Ακούς περί Τύπου και σου σηκώνεται η τρίχα. Βαγγελίστρα μου σώσε με! Γίγαντες, μεγαθήρια, κολοσσοί, τέτοια και χειρότερα. Δέος!
Σοβαρευτείτε παρακαλώ. Τίποτα από τα προηγούμενα. Απλά Ελληνικά Χάλια. Η κατάντια μας. Το απίστευτο ρεζιλίκι μας. Τι τύπος ρε; Το Έθνος Τύπος; Το Βήμα Τύπος; Τα Νέα Τύπος; Πάνω από 90% των φυλλάδων που καμαρώνουμε έξω από τα περίπτερα τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από μισθωμένα Χερουβείμ και Σεραφείμ στο λιβάνισμα της δικομματικής Πανούκλας που θέρισε κράτος και κοινωνία. Σφραγίδα, υπογραφή, Βραχόκηπος.
Τα πήρα! Αλλά καλά να πάθω, αφού έπρεπε να ρίξω οπωσδήποτε μιά ματιά στα Νέα. Καλά ρε βράχο, θα πείτε, παίρνεις ακόμα τα Νέα στα σοβαρά και χαλάς την ζαχαρένια σου; Ασχολείσαι ακόμα με τους...εφημεριδίζοντες αυστραλοπίθηκους του πασόκ; Με τα...δημοσιογραφοειδή της Διαπλοκής; Με την στρατευμένη κειμενοσκοτώστρα του δικομματισμού; Πας καλά ρε βράχο;
Μη με ζορίζετε, γιατί θα σκάσω και άντε να βρείτε μετά έναν που λέει Τα Νέα-σκατά και τα σκατά-σκατά. Εδώ ήθελα να χρησιμοποιήσω μιά λαϊκή έκφραση (κάτι με κάτι σύκα και κάτι καλάθια), αλλά λοίπω χρόνια από την Ελλάδα ρε γαμώτο και τα έχω ξεχάσει σχεδόν όλα...
Μπαίνω στο Διαδύκτιο να διαβάσω τι γράφουν οι άνθρωποι, να μορφωθώ λιγάκι περί πολιτικής, να μπορώ στην ανάγκη να κοντραριστώ ιδεολογικά με κάναν ζόρικο της ΚΝΕ ή της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ και τι διαβάζω λέτε στα Νέα; Δώστε πόνο!
Κάθεται η υπευθυνάντζα της εφημερίδας (;) και βαράει τους τρεις τόμους του...Κεφάλαιου, του Μαρξ, να φύγει η σκόνη που πήγαινε σύννεφο. Σπαθί ρε! Εκεί βαράει το τηλέφωνο. Εφημερίς Τα Νέα, τάδες. Ποιός μαλάκας με διακόπτει από την σοβαροτάτη ασχολία μου παρακαλώ;
Δεν μπόρεσα να ακούσω το όνομα, αλλά από την αντίδραση του αρχισυντάκτη δεν μπορώ να φανταστώ τίποτα λιγότερο θηριώδες από τον Τυρρανόσαυρο Ρεξ! Μα τα νότια προάστεια της Αντιόχειας αν δεν πιστεύετε. Ρέστα ο τζες: Τα σέβη μου κύριε Μεγάλε μου, τι είδους χαλί θα προτιμούσατε να γίνω γιά να με πατήσετε; Θα σας αρκούσε ένα παλιό χειροποίητο Μπαχτιάρ με οριζόντιες σκιάσεις στο πέλος του χαλιού, ή θα προτιμούσατε καλύτερα ένα Σαρούκ Φαραχάν με λουλουδάτα σχέδια σε απαλή μπεζ απόχρωση ελεφαντόδοντου;
Δεν γνωρίζω ποιά απόχρωση Χριστοπαναγίας του έχωσε ο...Μέγας μέσω ακουστικού, αλλά η συνέχεια μου δίνει απόλυτο δίκιο. Αφού έχασε, άλλαξε και ξαναβρήκε το χρώμα του ο αρχιπεριπουδημοσιογράφος των Νέων, φωνάζει έναν γραφιά μετρίου αναστήματος και ακόμα μετριότερων γραφικών ικανοτήτων (αν και πολύ...γραφικό το παιδί) και του δίνει με ύφος πενήντα καρδιναλίων να καταλάβει τι εστί δημοσιοκαφρική ιεραρχία.
