μπα, έχει και συνέχεια. Αφού έγιναν όλα αυτά τα όμορφα και μαγικά που απαριθμήσαμε στο γνωστό παιδικό τραγουδάκι, αφού έφτυσαν αίμα ακόμα και τα αγέννητα μωρά, αφού οδηγήθηκαν τουλάχιστον τέσσερεις γενεές στον Καιάδα, βγαίνει ένα ξεφτυλισμένο παλιοτόμαρο, ένας λίγδης απόβρασμα του συστήματος, ένας ελεεινός βρωμολακές των Τσιμπουριών (εγχώριων και εισαγωγής), Τσάρος Οικονομίας, λέει, Στουρνάρας, σκουλήκι-υπουργός ή ανάποδα και μας φτύνει! Αφού ξεσκίσαμε τον Μικρό, αφού γδάραμε τον Φτωχό, αφού παλουκώσαμε τον Άπορο, αφού τουφεκίσαμε τον Νέο, αφού ξεκοκκαλίσαμε το σήμερα και καπαρώσαμε για μάσημα το αύριο, αφού κάναμε αυτά τα εξαίσια και ωραία και αναγκαία, ε τώρα...

...θα κληθεί να πληρώσει και η Εκάλη!

Τσάρος Οικονομίας η λέρα ο Στουρνάρας ξεχνάει ίσως τον επίλογο του αυθεντικού προκατόχου του τίτλου, του Ρώσσου τοιαύτου. Τροχός είναι όμως και γυρίζει. Και ο φτωχός είναι εκεί και περιμένει. Ακόμα και αν δεν ξέρει ότι περιμένει. Εδώ όμως είμαστε αναγκασμένοι να τελειώσουμε το τραγουδάκι, να κάνουμε και τίποτα άλλο σήμερα. Παιδάκια, αγνοί ανήλικοι που πέσατε και σήμερα με τα μούτρα στον βραχόκηπο επειδή σας σαγηνεύει το πάθος και η ποιότητά του, ώρα να πάρετε τα κουβαδάκια σας και να πάτε να παίξετε έξω με την άμμο. Γονείς, στείλτε έξω τα βλαστάρια σας, το παιχνίδι χοντραίνει.

τέλος τραγουδιού, εκδοχή Α΄

Ήταν ένα μικρό καράβι

που σταμάτησε να κάνει ταξίδια προς όφελος τρίτων

οέ-οέ, οέ, οέ

κι΄επειδή πλέον είχανε αλλάξει οι συνήθειες του τραπεζιού

στην πρώτη λόρδα έφαγε το πλήρωμα το υπουργικό συμβούλιο

οέ-οέ, οέ, οέ

τέλος τραγουδιού, εκδοχή Β΄

άντε και γαμήσου κουφάλα Στουρνάρα

οέ-οέ, οέ, οέ

Μπακογιάννη: Τον-Κου-βέ-λη-θέ-λου-με!

Πες μου ποιός σε παινεύει, να σου πω ποιός είσαι. Γνωστή και στις δύο πλευρές της Φλοίας Αμαρουσίου η σοφή αυτή παροιμία. Φήμες ότι έχει αρχίσει να εξαπλώνεται και προς Σωρό μεριά (άλλοι λένε προς Κανατάδικα), δεν έχουν ακόμα επαληθευθεί. Ας είναι. Βαδίζουμε ως έχουμε και βλέπουμε.

Τι λέγαμε; Α! Μάλιστα. Η παροιμία. Για την ηρωική αλλά λίαν μεταβλητή ΔΗΜΑΡ ο λόγος. Εδώ ΔΗΜΑΡ -εκεί ΔΗΜΑΡ- που είναι η ΔΗΜΑΡ δηλαδή, το κόμμα που ξέφυγε από το πλαίσιό του και έγινε τυχερό παιχνίδι: Δημαρτζηλίκι, όπως το παπατζηλίκι. Μη νομίσετε τώρα ότι πάω να κάψω τους δημοκρατικούς αριστερούς του Φωτάκη. Ποσώς. Αν είναι να κάψουμε κάποιους, να κάψουμε κάποιους που σηκώνουν κάψιμο. Τι να τα κάνεις τα αποκαΐδια; Δεν ανάβουν με τίποτα.

