Free Christoforakos

Λευτεριά στον λαϊκό αγωνιστή Μιχάλη Χριστοφοράκο! Όχι ότι είναι μέσα στη Στενή το παληκάρι, αλλά έτσι γιά τα όμορφα και γλυκά μάτια της δοξασμένης ελληνικής δικαιοσύνης ρε γαμώτο.

Ωραία πράματα διαβάζουμε (τζάμπα παρακαλώ) στο διαδίκτυο κυριακάτικα αγαπητοί φίλαθλοι της περήφανης ελληνικής δικαιοσύνης, με μικρό δέλτα, μη μας περάσουνε και μαλάκες ντε. Απαλλαγή του καρααθώου και αδικομεταναστευμένου τέκνου της Αθήνας και του Μονάχου, Μιχαλάκη Χριστοφοράκου, επάγγελμα αθώος, από την κατηγορία της απάτης και της δωροδοκίας ζήτησε ο περήφανος εισαγγελέψ Στέλιος Κωσταρέλλος, και γαμώ τους εισαγγελείς.

Μιά χαρά παιδί γιά τον Κωσταρέλλο ο αξιότιμος κύριος Χριστοφοράκος, άλλο που άμα τον πιάσεις με γάντι, πρέπει μετά να το πετάξεις στα σκουπίδια και να αναρωτηθείς αν ένας ακρωτηριασμός των άκρων θα ήταν η πιό υγιεινή λύση. Πιό αθώος άνθρωπος δεν έχει κατηγορηθεί ποτέ τόσο άδικα και μοβόρικα όσο ο Χριστοφοράκος, λέει. Άδικα την κοπάνησε από τη χώρα νύχτα, γιά να μην τον πιάσουνε άνευ άλλης αιτίας, εξόν της κακίας και της ζήλειας. Και άδικα σκίστηκε το ανώτατο γερμανικό δικαστήριο να τον γλυτώσει δυό φορές από τα δόντια της...δικαιοσύνης, προφασιζόμενο κάτι μεταξύ ανέκδοτου και ξερατού.

Κατά τον επιφανή ήρωα του Δικαίου και άλλων ειδών χαρτιού υγείας που κυκλοφορούν στις δικαστικές αίθουσες της Επικράτειας, Κωσταρέλλο, μπορεί ο Χριστοφοράκος να τα ακούμπησε σε μέλη των συμμοριών Πασόκ και ΝΔ, αυτά τα ψωροεκατομμύρια, αλλά όχι και να λάδωσε ο άνθρωπος. Άλλο λάδωμα, άλλο δωρεά. Αλλά εδώ που φτάσαμε, όλα να τα περιμένεις. Να δωρίζεις εσύ δέκα εκατομμύρια και ο άλλος που τα παίρνει, να αισθάνεται ότι τον λαδώνεις. Αίσχος. Και μετά λένε, κάνε το καλό και ρίξτο στον γιαλό. Ουστ ρε! Ακούς εκεί ούτε ένα ευχαριστώ.

Ευτυχώς που υπάρχουν κάτι Κωσταρέλλοι και βάζουνε τα πράγματα στη θέση τους: Ούτε λάδωμα υπάρχει στην Ελλάδα, ούτε αγορασμένοι πολιτικοί, ούτε κόμματα που τρώνε με δέκα μασέλες. Αθώος ο κατηγορούμενος, αθώες και οι Ζήμενς, παρθένα και η χοντρή Σβετλάνα που κάνει πιάτσα γιά την τιμή των όπλων Πατησίων και Ιππολύτου, Κολιάτσου μεριά.

Ένα δεν μπορώ να καταλάβω, και αν διαβάζει Βραχόκηπο ο ρεζίλης ο Κωσταρέλλος, να τσακιστεί να μπει μέσα και να μου πει: Διατί είχε πει ο συνήγορος του ήρωα Χριστοφοράκου, όταν ο πελάτης του την είχε κοπανήσει γιά Γερμανία, ότι έπρεπε να γίνει η κοπάνα, διατί αν άνοιγε ο Μιχαλάκης τον στόμα του και έπαιρνε η μπάλλα κάτι κουφαλίτσες πολιτικούς, αποχαιρετούσε βιαίως, αλλά άνευ βαϊων και κλάδων τα εγκόσμια ο αξιαγάπητος κύριος Χριστοφοράκος και κρίμα να πήγαινε στο άνθος της ηλικίας του ένα τόσο καλό παιδί;

Άμα πήγαινε γιά διάκος αυτός ο Κωσταρέλλος, θα είχα μαζέψει όλη την ομάδα και θα είχαμε πάει στον ναό, να τον ξεπατώσουμε στα ΑΝΑΞΙΟΣ. Τώρα που δεν πάει γιά ιερωμένος τι κάνουμε;

Δεν κρατιέται ο Τσίπρας: Μετά το προσφυγικό λύνει και το ουκρανικό

Εγώ τον πήγαινα από την αρχή αυτόν τον Τσίπρα! Μιλάμε γιά διαπλανητικό ΘΑ. Σου το χώνει σαν νάσαι από βούτυρο. ΘΑ και κάτω! Θα σκίσω μνημόνια. Θα σκίσω την Τρόϊκα. Θα σκίσω τη διαπλοκή. Θα σκίσω το αμαρτωλό παρελθόν. Θα σας ΘΑψω όλους σας, που με ψηφίσατε κουφάλες.

Δεν το κάνει από έλλειψη οράματος ο άνθρωπος. Το κάνει απλά από έλλειψη χαρακτήρα και από παντελή έλλειψη άλλων ικανοτήτων, εκτός του προαναφερθέντος ΘΑ. Με το θα και με το θα φτάσαμε αισίως εδώ που βρισκόμαστε. Αφού έσκισε Θεούς και Δαιμόνους, Τρόϊκες, Μνημόνια, ΔΝΤ, άρχισε να πραγματοποιεί ένα ακόμα σπουδαίο θα: Θα λύσω το προσφυγικό.