Ρε συ Μήτσε, του λέει, άμα κάνεις σήμερα μιά βόλτα στην πόλη τι βλέπεις; Σκοτάδι, αφεντικό, του απαντάει ο Μέτριος. Σκοτάδι πίσσα κατράμι και τη νύχτα και την μέρα. Μαύρο σκοτάδι σαν την απελπισία που έχει κάνει δοκτορά στην Οξφόρδη!
Σωστός ο Μέτριος. Τι άλλο να έβλεπε ντε; Το αφεντικό κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι του. Τον έπιασες τον σφυγμό της κοινωνίας Μήτσε, του λέει. Ακριβώς έτσι είναι τα πράγματα: Μαύρα και άραχνα. Ελπίδα καμμιά. Έλα όμως που έπεσε διαταγή από ψηλά να ρίξουμε κάνα δημοσιογραφικό παραισθησιογόνο, να πάρει ο λίγδης ο λαός τα πάνω του, να τονώσει το ηθικό του και να συμβάλλει με ενθουσιασμό στα χαράτσια που έρχονται. Δε ξε, τι θα κα, θα κό το λαιμό σου και θα βγάλεις ένα αισιόδοξο δίστηλο. Τώρα!
Τώρα άμα είσαι εσύ Μήτσος και μάλιστα μέτριος, τι κάνεις; Να σας πω εγώ: Κάθεσαι ακόμα και πάνω σε κλούβιο αυγουλάκι αρσενικής κόττας και το κλωσάς φίλε! Και να τα αποτελέσματα:
"ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΚΑΛΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Tρεις «καλές ειδήσεις» χάλασαν την «γκρίζα» ελληνική ρουτίνα της κρίσης: μπορεί η εβδομάδα να άρχισε στον απόηχο της αποκρουστικής επίθεσης στο εργοτάξιο της Ελληνικός Χρυσός, αλλά συνεχίζεται σε άλλο κλίμα. Πρώτον, η επίσκεψη Ολάντ εξελίχθηκε απολύτως ικανοποιητικά. Ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας εξέφρασε τη στήριξή του στην Ελλάδα και κάλεσε τους συμπατριώτες του επιχειρηματίες να επενδύσουν στη χώρα μας. Δεύτερον, η συμμετοχή των Βενιζέλου - Κουβέλη στο γεύμα εργασίας με τον κ. Ολάντ αποτελεί την πρώτη επίσημη ανάμειξή τους στις ευθύνες της διακυβέρνησης και ενισχύει την εικόνα της κυβερνητικής σταθερότητας. Τρίτον, η αναθέρμανση του ενδιαφέροντος του Κατάρ για το Ελληνικό αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει ελκυστικός επενδυτικός προορισμός...."
Αυτό δεν έχει φυσικά καμμία σχέση με δημοσιογραφία. Αυτό είναι ΤΕΧΝΗ! Μοναδικό! Διαπλανητικό! Φέρτε του την Μπαρτσελώνα, δεν παίζεται!
Ακούστε...καλή είδηση: Η επίσκεψη Ολάντ εξελίχθηκε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΑ. Δηλαδή ούτε χέρι έσπασε, ούτε πόδι στραμπούληξε, ούτε τον πείραξαν τα σουβλάκια στην Πεντέλη και τον πήγε μία η διάρροια. Αλλά και ο σουμιές του κρεβατιού που τον κοίμησε ο Σαμαράς, που έτριζε σαν τα κόκκαλα του Μαρξ όταν ο Βενιζέλος στοκάρει τη λέξη σοσιαλισμός, δεν φάνηκε να του χάλασε την διάθεση! Θρίαμβος! Να μιά πραγματικά μεγάλη είδηση.