Τι λέγαμε; Α! Μάλιστα, η παροιμία. Ακούστε ιμάντα που έβαλε μπρος σήμερα η Ντόρα! Να τσακιστεί ο Σαμαράς, λέει, να τηλεφωνίσει στο Φωτάκι, να μαζέψει τσι αριστεροί του και να τσακιστεί να έρθει και να ξαναμπεί στην κυβέρνηση! Ναι ρε! Μα τον πέτρινο κύκνο δεξιά όπως πας από τον νέο δρόμο από Κερατέα-Λαύριο αν δεν πιστεύετε. Η Μπακογιάννη απαιτεί- κυβερνοτρόϊκα τρικομματική! Μάλιστα.

Και να δείτε εγκώμιο που έπλεξε στον Κουβέλη η Μητσοτάκαινα! Ίσαμε δεκαπέντε μάλλινα πουλόβερ! Αχ τι καλό παιδί ο κύργιος Φώτης. Αχ τι έχταχτος άθρωπος. Αχ φωνή έχει, αλλά μιλιά δεν έχει. Αχ και τώρα που μας έγινε Μπουμπουλίνα από Νενέκα η Τζάκρη και τρίζει ελαφρώς αλλά λίαν ξεσκισμένως η κοινοβουλευτική πλοιοψηφία της κυβέρνησης (πλοιοψηφία ΑΝΕΚ ένεκεν). Αχ και που είναι και νοστιμούληδες αυτοί οι δημοκρατικοί αριστεροί, όχι όπως οι άλλοι οι κρύοι κτλ κτλ.

Η Ντόρα δίνει ρέστα για...ΔΗΜΑΡ!

ΤΕΤΟΙΑ ΚΑΤΑΝΤΙΑ Η ΔΗΜΑΡ!

Δε λέω, καλή η πρόταση. Ας ξαναμπούν. Τι έγινε; Στο κάτω κάτω, αν κάποτε βαρεθούνε, βάζουνε τον χυλό τον Σίμο Καθήκογλου να...κλείσει την ΔΤ, οπότε τα μαζεύουνε και ξαναφεύγουνε. Ή βρίσκουν μιά άλλη, πιό βολική πατέντα: Συμμετέχουν στην κυβέρνηση κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο. Τις άλλες μέρες παραμένουν...αντιμνημονιακοί. Στις αργίες δηλώνουν παρών. Αλλά μόνο μέχρι τις 12 το μεσημέρι!

Βλέπω κάτι αγαθούς στο δρόμο να ποντάρουν δεκάρικα στο δεξί, στο αριστερό ή στο μεσαίο κουτάκι. Ξυπνάτε ρε θύματα! Η ΔΗΜΑΡ είναι εκεί που θα την βάλει την τελευταία στιγμή ο παπατζής! Μη παίζετε ρε! Θα σας πάρουν ρα σώβρακα!...

Αυτοί ξέφυγαν εντελώς: Αφίσα με τον Παύλο Φύσσα η Νεολαία ΠΑΣΟΚ!

Δεν παίζεται η πασοκογλίδα ρε παιδιά! Μιλάμε γιά τέλεια στοκαρισμένο κοντραπλακέ, περασμένο με πέντε χέρια πράσινη μούχλα αντί βερνίκι, που σε βγάζει έξω από τα ρούχα σου! Αφού δεν υπάρχει λαός να τους βάλει βρωμόχερο για τα πεπραγμένα του παρελθόντος και να τους στείλει καμμιά δεκαριά τέρμινα τον καθένα στις Αγροτικές Κασσάνδρας, να φυτεύουν πατάτα και να περιμένουν στα γόνατα μήπως και σκάσει μύτη, αποθρασύνονται και παριστάνουν συνέχεια τον φελλό: Κολυμπάνε πάντα στον αφρό.

Τι έγινε;

Τι τι έγινε; Μήπως σταματήσανε ποτέ; Μήπως δεν εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω στην καμπούρα μας και να μας "σώζουνε" κατά το καυλούν; Ή μήπως τους είδατε εσείς να λουφάζουνε στις τρύπες τους και να κάνουν τον μαλάκα; Ή τους είδατε στα γόνατα, να ζητούν με λυγμούς δημόσια συγγνώμη; Ή τους κόψατε να την κάνουν πλαγίως από το κουφάρι της χώρας και να δίνουν ευκαιρία μάσας και σε άλλες ύαινες; Ή είδατε μήπως κάνα πράσινο κομματόσκυλο να τρέχει ξεβράκωτο μπροστά και ξωπίσω του κανιά κοσαριά μέλη του ένδοξου λαού (με επίσης κατεβασμένα σώβρακα) να του φωνάζουν, σταμάτα ρε συ να σε σώσουμε, και αυτός να θέλει να φωνάξει "τι λε ρε, δείχνω μαλάκας όπως εσείς;", αλλά να μη μπορεί, γιατί πως να μιλήσεις όταν έχεις δαγκώσει ένα κοτόπουλο και είσαι μπουκωμένος με μισό ταψί πατάτες φούρνου;