Ε, το λύνει, Πως; Όπως λύνει ένας κοντός το πρόβλημα "πως περνάω ένα καλώδιο από το σαλόνι στην κρεβατοκάμαρα χωρίς ηλεκτρολόγο": Με μερικές τρούπες στους τοίχους με μπακεντντέκερ, περίπου στα 1,70 μέτρα. Να μπορείς να απλώσεις και κανιά μπουγάδα στο καλώδιο ντε. Ε, κάπως έτσι και το προσφυγικό. Μπα, αθρώποι είναι και οι ευρωπαίοι ηγέτες, θα συγκινηθούνε με τσι πρόσφυγοι, σκέφτεται. Και αν δεν συγκινηθούνε με τσι πρόσφυγοι, θα συγκινηθούνε με το δύσμοιρο το Ελλαδιστάν, που είναι ανίκανο, να μοιράσει δυό γαϊδάρων σανό και που να μοιράσει τρόφιμο και διαμονή σε τόσες χιλιάδες πρόσφυγοι, λέει. Ε, κάποτε θα τσι πιάσει τσι ευρωπαίοι το φιλότιμο και θα βάλουν χέρι βοήθειας, λέει. Να κάνουμε εμείς το καθήκον μας σαν χώρα και σαν άνθρωποι, και μετά θα βοηθήσει και η υπόλοιπη μαρμάγκα, λέει.

Ακούει αυτή η σκύλα η αυστριακιά υπουργός εσωτερικών και σκάει στα γέλια: Μα νάναι τόσο στόκος ο έλληνας πρωθυπουργός και να πιστεύει πράγματι όλα αυτά που ψεκάζει στα μήντια, σκέφτεται. Την είδα τις προάλλες στην γερμανική τηλεόραση και έπαθα την πλάκα μου. Κυρία σκύλα, τη ρωτάει ο εκφωνητής, τι έχετε να πείτε γιά την τραγική κατάσταση των προσφύγων στα ελληνοπουγουδουμουικά σύνορα; Σφίγγεται η σκύλα και λέει: Η πολιτική του "περάστε αξιότιμοι πρόσφυγοι, το πλούσιο μέρος της ΕΕ σας περιμένει ανυπόμονα" πρέπει να τελειώσει.Τα βουτάει ο εκφωνητής στο κρανίο, της χώνει ένα βίντεο φρίκη από τα σύνορα, να το βλέπει η Κομισιόν και να ρέβει από συγκίνηση στο κλάμα και επαναλαμβάνει την ερώτηση. Το και το κυρία σκατόκαρδη σκύλα, τι έχετε να πείτε τώρα γιά το θέμα; Τι απάντησε το αυστριακό πολιτικό απόβλητο;  Η πολιτική του "περάστε αξιότιμοι πρόσφυγοι, το πλούσιο μέρος της ΕΕ σας περιμένει ανυπόμονα" πρέπει να τελειώσει.

Κάπως έτσι σκέφτονται και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι ηγέτες: Ρε τι ωραία που λύνει ο Τσίπρας το προσφυγικό. Σωστά. Όλα τα λύνει ο Τσίπρας. Από σταυρόλεξο μέχρι κορδόνια από σαγιονάρα. Και αν χρειαστεί να λύσει πρόβλημα που αφορά ΕΕ και Ευρώ, είναι έτοιμος να λύσει και τον Γόρδιο Δεσμό. ΕΕ και Ευρώ υπεράνω όλων για τον Αλέξη. Δώστου Ευρωζώνες και Ευρωνομίσματα και πάρτου την ψυχή. Ε, αφού το ξέρω εγώ, να μη το ξέρουν οι ευρωπαίοι ηγέτες; Σου λένε, γιά την τιμή και τα γλυκά μάτια της ΕΕ και του Ευρώ...έλυσε ο Τσίπρας ένα ολόκληρο δημοψήφισμα από ΟΧΙ σε ΝΑΙ, με το προσφυγικό θα κωλώσει; Και να δείτε τι πλάκα σπάνε με τις κραυγές απόγνωσης από Ελλάδα μεριά. Μη κάνετε έτσι ρε παιδιά, λένε, αφήστε εσείς πρώτα να τιγκάρει φουλ με προσφυγιά η χώρα σας και να δείτε μετά εσείς, πως βρίσκουμε εμείς καιρό, να σας γράψουμε κανονικά στα απαυτά μας.

Το παραμύθι που θέλει την Ελλάδα ή μέλος της ΕΕ ή τέζα στο καναβάτσο πάει σύννεφο. Συμφέρει βλέπετε. Και τους σαπίτες της κυβέρνησης και τα σαπάκια των Βρυξελλών. Και η τραγωδία των προσφύγων, όπως και η τραγωδία της χώρας μας συνεχίζεται. Μιά χώρα στην οποία δεν έχει όρεξη να έρθει κανένας. Ούτε ο πρόσφυγας που θέλει να σωθεί από την θηριωδία του Ισλαμικού Κράτους. Το μόνο έγκλημα που έχει διαπράξει αυτή η χώρα, είναι ότι παραμένει μέλος της ΕΕ και βρίσκεται ακριβώς στην πόρτα της. Και στο ότι είναι σαφώς ευκολότερο να μπεις από Τουρκία στην Ελλάδα, απ΄ότι από Τουρκία σε Λουξεμβούργο.

Και μιά που αναφέραμε την Τουρκία, ας ρίξουμε και μιά ματιά στην νέα ατζέντα του Σουλτάνου, Ταγίπ του Α΄. Πολύ χαλάστρα στα σχέδια του καραδημοκράτη τούρκου πρωθυπουργού οι τελευταίες εξελίξεις πράγματι. Γιατί εκεί που την είχε στήσει ο μπαγασάκος ο Ερντογκάν και απειλούσε Ευρώπες και Δαιμόνους με το δάχτυλο στην...προσφυγιά, ή μας δίδετε κώλον ή τους αμολάμε όλους μέσα, κάνει η Βρυξέλλα μιάν καταπλήκτική ντρίπλα και τον αδειάζει σα νάτανε σταματημένος. Ζητάς μιλιούνια και βίζες και του πουλιού το γάλα σουλτάνεμ, γιά να κρατήσεις τα δύσμοιρα τα συριάκια στην χώρα σου; Ε, κλείνουμε το ελληνικό σύνορο Ταγίπ και δε πα να ανοίξεις εσύ όσο ελληνοτουρκικό σύνορο γουστάρεις, μάγκα μου. Στα παπάρια μας.