Μεγάλη, ναι, αλλά μπροστά στην ΑΣΥΓΚΡΙΤΗ και ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ δεύτερη καλή είδηση φαντάζει σαν εύθυμο σκετσάκι με πρωταγωνίστριες τις μαιτρ του είδους, Άννα Διαμαντοπούλου και Αννούλα Νταλάρα. Σηκωθείτε ωρέ ραγιάδες! Χαμογελάστε ρε Μνημονιοβαρεμένοι! Χαρείτε ρε όσοόσοπουλημένοι! Σας έφεξε ρε! Που τρώγανε τον επίσημο περίδρομο οι κ.κ Ολλάντ και Σαμαράς, λόγω πρωτόκωλλο δηλαδή, όχι γιά χόρταση, τον αγλέωρα φυσικά, να δώσουμε καλό παράδειγμα, ότι σε τούτη την καταραμένη χώρα ΠΕΙΝΑΝΕ ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΜΗ ΕΧΟΝΤΕΣ, φωνάξανε και τα άλλα σοσιαλιστικά έκτροπα γιά φαϊ! Και τον Κουβέλη φωνάξανε να τσιμπήσει καμμιά δωδεκάδα αστακοί -που ξηγιέται καλός και ευγενικός κύριος και σου αλλάζει για την σωτηρία σου την πίστη σου (θα άλλαζε και την δική του, αν είχε), εξαιρετικό παλιοτομαράκι δηλαδή-. Εθιμοτυπική η συμμετοχή του...δημοκρατικού (τρομάρα να τούρθει) σοσιαλισμού στο τσιμπούσι, μη πάει ο νους σας στο πονηρό.
Αλλά τι να πεις γιά τον φόβο και τρόμο της Γαστρονομίας και βασικό στέλεχος του Τακαταπινωαμασητισμού, τον επίτιμο πρόεδρο των συλλόγων Τραπεζοφρόνων και ατιμίας ένεκεν γενικό γραμματέα της πανελλήνιας ένωσης χλαπακιαζόντων πολιτικών, τον γίγαντα του πηρουνιού και υπέρμαχο της ταράτσας (όχι σε οικοδομή, αλλά όταν...την κάνει) πρόεδρο της πασόκας Βαγγέλα Βενιζέλο. Μπορούσανε να μην τον φωνάξανε, να σαρώσει το μπουφέ; Το σκεφτήκανε κι΄όλας: Να τον καλέσουμε, ανεβαίνουν τα έξοδα γιά τρόφιμα κατά 1255%. Να μην τον καλέσουμε, παραμένει η χώρα και η κοινωνία στο σκοτάδι, άνευ ελπίδα, χαμόγελο και αισιοδοξία. Άρα τον καλούμε και στήνουν Τα Νέα μιά φωτεινή αστραπή, να φωτίζει όλη τη χώρα!
Η τρίτη...καλή είδηση ακολουθεί ολίγον τι τελευταία και καταϊδρωμένη και μέσα στον...μπουχό των δύο προηγούμενων. Πήγε ο Σαμαράς στο Κατάρ και δεν συμφώνησε τίποτα, δεν κέρδισε ούτε μισόν επενδυτή, δεν έπεισε ούτε τον θυρωρό ένός τοπικού τραστ, δεν κατάφερε απολύτως τίποτα. Άρα θρίαμβος! Γιατί θα μπορούσε να σήκωνε από περιέργεια την μπούρκα μιάς καταριανής μεταφράστριας, να δει τι βρίσκεται μέσα, και να τον χώνανε μέσα και να τήραγε όξω. Ή να τον πετύχαινε ένας από αυτούς τους τρομερούς καταριανούς κεραυνούς και να τον έκανε, μαμά αυτό εδώ το βουναλάκι στάχτη είναι πρωθυπουργός χώρας;
Έχετε σίγουρα ακούσει για το καταπληκτικό φαινόμενο των καταριανών κεραυνών... Εγώ όχι!
Τρομερό άρθρο, με γέμισε φως και αισιοδοξία. Και απορία, ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΥΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ!
Θα πείτε, ρόλαρε ρε βράχε, δεν κλείνουν οι φυλλάδες της διαπλοκής. Το ξέρω ρε παιδιά. Οι χάρτινες εκδόσεις είναι αθάνατες. Δεν τις αγοράζει κανένας, αλλά δεν λείπουν από κανένα περίπτερο. Και πως μπορούν να υφίστανται χωρίς να πουλάνε;
Α ρε αγαθοί!