(Κατά την καταδίωξη είδε το πασόκι την πόρτα του Άγιου Λουκά -βοήθειά μας- ανοιχτή, μπαίνει τρέχοντας, πίσω οι άλλοι, ε ήτανε κάτι φτωχοί και άστεγοι μέσα και περιμένανε το σύνθημα του αρχιμανδρίτη για να την πέσουν στο συσσίτιο της ενορίας, κοτοπουλάκι Κερατέας με πατατούλες Νέας Μάκρης στο φούρνο, ε τι να κάνει ο πασόκος; έξις δευτέρα φύσις, βουτάει εν κινήσει το φαΐ και μείνανε οι πεινασμένοι με την...ψήφο στο χέρι)

Μπα. Η πράσινη μαφία πεθαίνει μεν, αλλά βασιλεύει ακόμα. Και βασιλεύει γιατί η μάζα το παίζει τεθλιμένος συγγενής/θεατής, αντί να βουτήξει γκασμά και φτυάρι και να το παίξει νεκροθάφτης. Τέλος πάντων. Αλλά όλα έχουν τα όριά τους ρε γαμώτο! Λέμε, καλά, είμαστε πράοι χαρακτήρες, είμαστε του Κατηχητικού, είμαστε καλλιτεχνικοί αλλά ουδέποτε υβριστικοί τύποι, είπαμε ότι στήσαμε μπλογκ και βγάζουμε τα απωθημένα μας, είπαμε ότι μας ξεφεύγει που και που κανιά χριστοπαναγία ως μπλογκέρ άνθρωποι, είπαμε ότι σφάλουμε λεκτικά στην βρέξη και στην στάξη (μερικοί θα πούνε τώρα, ανάποδα το είπες βράχο: Στην βρέξη και στη στάξη ΔΕΝ σου ξεφεύγει. Ε πέστε ρε μαρτυριάρηδες, να δω τι θα καταλάβετε) ως παιδιά στο άνθος της ηλικίας μας, αλλά όχι και να μας φτύνουνε την ώρα που μας πηδάνε ρε! Καλά, γνωστό ανά την υφήλιο ότι δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο τα πασόκια, αλλά τέτοιο θράσος ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ!

Βγάζουν οι φλωράδες της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ (εκκολαπτόμενα τσιμπούρια) μία αφίσα γιά το Πολυτεχνείο και παρότι η οικογένεια του νεκρού παληκαριού είχε εξηγηθεί ότι ΔΕ γουστάρει πατινάζ επί σκατών με το ΠΑΣΟΚ, τολμούν οι ξεφτύλες να ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΝ φωτογραφία του Παύλου Φύσσα! Μιλάμε γιά διαπλανητική αλητεία. Ο άλλος σε φτύνει κι΄ εσύ τον κάνεις ήρωά σου! Δεδηλωμένος εχθρός της πράσινης μαρμάγκας ο Φύσσας, δεν πειράζει, εσύ τον βάζεις στη σημαία σου! Ρε καρατσογλάνια, αφήστε ήσυχο το νεκρό παιδί μας, όχι θα τον τιμήσουμε με το ζόρι, αυτοί.

Θα τιμήσουν τον Παύλο Φύσσα οι ΑΤΙΜΟΙ! Με το ζόρι! Με τσαμπουκά! Ποιοί; Οι λελέδες της πασόκας! Το κοπριταριό της Αλλαγής!

(Πολύ μάγκας ο τύπος που εφεύρε το ΜΗ ΗΧΗΤΙΚΟ ΜΠΛΟΓΚ! Με έσωσε!)

 Μήπως έχετε κάνα τηλέφωνο του "Εκκενώσεις βόθρων ο Αχόρταγος" ρε παιδιά;



Ουφ....