Μεγάλη χαλάστρα στα σχέδια του και γαμώ τους δημοκράτες τούρκου πρωθυπουργού, που έφτασε ξαφνικά στο "ούτε δέκα και καρτέρει, ούτε καν δέκα και στο χέρι". Θα πείτε τώρα, μη τον πιάσει τον σουλτάνο το τούρκικο και αφού δεν του κάθεται η Ευρώπη γιά πίπες, να στρέψει σε κάποιο άλλο πιό κοντινό και...βολικό κράτος την προσοχή του και ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου και δεν προλαβαίνει η Φρόντεξ ούτε προς νερού της να πάει. Ε και; Εκατό χιλιάδες καλοί παντού χωράνε. Με κάτι τύπους α λα Πρετεντέρη όμως πως την βγάζεις....

Ελεύθεροι φυλακισμένοι. Πως μας επιτρέπουν οι εταίροι, να κάνουμε το καλό (όταν βγει από τον γιαλό)

Έχετε ακούσει, να το σκάνε ελεύθεροι άνθρωποι και να βρίσκουν καταφύγιο σε...φυλακές; Ρισκάροντας την ζωή τους μάλιστα; Και όταν αποφασίσουν να δραπετεύσουν από εκεί, να τους βοηθά απλόχερα η διεύθυνση των φυλακών; Αλλά παρόλα αυτά να παραμένουν εγκλωβισμένοι στην στενή, παρότι οι φύλακες τους ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες και τους εύχονται καλή λευτεριά;

Παράδοξα αλλά πλήρως ενωμενοευρωπαϊκά αυτά τα παραπάνω. Αλλά πάνω απ΄όλα αληθινά. Σκυλοπνίγονται οι δύσμοιροι οι Σύριοι, να σώσουνε τη ζωούλα τους και με το που τους σκάει μιά ελληνική ακτή, κλαπ, πέφτει η πόρτα της φάκας και ξαφνικά βρίσκονται μέσα στην Απομέσα. Και τηράνε όξω. Ελεύθεροι φυλακισμένοι. Γιατί η Ελλαδίτσα δεν κρατάει κανέναν με το ζόρι μέσα. Αλλά οι Αποέξω δεν αφήνουν ούτε μπουμπούκι να σκάσει μέσα.

Κλειστά τα ελληνικά σύνορα και άντε μετά εσύ να αποδείξεις, ότι δεν είσαι φυλακή. Σε τούτο εδώ το ένδοξο σημείο ευρωπαϊκής κουλτούρας και ανθρωπισμού κάνουμε ενός λεπτού σιγή γιά την φουκαριάρα την κουλτούρα και τον αξέχαστο τον ανθρωπισμό. Και μισό λεπτό, πάλι φτάνει.

(Εδώ πρέπει να πούμε, ότι ο Τσίπρας δίνει μάχη κόντρα στα τραχτέρια και δεν συμμετέχει ενεργά στο ματς. Ενεργά δεν συμμετέχει ο άνθρωπος σε τίποτα. Να σκεφτείτε, άμα ανεβάσει πυρετό, ούτε τα υπόθετα δεν τον αφήνει η τρόϊκα να βάλει μόνος του. Αλλά ακόμα μιά μικρή παρένθεση με το αντάρτικο των τραχτέρ, ζωή σε λόγου μας. Η μάχη του Τσίπρα κατά της τραχτεροκίνητης αγροτιάς κράτησε ακριβώς τόσο, όσο η καθιερωμένη χειμωνιάτικη απραξία της. Με το που έσκασε μύτη η δουλίτσα, κάνει ένα μπραφ η αγροτιά και πάει ο διάλογος και πάει ο αγώνας. Εξαιρούνται λίγοι μετρημένοι, πολιτικά συνειδητοποιημένοι αγωνιστές).

Η προσφυγική λογική της γαμημένης ΕΕ είναι πεντακάθαρη: Θέλουν όλοι να έρθουν σε σένα; Στήνεις ένα φράχτη και τους μαντρώνεις όλους στο πρώτο κράτος, που θα πατήσουν γιά πρώτη φορά το άγιο χώμα της Ένωσης. Με άλλα λόγια, βουτάς ένα μεγάλο Σένγκεν και το χώνεις αλύπητα στους απαυτούς των κατατρεγμένων που θέλουν να βρουν επιτέλους στον ήλιο μοίρα. Και γαμώ τους πολιτισμούς! Φυλάκα στην αρχή και η Ισπανία, μέχρι που το μυρίστηκαν τα σπανιολάκια και έκλεισαν με συρματόπλεγμα και άλλα ευγενή υλικά το Έμπαινε από Άφρικα μεριά, αναγκάζοντας τους δύσμοιρους πιστούς, να ξενοπνίγονται αδίκως ανατολικά του Γιβραλτάρ.

Την σκυτάλη πήρε η Ιτάλια.της Μίλαν και του Μπερλουσκόνι, με τα ίδια συστατικά: Μπαίνουν; Μπαίνουν; Οκ, τους μαζώχνεις Λαμπεντούσα μεριά, νησί είναι, που θα πάνε; Φωνάζεις κι΄όλας μήπως ακούσει η ΕΕ, σιγά μην ακούσει. Πολλοί ήρθανε ρε παιδιά, πάρτε και κανέναν. Χέστηκε η Ευρώπη. Σινιόρα Μαρκέλα, μόλτι αφρικάνι πέσανε και άμα δεν βάλετε χεράκι, φινίτα λα μούζικα, πασάτα λα φέστα, ρίχνει ο καβαλιέρε, που του είχανε τελειώσει οι βιάγκρες και έπρεπε να κάνει πολιτική μέχρι να έρθει το καινούργιο φορτίο. Σιγά μη βάλει η Μέρκελ χέρι. Η Μέρκελ βάζει μόνο δάχτυλο, ποτέ ολόκληρο χέρι. Να μη πω τώρα τι δάχτυλο βάζει...