Δεν χρειάζεται να πουλάει το Νέο και το Έθνο. Άλλο πουλάει το Νέο και το Έθνο: Πουλάει πνεύμα εξουσίας. Πουλάει αυτό το υπέροχο συναίσθημα που σε εκστασιάζει κάθε φορά που το σύστημα σου χώνει το παλούκι στον κώλο και στο...δικαιολογεί λογιστικά σαν μεταξωτό αέρινο μαξιλαράκι. Φέϊγ βολάν του συστήματος είναι τα Νέα, τα Βήματα, τα Έθνα και τα άλλα. Τζάμπα. Άμα δε κάνεις το ξερό σου, έτσι να, πέφτουν κάτω. Αλλά πάντα κάποιος περίεργος απλώνει το κουλό του.
Και ντάξει, τις εφημερίδες ΤΟΥΣ δεν τις κλείνουμε, διαβάζουμε δε διαβάζουμε, αγοράζουμε δεν αγοράζουμε. Αλλά τα κανάλια ΤΟΥΣ ωρέ σύνφτωχοι; Εκεί που περνάει από το χέρι μας (δε πα να αυτοεπιδοτούνται μεταξύ τους, δεν πα να αλλαξω..δανείζονται όσο θέλουν) όμως; Τι κάνουμε με τα ΜΕΓΚΑ τους, με τα ΣΚΑΓΙΑ τους, με τα ΑΝΤΕΝΙΑ τους; Εδώ δεν είναι χαρτί, εδώ είναι γυαλί, χρειάζεται ΠΟΛΥ ΧΑΡΤΙ γιά να λειτουργήσει. Εδώ δεν φτάνουν τα κολπάκια, εδώ πρέπει να πέσει πολύ ευρώπουλο γιά να διατηρηθεί το μαγαζί ετοιμοπόλεμο. Με την κάμερα πολεμάνε, όχι με το στυλό!
Ναι, εδώ πουλάνε διαφημισούλα, και αυτή πέφτει ΑΝ ΠΕΦΤΕΙ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΗΡΑΕΙ. Βλέπεις τούρκικο σήριαλ ή ειδήσεις στο κανάλι τους; ΜΗΝ ΠΑΡΑΠΟΝΙΕΣΑΙ ΤΟΤΕ, ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΣΑΝ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΗΣ ΤΡΕΜΗ! Τέρμα.
Φωνάζεις και διαμαρτύρεσαι συντρόφισσα Αλέκα και σύντροφε Αλέξη, ότι παραμυθοποιούν την αλήθεια και ότι σερβίρουν το παραμύθι των Μεγάλων Αφεντικών τους; ΜΗ ΠΑΤΕ ΠΟΤΕ ΕΚΕΙ! ΟΥΤΕ ΣΕ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΟΥΤΕ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΣΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ! Τέρμα.
Τι θα κάνετε άνευ ΜΕΓΚΑ; Τι κάνατε ΜΕ το ΜΕΓΚΑ; Τι είχατε λοιπόν, τι χάσατε. Υπάρχουν εξ΄άλλου και τα ΕΡΤια. Που όσο κομματοσκυλοδίαιτα και νάναι, ε αρκούν να γίνεται η δλειά. Δεν γίνεται να πολεμάς τον δεδηλωμένο εχθρό σου και να πηγαίνεις στην αυλή του για ούζο μεζέ.
Να κλείσει επιτέλους ένας τηλεοπτικός βόθρος, να πάρει τα πάνω της η νεολαία, ότι ΚΑΤΙ γίνεται. Μιά νίκη ρε γαμώτο. Μια μικρούλα, τοσοδούλα νίκη, να κάνουμε σεφτέ. Ναι, δεν θα αλλάξει έτσι ο κόσμος, δεν θα τελειώσει η κρίση, ούτε θα χτίσουμε με τη μία το μέλλον που ονειρευόμαστε από παιδιά.
Να κλείσει ένα από τα σαπιοκάναλα δεν είναι το παν. Αλλά είναι μιά ΜΕΓΚΑ ρε παιδιά. Μιά καλή ΜΕΓΚΑ! Ξέρω, κάθε ΣΚΑΪ είναι δύσκολη, αλλά αν δεν το δοκιμάσουμε, θα βλέπουμε μιά ολόκληρη ζωή στα παράθυρά τους, τα χάλια μας...