Τώρα με τα νεύρα μου γιά το κωλοπασόκ δε θυμάμαι τι μου είπε ο γιατρός: Μία ή δύο χούφτες ηρεμιστικά;

Φοβερή διαμαρτυρία πολίτη στην Κόκκινη Πλατεία!!!

Λέγεται Πιότρ Παβλένσκι, είναι Ρώσος, καλλιτέχνης το επάγγελμα. Με τον πρωτότυπο αυτό τρόπο διαμαρτύρεται γιά την δίωξη αντιφρονούντων από το καθεστώς Πούτιν. Τώρα γιατί αντί να καρφώσει τα "αρχίδια" που ευθύνονται γιά το τσεκούρεμα των πολιτικών δικαιωμάτων στην Ρωσία, αποφάσισε να καρφώσει στην Κόκκινη Πλατεία τα δικά του, ίσως  να μη το μάθουμε ποτέ. Ας ελπίσουμε, ότι δεν θα πάρει το μεγάλο μυστικό στον τάφο του.

Ελπίδες ότι παρόμοιες μορφές διαμαρτυρίας θα εμφανιστούν και στη χώρα μας, δεν υπάρχουν πολλές. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι:

...Στη χώρα μας δεν διαμαρτύρεσαι καρφώνοντας τ΄ αρχίδια σου, αλλά όταν τα γράφεις στ΄ αρχίδια σου.

...Το απαγορεύει η θρησκεία. (Ου αρχιδοκαρφώσεις!)

...Πολλές φορές, ιδίως να προδίδουμε κάποιον, καρφώνουν τα αρχίδια εμάς (με κάρφωσε τ΄αρχίδι)

Μόνο οι υπουργοί της συγκυβέρνησης δήλωσαν έτοιμοι να διαμαρτυρηθούν με αυτόν τον τρόπο για την πολιτική λιτότητας της Τρόϊκας. Ναι, απάντησαν όλοι όσους ρωτήσαμε, θα καρφώναμε κι΄μείς εις ένδειξη διαμαρτυρίας στην Πλατεία Συντάγματος τ΄αρχίδια μας, αν είχαμε.

Ξεχάστε το " Ο καραγκιόζης πρωθυπουργός"! Πρωθυπουργός έχει αναλάβει ο...Σταύρακας

"...Ίσα ρε μπετόβεργες! Σταυρακαμαράς παρλάρει ρε τσόφλια, γαμώ το κεφάλι μου, μαλάκα. Πρωθυπουργός ρε, αραξοπηδίκουλας, και δέκα και αρχηγός ρε. Ήρθα ένεκα μομφή να κάνουμε αστοδιάολογο με την μαλάκω την αντιπολίτεπση μάγκες. Βγαίνει ο μαδαφάκας ο Τζιμπρέ και λέει κάτι κουφά και χιτλεριάζομαι πάρα πολύ αδρεφάκι μου μεγάλε. Με πιάνει το καλαματιανό αμόκ και λέω να τσουλήσω Κουμουνδούρου μεριά, να του χώσω του Τεξανού κάνα δυό Ζάππεια στη μάπα, αλλά τραβάει χειρόφρενο ο κολλητός μου ο Φαήλος που είναι πράο και ευαίσθητο παιδί και με καλμάρει. Και πριν συνεχίσω, οι μισοί εδώ μέσα είναι κουφάλες κι΄αδερφές ρε. Μομφή λέει ο τύπος! Τι μομφή ρε Τσίπρα; Ποιός είσαι εσύ; Μελλοντικός πρωθυπουργός; Αφού δεν μπορείς να κόψεις ούτε με βαλέ ρε συ! ..."

Απόσπασμα από την χθεσινή ομιλία του Σαμαρά στη Βουλή.

Μεγάλη εμφάνιση χθες ο Σαμαράς! Μιλάμε γιά την καλύτερη απόδοση που είχε κουραδόμαγκας στην Ελληνική Βουλή από την εποχή του Μπαϊρακτάρη. Όχι όχι φίλοι μου, υπάρχουν ακόμα βαρύμαγκες, δεν τους πάτησε όλους -δυστυχώς- το τραίνο. Μεγάλη μαλακία του τραίνου φυσικά, ας ευχηθούμε να του δοθεί κάποτε η ευκαιρία να επανορθώσει.