Τον ηρεμήσανε τελικά τον Σύλβιο. Σύλβιε, κάνε λιγάκι υπομονή, ρίξε και μερικές παρτούζες να περνάει η ώρα. Έχει πολύ πράμα Μέση Ανατολή μεριά, μη φοβού. Με το που πρωτοσκάσει ένα κρατάκι εκεί, όλοι Ελλάδα πάνε. Ούτε γιά τουρισμό δεν έρχονται πιά Ιταλία. Τι τόθελαν και το λέγανε; Έτοιμα ήντουσαν τα Αφγανιστάνια, τα Πακιστάν, τα Ιράκια, οι Σύριες να σκάσουνε. Σκάσανε. Έτσι λύνεται το προσφυγικό της Ιταλίας κυρίες και κύριοι. Σοφά πράγματα!

Λύση;

Τι λύση; Δεν λύνεται το προσφυγικό πρόβλημα, όσο η αντιπολίτευση της Ισλανδίας δεν κάνει ντου, να φάει την κυβέρνηση, με ή χωρίς την βοήθεια του Ισλαμικού Κράτους και των μεγάλων δυνάμεων. Και όσο δεν βλέπετε ισλανδικά προσφυγικά κύματα να θερίζουν Δανίες, Σουηδίες, Φινλανδίες και άλλες Ευρωπαϊκές Προσφυγικές Φυλακές, δεν ανθίζει άλλο χοτ σποτ εκτός της Ελλάδας στην Ευρώπη...

Γιά μικρά παιδιά: Συλλαβίζουμε τη λέξη νταβατζής. Σίγμα, ύψιλον, ρο, γιώτα, ζήτα, άλφα

Υπάρχουν ακόμα πολλοί, που δεν έχουν ξεκαθαρίσει, τι σημαίνει η κυβέρνηση Σύριζα γι΄ αυτούς. Είναι η πρώτη αριστερή; Είναι αριστερή; Είναι δεξιά; Έχει και τα δύο πόδια;

Δύο φοράδες της δώσανε το ναι τους σε εκλογές μία ακόμα ξώφαλτση στο δημοψήφισμα. Και άμα δίνεις τρεις συνεχόμενες φοράδες το ναι σου σε μιά κυβέρνηση, ε όλο και κάποιο λόγο θάχεις.

Ντάξει, μιά φορά της δώσανε το όχι τους, αλλά το περάσανε από το τσιπριτίρι τα συριζόπουλα και βγήκε τελικά ναι. Γίνονται καμμιά φορά αυτά. Να, πάει μιά φορά ένας τύπος στο σουπερμάρκετ να χαζέψει τρόφιμα, αθώος τύπος. Πάει στο ζαρζαβατικό, πάει στα τυροκομικά, πάει στο όσπριο, άμα έχει κόλλημα με το όσπριο, πάει στη κονσέρβα. Ε κι΄εκεί που είναι βυθισμένος στο διατροφικό, περνάει ένας χοντρός με μιά πορτοφολάρα ίσα με τη βούλα του πέναλτυ, η μισή να του βγαίνει από την κωλότσεπα, ε τι να κάνεις, άμα σε κράζει γεμάτο πορτοφόλι; Το βουτάς. Τι να κάνουμε τώρα, να τον κράξουμε πορτοφολά τον άνθρωπο;

Το ίδιο ισχύει και γιά τον Σύριζα: Πήγανε να τελειώσουν την Εκκλησιαστική Σχολή τα παιδιά, αλλά τους έτυχαν κάτι πρόθυμες ψόφιες γκόμενες στο δρόμο τους και αναγκάστηκαν να γίνουν νταβατζήδες. Αλλά μη τα αδικήσουμε τα παιδιά του Σύριζα. Όχι μόνο νταβατζήδες, αλλά και ψεύτες και απατεώνες και του πουλιού το γάλα τα παιδιά. Αφού το είπε και ο ο αρβύλας ο Κανάκης ρε. Ο Τσίπρας, λέει, λύνει σταυρόλεξο, ένα οριζοντίως, άρνηση με τρία γράμματα, και γράφει ΝΑΙ. Ψεύτης ο Τσίπρας, λέει ο Κανάκης, και σιγά μη μας πείσει, όλους εμάς τους αγαθούς που πιστεύουμε ότι ο Τσίπρας έχει χαρακτήρα και είναι και γαμώ τα παιδιά.

Να σας πω εγώ, τι είναι η κυβέρνηση Σύριζα, να μη παιδευόσαστε; Άντε μην επιμένετε τόσο. Ντάξει, λύγισα.

Η κυβέρνηση του Τσιπραμμένου είναι ακριβώς ότι και οι προηγούμενες. Εχθρός. Με ακριβώς την ίδια ποσότητα έψιλον, χι, θήτα, ρό, όμικρον και σίγμα όπως οι προηγούμενες κυβερνήσεις της τρόϊκας. Ο Τσίπρας και η παρέα του δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα τις άλλες κυβερνήσεις των δανειστών. Και γιατί; Άμα έχεις Φίλη, δεν χρειάζεται να ζηλεύεις τίποτα Λοβέρδα. Άμα έχεις Τσαλακωμένο, τύφλα νάχει ο ευνούχος της τρόϊκας, ο Παπακωνσταντινοτίποτας του Πασόκ. Κτλ κτλ.

Αλλά να μην τους γλωσσοφάμε εντελώς τους άχρηστους. Υπάρχει ακόμα ελπίδα. Σκεφτείτε τώρα να γινότανε ένα τρομερό περαδώθε και να τρακάρανε σε μιά στροφή της ιστορίας τυχαία Τσίπρας, Τζήμερος, Θεοδωράκης και Λεβέντης! Ούτε κυβέρνηση Παπαραδήμα φτουράει μπροστά τους! Και να σοβαρευόντουσαν τα παιδιά της Πασόκας και να ξαναμπαίνανε όλα μαζί στο πραγματικό και αληθινό Πασόκ, αυτό του Αλέξη, ε και να βλέπατε τότε πράματα και θάματα. Θα ζήταγε μέτρα η κυβέρνηση και θα έδιναν άνισες μάχες γιά λιγότερα η τρόϊκα και οι θεσμοί.