Αηδία, αναγούλα, φρίκη. Ένας δήθεν βαρύς κι΄ ασήκωτος κοινός αλήτης του λιμανιού να παριστάνει μεταμφιεσμένος με ένα ακριβό εγγλέζικο κασμήρι, τον πρωθυπουργό ευρωπαϊκού κράτους. Φρίκη, αναγούλα, αηδία.

Ειρωνείες, βαρυμαγκιές, κατινιές, τσαμπουκάς αχθοφόρου, Καραγκιόζ-μπερντέ, Τζουράσικ πάρκ και άλλα παρόμοια...πρωθυπουργικά, και σαν κερασάκι στην τούρτα, χλευασμός και φτύσιμο στη μάπα του μαλάκα που τον ταϊζει και τον ανέχεται: Τον λαό!

Ας μου επιτρέψετε αντί επιλόγου να του χώσω ένα μπινελίκι!

Άντε και γαμήσου Σαμαρά!

Βουλή χθες: Κρανίου τόπος! (Θολές σκέψεις, σε θολό πολιτικό τοπίο)

Δεν σε βλέπω. 

Μακριά σου είμαι. Πολύ μακριά. 

Τόσο μακριά που ούτε καν την σιλουέτα σου μπορώ να διακρίνω. 

Δεν ξέρω αν είσαι άντρας, γυναίκα ή παιδί, νέος ή γέρος, αν είσαι μελαχροινός ή ξανθός, εργάτης, αγρότης, υπάλληλος, ελεύθερος επαγγελματίας ή απλά άνεργος. 

Είμαι μακριά από σένα, ούτε να σ΄ακούσω μπορώ, αλλά ούτε και να σ΄αγγίξω. 

Μεγάλη η απόσταση που μας χωρίζει, αλλά ξέρω ότι υπάρχεις. 

Ακούω τον σφυγμό σου που ταυτίζεται με τον δικό μου, νοιώθω το αίμα σου να ζευγαρώνει με το δικό μου στις φλέβες μου, βλέπω τον θυμό σου να σφυροκοπάει μανιασμένος μαζί με τον δικό μου τα μηνίγγια μου.  

Χιλιόμετρα αμέτρητα μας χωρίζουν, ατέλειωτες οροσειρές, πέλαγα πέντε και δέκα θάλασσες. Μας χωρίζουν διαφορετικά πιστεύω, ιδεολογίες, νοοτροπίες, αντιλήψεις, χίλια δυό, όμως αισθάνομαι τον πόνο σου. Έναν λυσσασμένο πόνο που κοντράρει τον δικό μου σε αφηνιασμένες διαδρομές πάνω στα νεύρα μου. Μία ο δικός σου μπροστά, μία ο δικός μου, αλλά το νήμα κόβουν πάντα και οι δυό μαζί. Χέρι-χέρι!

Είμαστε μακριά, ή κοντά, είμαστε διαφορετικοί, είμαστε ξένοι, ίσως και γνωστοί, ίσως να περνάω κάθε μέρα δίπλα σου χωρίς να σε προσέχω, ίσως να μην υπάρχεις καν και να είσαι δημιούργημα των αναγκών μου, ίσως να μην υπάρχω εγώ και να είμαι δημιούργημα της δικής σου ανάγκης.

Δεν έχει σημασία.

Σημασία δεν έχουν αυτά που βλέπεις, αυτά που ακούς, αυτά που ψηλαφίζεις, αλλά μόνο αυτά που αισθάνεσαι. Είναι η μοναδική αλήθεια που δεν θα γίνει ποτέ σουβενίρ, εμπόρευμα,  φετίχ ή κομπολόι. Είναι η μοναδική σανίδα σωτηρίας στο αγριεμένο πέλαγο του φόβου μας.

Μην φοβάσαι, μην πνίγεσαι, κολύμπα. Μπορείς. Και μαζί σου θα μάθω να κολυμπώ κι΄εγώ. Και αν τέλος πάντων δεν καταφέρουμε να σωθούμε, δεν θα φουντάρεις μόνος σου, θα είμαι μαζί σου. Χέρι-χέρι. Και αν κουραστείς, δίπλα σου θα είμαι εγώ, να ακουμπήσεις το χέρι σου στον ώμο μου, να ξαποστάσεις. Κι΄ αν θα πάμε, θα πάμε παληκαρίσια. Όπως οι ήρωες της φαντασίας μας. Εμείς οι ίδιοι δηλαδή, που αυτοαπομονωθήκαμε για τα προς το ζην στο κάτεργο των ονείρων μας. Κολύμπα, δεν έχεις τίποτα να χάσεις, έτσι κι΄αλλιώς βουλιάζουμε. Κολύμπα, έχεις χρέος να το κάνεις. Για χάρη των παιδιών σου, γιά χάρη μου. Κολύμπα για να είσαι δίπλα μου, για να μπορείς -αν χρειαστεί- να με σώσεις. Και να είσαι σίγουρος, ότι θα χρειαστεί.