Εχθρός ο Σύριζας φίλοι μου και μάλιστα χειρότερος από τους δεδηλωμένους μαύρους της νουδού ή τους πρασινοεμετί της πασόκας. Αυτοί δεν το έπαιζαν τουλάχιστον αριστεραί και σε πηδούσαν σύμφωνα με το καταστατικό: Είμεθα κοφάλαι, σας συμπεριφορόμεθα σαν κοφάλαι, επειδή κι΄εσείς είσαστε κοφάλαι. Ενώ τα αριστερόστροφα του Βαρώνου Τσιπράουζεν σε πηδάνε τραγουδώντας ταυτόχρονα τον ύμνο του ΕΑΜ, τέτοια κοροϊδία.

Αλλά κάποτε πάει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Και πάει φουλαριστός από τα 40% στα 4%. Και σπάει πλάκα η ιστορία, που βγαίνουνε κάτι θεότυφλες να το παίξουν ταξιθέτριες. Λέτε να πειστεί κάποτε ο αδερφός μου ο Παντελής;

Αχ, άλλος γιά Χίο τράβηξε....

Η μαγκιά να πηδάς τον άλλον και αυτός να σου στήνει αδριάντα

Πες πως γυρίζει ξαφνικά ο χρόνος πίσω και σε πάει κάπου στο παρελθόν. Ή πες ότι πέφτεις ξερός γιά ύπνο και βλέπεις ένα όνειρο, ότι βρίσκεσαι κάπου στο 1970. Δυνατοί λύτες μπορούν να το καταφέρουν και χωρίς χρονομηχανές ή όνειρα.

Λέμε τώρα, ότι βρίσκεσαι ξαφνικά αντιμέτωπος με μία κατάσταση που σε ξενίζει λιγάκι. Ζεις σε ένα κράτος, λέει, που έχουν έρθει τα πάνω κάτω και τα πάντα λειτουργούν διαφορετικά από ότι είχες συνηθίσει. Να, πχ, η κυβέρνηση εκλέγεται από τον ήρωα λαό, τον οποίον -άκουσον άκουσον- εκπροσωπεί ακόμα και μέσα στην...Βουλή! Όχι τίποτα φουλ μέταλ σοσιαλισμό ή παρόμοια, απλά τρώνε με τις χούφτες οι έχοντες, περισσεύουν και κάτι ψίχουλα γιά τους μη έχοντες. Και αν έρθει κάνας κατακτητής να μας την φέρει, στήνουμε και δέκα καντάρια αντίσταση, να του φάμε το συκώτι, άμα λάχει ναούμ. Δημοκρατία που λένε δηλαδή.

Το κράτος αυτό έχει πολλές παραξενιές: Πχ κάτι Τσολάκογλου, κάτι Εφιάλτες, κάτι Ιούδες δεν τους πάει ούτε με συνθετικό λάδι μηχανής. Και μόνο που ακούει τα ονόματά τους, βγάζει κάτι καλόγηρους, να, σε όλο του το σώμα. Με άλλα λόγια, η κοινωνία αυτή καταδικάζει κάθε έναν, που συνεργάζεται με τον οχτρό, γιατί δεν γίνεται να μας πηδάνε ξένοι με την βοήθεια των δικών μας, αλλά μόνο οι δικοί μας με την δική μας....βοήθεια.

Αλλά να μη μείνουμε μόνο στις παραξενιές αυτής της κοινωνίας, ας δούμε και ορισμένα από τα βίτσια της. Κρατηθείτε! Άμα πιάσουν κανένανε πολιτικό να συνεργάζεται κρυφίως μετά των αλλοφύλλων, γιά λογαριασμό των αλλοφύλλων, μετά ή άνευ δόλου, γιά το καλό ή γιά το κακό του τόπου, γιά τα μάτια της Ελενίτσας ή γιά την μουστάκα του Μβάμβη, τόνε ρίχνουνε στο βαρέλι με την πίσσα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, και ζήσε πούπουλα να φας μπαμπάκι, που λέει μιά παλιά παροιμία της Ακροναυπλίας. Προδότης, Ισκαριώτης, πράχτορας των σκοτεινών δυνάμεων, άπατρις, ρεζίλης των σκυλιώνε και φτου του τού παλιοκερατά γιά πάρτη του και γιά όλη του τη φύτρα.

Μιλάμε γιά ΤΑ βίτσια! Ακόμα και στην Απομέσα τον χώνουνε τον τύπο, να τηράει απόξω. Και εν καιρώ πολέμου τόνε στήνουνε απέναντι από τα παιδιά με τα τουφεκάκια, και του φοράνε επίδεσμο στα μάτια, να μαντέψει πόσοι λεβέντες τόνε βάζουνε στόχο, μήπως και κερδίσει μετά θάνατον το στοίχημα και του βάλουνε τίποτα μεταξωτές μαρμάρινες γιρλάντες στον τάφο του.

Ξυπνάς λουσμένος στον ίδρωτα, ή όχι;

Ξυπνάς.

Άσχετο που γιά να ξυπνήσεις και να βρεθείς...εντός της σημερινής πραγματικότητας, χρειάζεται να κοιμάσαι διαρκώς τον ύπνο του δικαίου. (Αντί της λέξης δικαίου ταιριάζει και η λέξη μαλάκας).

Πάμ παρακάτ. Ξυπνάς λουσμένος στον ίδρωτα και φωνάζεις στην κυρά, να σου φτιάξει καφέ, να έρθεις στα ίσια σου. Τώρα αν δεν έχεις κυρά, να πρόσεχες φίλε μου, να είχες. Οι κυρίες αναγνώστριες δεν χρειάζονται καν κυρά. Το καφεδάκι τους το ψήνουνε μόνες τους...

Τέλος πάντων, ρουφάς τον καφέ σου και πέφτεις μετά στον συλλογισμό. Για δες ρε φίλε μου τι καταστάσεις αίσχους βιώνανε οι άθρωποι στο εγγύς παρελθόν! Ούτε κρυφίως δεν μπορούσες να συνεργαστείς με τα εχθρά σου! Σήμερα έχεις σαν πρωθυπουργός την ελευθερία να το πράξεις ανοιχτά. Διά την σωτηρίαν του ξεσκισμένου αυτού τόπου στηνόμαστε στα τέσσερα και αφήνουμε την φίλτατη, αλλά οθωμανικώς κολλημένη τρόϊκα, να μας περάσει γενεές δεκατέσσερεις, χώρια οι πίπες. Ή, ή τον πίνουμε γιά την Ελλάδα αδέρφια, ή δεν μας δίνουνε παράδες, να πλερώσουμε τις τράπεζές τους! Ή αν δεν συμμορφωθεί ο λαός, να καθήσει να μας τον ακουμπήσουνε λιγάκι οι φίλοι και εταίροι μας και κατόπιν να μας φτύσουνε, διότι άλλο να είσαι αδερφή από φύση σου, άρα ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι και άλλο να είσαι μπινές από υποτέλεια, άρα αμαρτωλός και μεγάλη κουφάλα

 Ή καθήστε βουλετές και αβούλευτοι και ψηφίστε το νομοσχέδιο που μας χώσαν αντί υποθέτου αι Ενωμέναι Ευρωπαϊκαί Δενάμεις και το διαβάζετε αργότερα. Ή ακόμα, και αν δεν το ψηφίσετε, το περνάμε δια προεδρικού διατάγματος, πράξη εντελώς ασφαλή από απόψεως κρυολογήματος, λόγω επειδής τα παράθυρα του προεδρικού μεγάρου είναι πάντα κλειστά, και αν μπάζει από κάπου, μόνο από την μεριά του Συντάγματος μπάζει, αλλά ποιός το γαμάει σήμερα το Σύνταγμα...

Σήμερα δεν κρύβεσαι, δεν δρας στο σκοτάδι, να σκοντάψεις και να πέσεις να σκοτωθείς. Σήμερα το κάνεις ανοιχτά και μετά τυμπανοκρουσιών: Η πρώτη αριστερή κυβέρνηση (κανονικά η τρίτη, μετά τις άλλες δύο αριστερές του Γιωργάκη και του Σαμαρά, αλλά τέλος πάντων) καταφηφίζει τα μέτρα των προηγούμενων κυβερνήσεων, ή μάλλον διαγράφει τις παλιές υπογραφές και τις αντικαθιστά με την δική της. Ή, η γαμάτη αριστερή κυβέρνηση Συριζανέλ δεν πρόκειται να υποκύψει ουδέποτε στους εκβιασμούς των δανειστών, εκτός των ταπεινών σημερινών εκβιασμών, που γίνονται μόνο και μόνο γιά την σωτηρία της χώρας από την υπερηφάνεια, την λαϊκή κυριαρχία, την αξιοπρέπεια και άλλα δεινά.

Σήμερα βγαίνεις στις τιβές και κοκορεύεσαι γιά όλα αυτά: Τήνε δίνουμε την χώρα, καλύτερα από τον τρόπο που την δίνανε οι άλλοι πριν από μας. Σήμερα δεν σε πάνε καροτσάκι. Σήμερα δεν σε φτύνουν, δεν σε περνάνε πίσσες και πούπουλα, δεν σε στήνουν στο απόσπασμα στην Καισαριανή, να αμαυρώσουνε την μνήμη των εκεί εκτελεσθέντων αγωνιστών. Σήμερα δεν σου βάζει κανένας βρωμόχερο, αν πας και σκοτώσεις δεκατέσσερα αεροδρόμια από τον ιδρώτα του λαού σου αντί πινακίου φακής. Σήμερα το κάνεις ανοιχτά, για να...συμμορφωθείς προς τας ξένας υποδείξεις και αν σου έχει υποδείξει κάτι άλλο ο γίγαντας λαός, βάζεις προτεραιότητες διά την σωτηρίαν του Ευρώ και τον ημίθεο Πρετεντέρη να το ραντίσει στο τελεθεάμον κοινό.

Και γιατί όλα αυτά; Γιατί σήμερα ο όρος ΠΑΤΡΙΔΑ ίσα ίσα που φτουράει γιά λάστιχο σε σώβρακα εισαγωγής Αφγανιστάν! Θέλεις ζόρι, γουστάρεις εξπανσιόν; Το τραβάς: Π   α   τ   ρ   ί   δ   α. Βαρέσαι να τραβάς και το αφήνεις, να ασχοληθείς με πιό σοβαρά πράγματα; Πχ, ΑΕΚ-ΠΑΟ; Το παρατάς: Π.........τρίδα! Προσοχή. Άμα θέλεις ταυτόχρονα να πετύχεις και κάνα στόχο, αφήνεις πρώτα το Πι και μετά τα υπόλοιπα.

Σήμερα αγαπητέ ψηφοφόρε του Σύριζα δεν μετράει απλά η λέξη πατρίδα. Από μόνη της δεν υποδηλώνει τίποτα! Ίδια γεύση με τον όρο σουβλάκι ή γύρο με πίτα με όλα. (Μεσημεράκι τώρα που γράφω, Άνοιξε και η όρεξη). Σήμερα μετράνε άλλα: Η σωτηρία της πατρίδας. Δηλαδή, άμα δεν σώνεται η πατρίδα με αυτά που κάνεις, ξέχνα την. Πατρίς άνευ σωτηρίας της πατρίδας, άτοπον. Σήμερα κανένας δεν ενδιαφέρεται γιά την καθαυτό πατρίδα. Μόνο η σωτηρία της πατρίδας υφίσταται. Ούτε υπερηφάνεια μετράει, ούτε φιλότιμο, ούτε τσαμπουκάς. Ή σώζεις την πατρίδα, ή δε πα να γαμηθεί η πατρίδα. Απλά πράματα...

(Την ακριβή σημασία του γαμημένου όρου -σωτηρία της πατρίδας- την αφήνουμε, να μην ανακατέψουμε την ευγενή πατέντα Της Αυγής).