Είσαι μακριά. Δεν σε βλέπω, δεν σ΄ακούω, αλλά σε αισθάνομαι. Και είναι ερμαφρόδυτη αυτή η αίσθηση και άμα πάρει μπροστά γεννοβολά ασταμάτητα ελπίδες. Ελπίδες σαν μεγάλα πέτρινα γεφύρια που καταβροχθίζουν αποστάσεις για να ενώσουνε κόσμους.

Είσαι μακριά, αλλά αφού σε αισθάνομαι, είναι στο χέρι μου να σε φέρω κοντά μου. Ναι, περνώντας πάνω από το γεφυράκι που θα φτιάξουμε μαζί με πρώτη ύλη τους ογκόλιθους των διαφορών μας. Μόνο έτσι θα μπορέσω να αλλάξω κάτι από την ζωή μου. Μόνο έτσι θα κάνεις κι΄εσύ ένα βήμα μπροστά.

Δεν θέλω να σου επιβληθώ, να σε κάνω δικό μου, να σε αλλάξω, να σε αλλοτριώσω. Δεν θέλω να σε παντρευτώ, Δεν θέλω να χάσω την ταυτότητά μου, τους στόχους και τα όνειρά μου, θέλω να παραμείνω εγώ.  Θέλω απλά να βαδίσουμε λίγο μαζί. Όσο χρειάζεται γιά να ξαναβρεί ο καθένας μας την υπερηφάνια του, την αξιοπρέπειά του, τα όνειρά του, τη ζωή του. Μετά χωρίζουνε οι δρόμοι μας, καλή τύχη και στο καλό.

Ποιός θα κάνει το πρώτο βήμα, δεν ξέρω. 

Αλλά αν ακούσεις βήματα, μη τρομάξεις. Θα είμαι εγώ.

ΥΓ: Είχε τελικά νόημα η πρόταση μομφής κατά της συγκυβέρνησης των συναθλίων. Το αποτέλεσμα -εκτός του "αντάρτικου" της Τζάκρη- αναμενόμενο, το σενάριο γνωστό. Αυτό που όμως δεν περίμενε κανένας, ήταν το μέγεθος της απίστευτης αθλιότητας, του αλήτικου ψευτοτσαμπουκά ή ακόμα και της ψυχοπάθειας των παρακμιακών της πρώην "εγχώριας" Τρόικας, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ. Φρίκη από νοσηρή φαντασίωση του Τζωρτζ Όργουελ! 

Δεύτερο συμπέρασμα: Από αυτή τη Βουλή άσπρη μέρα δεν πρόκειται να δούμε ποτέ. Μόνο εμείς, ΕΜΕΙΣ, ΕΜΕΙΣ, μπορούμε να αλλάξουμε την μοίρα μας, και μόνο στους δρόμους, έξω απ΄τη Βουλή! Εκεί που πρέπει να βγουν επιτέλους ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ! Και μαζί ο κάθε Έλληνας δημοκράτης που θέλει να πολεμήσει αυτούς που του καταστρέφουν την ζωή και την χώρα του.

Δεν ξεκινάνε οι εξεγέρσεις αυτόματα με τα πρωτοβρόχια, όταν αρχίζουν να πέφτουν τα φύλλα και όταν τελειώνουν οι διακοπές. Πρωτοβουλίες χρειάζεται ο τόπος εδώ και τώρα. Και από την αντιπολίτευση, και από όλους εμάς ξεχωριστά. 

Καιρός να ταραχθούν επιτέλους τα λιμνάζοντα νερά της υποταγής, καιρός να απομονωθεί η  κυβερνητική συμμορία και τα κανάλια της διαπλοκής, καιρός για πράξεις και όχι άλλο μπλα μπλα.

ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ ΕΞΩ ΑΠΟ Το ΑΝΤΡΟ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ!

Αφήστε την Χούντα στην Βουλή και βγείτε στους δρόμους! Δώστε το σύνθημα που περιμένει ένας ολόκληρος λαός!