Πως γίνονται όλα αυτά, ρωτάτε; Εύκολη ερώτηση, εύκολη απάντηση! Άπατρις άνθρωπος δεν υπάρχει μήτε ένας στουν ντουνιά, φίλε ψηφοφόρε του Σύριζα. Κάτι σε δένει πάντα με τον τόπο σου: Η ρουφιάνα η ιστορία, η γλώσσα σου, ο Χατζηδάκις, ο Ρίτσος, τα φιλαράκια από τα νιάτα σου, η πρώτη σου γκόμενα, το χι που έφερε ο Παναιτωλικός με δέκα παίχτες μέσα στο Καραϊσκάκη, οι μαζέδες στην Πλατεία Λαού στη Λαμία. Κάτι. Πάντα πουλάει η λέξη πατρίδα. Ακόμα και στα αλεξίσμυαλα παιδιά των Μεταλλικών Ηλιοβασιλεμάτων της εθνικιστικής παρτίδας. Και επειδής πάντα μετράει, μας συνηθίσανε να την αισθανόμαστε στα ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΟΡΙΑ! Στα ευρωπαϊκά! Τι Ελλάδα ρε; Εμείς είμαστε μέλος της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Υπερδύναμης ρε! Τι νόμισμά μας ρε; Ευρώ ρε, το ευλογημένο νόμισμα ενός κράτους-μέλους της Ευρωζώνης το δικό μας ρε!

Μάγκα μου, σφίξανε τα πράγματα και γιά να προδώσεις πλέον την πατρίδα σου, πρέπει να προδώσεις την Ευρωπαϊκή Ένωση! E, μη μου πεις τώρα, ότι πρέπει να σφιχτείς γιά να μπορέσεις να κλάσεις...

Σήμερα μπορεί ο κάθε Κατσαντώνης της ευρύτερης Αριστεράς (μη ξεχνάμε το λάστιχο, που αρχίζει από δεξιά και τελειώνει κάπου στο υπερπέραν) να βγαίνει και να πουλάει από Ακρόπολη μέχρι τα άπαντα του Λασκαράτου και να ισχύει ταυτόχρονα ως εθνικός ήρωας. Και να ξεπουλάει προκαταβολικά τις ζωές των αγέννητων παιδιών και να φουσκώνει από αυταρέσκεια και περηφάνεια σαν αρσενική γαλοπούλα. Και να σε περνάει ταυτόχρονα γιά μαλάκα. Και να στο λέει κατάμουτρα: Είσαι μαλάκας ρε. Είτε ψηφίσεις ναι, είτε όχι στο δημοψήφισμα. Ακούς φίλε ψηφοφόρε του Σύριζα;

Αλλά έχει ο τροχός γυρίσματα.

Και η ιστορία έχει γυρίσματα.

Και τα όνειρα κάνουν κάποτε τα δικά τους και ξυπνάς ξαφνικά εντελώς στεγνός και αποφασισμένος. Και τα βουτάς τα σωστικά συνεργεία και τους δίνεις να καταλάβουν. Δεν τα βουτάς φυσικά με τα χέρια σου, αλλά με την τσιμπίδα του νόμου. Σιγά μη βρωμίσεις τα χέρια σου.

Τι λες, πάμε να ρίξουμε κανιά μάσα, ψηφοφόρε του Σύριζα

Εκτός Σένγκεν η Ελλάδα; Υπάρχουν σαφώς καλύτερες λύσεις

Καλή η κρίση, καλά τα μνημόνια, καλό και το προσφυγικό ταρακούνημα που φοριέται τόσο πολύ τον τελευταίο καιρό. Καλά από μιά άλλη οπτική γωνία φυσικά: Από την οπτική γωνία της εμπειρίας.

Θα πείτε, καλές οι εμπειρίες, αλλά να μάθουμε και κάτι. Να αλλάξουμε και κάτι. Τουλάχιστον τον τρόπο σκέψης μας, αυτό δηλαδή που μας έφτασε εδώ που είμαστε.

Δίκιο έχετε, αλλά μην είστε τόσο πολύ απαιτητικοί. Πάμε μπροστά, σιγά σιγά, μικρά βηματάκια, να μη πέσουμε και θύματα της ταχύτητας. Ξεκολλήσαμε από το Πασοκοσκουπιδαριό, ξεκολλήσαμε από τα Σκουπιδοσάμαρα, θα ξεκολλήσουμε και από τα...αριστερά απόβλητα του Σύριζα. Είναι θέμα χρόνου. Μπορεί να μεσολαβήσει κάνα νούμερο α λα Λεβέντη, α λα Ποτάμι ή ένας νέος συνδυασμός σωτήρων του Έθνους και ιδίως σωτήρων των αγίων ημών δανειστών ή ακόμα και μιά νέα παραλλαγή του πολιτικού έπους ονόματι ΜΗΤΣΟΤΑΚ, αλλά στο τέλος δεν θα έχουμε άλλη επιλογή, από το να ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ και αναλόγως να ΠΡΑΤΤΟΥΜΕ. Όχι ότι τώρα δεν ξέρουμε, αλλά κάθε φρούτο θέλει το χρόνο του, μέχρι να ωριμάσει.

Όλα όσα περνάμε, όλα όσα βιώνουμε είναι το τίμημα γιά την παραμονή της χώρας στην ΕΕ, στην Ευρωζώνη, στην γή της Επαγγελίας όπως αυτή οριοθετήθηκε από την συνθήκη του Σένγκεν και του Δουβλίνου. Η επιμονή μας να "ανήκουμε εις την Δύσην" χάνει φυσικά από παντού: Και πήδημα άγριο πέφτει, και φτύσιμο της αρκούδας, και φτώχεια και των γονέων, και ανεργία, και εξαθλίωση, και καταρράκωση της εθνικής αξιοπρέπειας, και ξεπούλημα ορατών τε και αοράτων, και όλα αυτά τα υπέροχα που λαμβάνουν χώραν τα τελευταία πέντε χρόνια προς...σωτηρίαν της χώρας. Αλλά είπαμε, σιγά σιγά. Μαθαίνουμε ακόμα. Και γιατί μαθαίνουμε ακόμα; Επειδή υπάρχει ακόμα παραδάκι. Υπάρχει ακόμα το λίγο, το μισό, το πετσοκομμένο, η συνταξούλα της γιαγιάς και του παππού, υπάρχει και ότι περίσσεψε από τα ευρώπουλα που είχαμε γιά ώρα ανάγκης στην μπάντα. Αλλά ιδίως υπάρχει ακόμα η ψευδαίσθηση, η ουτοπία της επιστροφής στον χαμένο παράδεισο του παρελθόντος.

Όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, δεν θα δίνουμε πλέον μία, γιά την παραμονή μας στην ζώνη του Σένγκεν, ή την Ευρωζώνη ή ακόμα και γιά την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και δεν θα δίνουμε μία, γιατί πλέον θα έχουμε εγκαταλείψει την ρουφιάνα την ΕΕ. Και κάθε ζώνη ή ζωνάρι της.

Προσφυγικό: Πως τα καταφέρνει η ρουφιάνα η Ελλάδα και φταίει πάντα;

Δεν χωράει αμφιβολία: Η Ελλάδα φταίει. Δεν έχει σημασία που και γιατί. Αυτός είναι ο ρόλος της. Ο ρόλος του φταίχτη. Όπως στα παλιά γουέστερν. Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος. Οργανωμένα πράγματα, να μη μπερδευόμαστε. Η Ελλάδα φταίει λοιπόν και όσοι βιαστούν να υποστηρίξουν το αντίθετο, ας ρίξουν μιά ματιά στο...φταιχτολόγιο της χώρας. Την τελευταία πενταετία η χώρα έπταιξε γιά τα εξής πράγματα:

Γιά το χρέος γενικά.

Γιά την απάτη των γκρηκ στατίστικς.

Γιά την κρίση του Ευρώ.

Γιά την κρίση της Ευρωζώνης.

Γιά την επιμονή της, να στέλνει καθήκια στην Εξουσία.

Γιά την είσοδο χιλιάδων προσφύγων στην ΕΕ.

Γιά την έξοδο χιλιάδων προσφύγων από την Ελλάδα προς άλλες χώρες της ΕΕ.

Γιά την πτώση του υδραργύρου μετά το πέρας της καλοκαιρίας.

Στο θέμα του προσφυγικού θριάμβευσε γιά μιά ακόμα φορά το ελληνικό φταίξιμο. Δεν μπορείτε να ελέγξετε ούτε χίλια ψωροχιλιόμετρα θάλασσας και μπαίνει πολύ πράμα από Τουρκία μεριά, λένε. Από μιά χώρα δηλαδή που ως γνωστό όλες οι αρχές κάνουν το καθήκον τους, που θριαμβεύει η ευνομία και πάει γκαζάτη η δημοκρατία. Δεν κάνετε σωστά τη δουλειά σας και πνίγεται ένα σωρό κόσμος, αν και χεστήκαμε που πνίγεται τόσος κόσμος, φτου σας, λένε. Δεν κατασκευάζετε γλήγορα στρατόπεδα συγκέντρωσης, χοτ σποτς, να μαζευτεί εκεί όλη η προσφυγιά του ντουνιά και μετά να προωθηθεί στις χώρες της αρεσκείας της, λένε. Και άμα δείτε πρόσφυγα...προωθημένο, να μας φτύσετε. Αυτό το τελευταίο δεν το λένε, αλλά  το σκέφτονται.

Τελικά βαρέθηκαν κάποτε οι αγαπητοί εταίροι να δείχνουν με το δάχτυλο την χώρα μας και άρχισαν το ανοιχτό φτύσιμο. Μαζώχνει κάτι καλά βαλκανικά κρατάκια η Αυστρία και πλακώνουν την Ελλαδίτσα στην ροχάλα: Φάλες γρεκοί, ούτε τη γνώμη σας, ούτε την άποψή σας, ούτε τα επιχειρήματά σας, ούτε τον πόνο σας. Μαζευόμαστε άνευ εσάς και αποφασίζουμε μόνοι μας, πως πρόκειται να λύσουμε το προσφυγικό πάνω στην καμπούρα σας.

Ωραία πράγματα. Άμα κλείσουν τα σύνορα της Ελλάδας και δεν μπορεί να βγει όξω ούτε κουνούπι, ελύθει το προσφυγικόν!

Φωνάζει το Τσιπραριό, δεν του αρέσει φυσικά, να το έχουν και γιά πήδημα και γιά φτύσιμο ταυτόχρονα: Θα δώκουμε σκληρήν απάντηση στην αδικίαν και σα δε ντρέπονται κοτζάμου Αυστριακοί άθρωποι, να κάνουνε τέτοια αίσχη κτλ κτλ.

Το Τσιπραριό βασικά δεν έχει άλλη επιλογή, από το να βγαίνει στις πρώην εχθρικές τιβές και να κάνει τον καμπόσο. Να λέει, του επέτρεψε η Τρόϊκα, να αντιδρά του απαγόρεψε. Και καλά κάνουν οι άνθρωποι. Το ξεσκίσανε, το εξαπατήσανε, το δουλέψανε, το έσκυψαν, το πήδηξαν, το έφτυσαν, το αλλαξοπίστησαν, να μην το αφήσουνε να πει και καμμιά τηλεοπτική μαλακία, να ξεδώσει;

Έτσι έχουν τα πράγματα παιδιά, ας ζμπρώξουμε λιγάκι όλοι μαζί και λύθηκε το προσφυγικό: Όλη η χώρα στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων, και κρατάμε όλοι γερά, να μην φύγει ούτε προς παράδειγμα προς αποφυγήν ένας αλλοδαπός όξω.

Τυχαίες εξελίξεις; Σοβαρευτείτε ρε. Θυμόσαστε τι γινότανε, όταν μας στέλνανε οι μεγαλύτεροι στο περίπτερο, να τους πάρουμε χύμα τσιγάρα; Εμάς πιάνανε, εμείς τρώγαμε τις σφαλιάρες μας από γονείς και δασκάλους. Ο μικρότερος την πληρώνει πάντα. Και αν δεν είσαι μόνο μικρός, αλλά και πρόθυμος, ή χαζοβιόλης, ή απλά μαλάκας, ή όλα τα παραπάνω ταυτόχρονα, ε τότε του αφαιρείς του ισχυρού κάθε άλλη επιλογή.

Φταίει η Ελλάδα και σήμερα παιδιά και θα φταίει γιά πολλά ακόμα μνημόνια μέχρι τελικής πτώσεως. Όσο στέλνουμε καθάρματα, δότες, ευρωλάγνους, ναινέκους στην εξουσία, πάντα θα φταίμε. Και σε τούτο το τελευταίο δεν υπάρχει αμφιβολία: Οι καθαυτό φταίχτες είμαστε εμείς!