Σκάβε και μη ερεύνα

Nα βλέπεις την είδηση να γκαζάρει σαν την Μερτσέντες του Χάμιλτον και να αφήνει όλες τις άλλες να χάνονται μέσα στον μπουχό της και να μην αναρωτιέσαι τι συμβαίνει;

Να βλέπεις τις φυλλάδες και τα κανάλια της συγκυβέρνησης να τρώνε τα λυσσακά τους με την Αμφίπολη και να μην λες "μιά στιγμή ρε συ. Πως γίνανε όλοι αυτοί τόσο ξαφνικά λάτρεις της αρχαιολογίας;"

Να βλέπεις την σάρα και την μάρα του Σαμαροβενίζελου να τρέχει αφηνιασμένη πίσω από αρχαιολόγους και ιστορικούς και να ξημεροβραδιάζει στον τόπο της ανασκαφής και να μην σε ζώνει το μαύρο συγκυβερνητικό φίδι και να καταπίνεις την φόλα αμάσητη;

Βλέπεις, βλέπεις, αλλά μόνο αυτά που αυτοί θέλουν να βλέπεις. Χαμένος μέσα στην δίνη της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας ψοφάει γιά κάτι τέτοια ο υποφέρων λαός: Άρτον και θεάματα. Ή καλύτερα, ένα ξεροκόμματο και ανασκαφές.

Και διαβάζεις τις δημοσκοπήσεις και παθαίνεις την πλάκα σου: Οι μισοί Έλληνες επιμένουν στα σκατά! Να μην πούμε, ξέρω γω, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και κάτι άλλοι, να μας πούνε ανήθικους και βλάσφημους μπλόγκερς, αλλά να το αφήσουμε έτσι αόριστο: Οι μισοί περίπου Έλληνες επιμένουν ακόμα στα σκατά!

Και τα σκατά ξέρουν καλά την δουλειά τους. Επιστήμη βλέπετε η πολιτική και η δημοσιογραφία. Σε φτάνουνε στο σημείο, να γυρίζεις -άνεργος ων- με άδεια χέρια στο σπίτι σου, να κάθεσαι στο άδειο τραπέζι δίπλα στα πεινασμένα παιδιά σου και να λες στην κυρά: Βάλε μας βρε Μαρία το MEGA, να δούμε κάνα ψηφιδωτό να τσιμπήσουμε, που μας έχει κόψει η λόρδα.

Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Ο άνθρωπος επαναλαμβάνεται. Δυστυχώς. Παλιά, πχ, του έλεγαν "Πίστευε και μη ερεύνα". Kαι το ΄χαβε αμάσητο. Σήμερα; Σχεδόν το ίδιο: Σκάβε και μη ερεύνα. Με το ίδιο αποτέλεσμα! Και τα παλιοτόμαρα να τρίβουν τα χέρια τους: Άντε, σκάψτε λίγο βαθύτερα στην Αμφίπολη παιδιά και την βγάζουμε την Τετραετία.

Βρέθηκε μάλλον ο αντικαταστάτης του Τζιφόπουλου

Τζιφόπουλος, αντιπρύτανης ΑΠΘ:

"Πρέπει να φασιστοποιηθούμε όσοι είμαστε σε θέση εξουσίας. Γιατί δεν βλέπω να αλλάζει αλλιώς ο Έλληνας. Αν παραφέρεσαι να τρως μια σφαλιάρα για να συμμαζεύεσαι όπως γίνεται στη Γερμανία, στον Καναδά, στην Αυστραλία και σε όλες τις σοβαρές χώρες του κόσμου."

Βραχόκηπος, μπλόγκερ:

"Πρέπει να κου-κλουξ-κλανοποιηθούμε όσοι είμαστε σε θέση εξουσίας. Γιατί δεν βλέπω να αλλάζει αλλιώς ο Έλληνας. Αν παραφέρεσαι, να σου ρίχνουν ένα μπετόνι βενζίνη και μετά να σου πετάνε ένα αναμένο σπίρτο, για να συμμαζεύεσαι, όπως γίνεται στις Νότιες Πολιτείες των ΗΠΑ."



Μου φαίνεται, ότι αν βάλω υποψηφιότητα για αντιπρύτανης του ΑΠΘ, την θεσούλα την έχω στην τσέπη μου. Τι λέτε;

Μαλλιά-κουβάρια Τρόϊκα και συγκυβέρνηση στο Παρίσι! Πολύ βία!

Φωτό: Εξαντλημένες από την σκληρή διαπραγμάτευση οι δυνάμεις που σύρουν τα βάρη της πατρίδας...



Πως λέγεται αυτό;


Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας θείο, αλλά....

-Σκάσε και κάτσε κάτω ρε, αφού συμφωνείς απόλυτα κόπανε. Και αλλού τα "αλλά"!


Απάντηση: Διαπραγμάτευση.


Έτσι, να τα λέμε όπως είναι, να μαθαίνει ο κόσμος.


Η διαπραγμάτευση είναι -σύμφωνα με φερέφ...εεεε σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές "σκληρή και εξαντλητική". Αυτό που δεν μάθαμε ακόμα είναι, γιά ποιούς είναι σκληρή και εξαντλητική. Για τα παιδιά της Τρόϊκας ή για τα παιδάκια της Τρόϊκας;

Το...σκληρό αντικείμενο που προκαλεί την...εξάντληση είναι το γνωστό: Δημοσιονομικό, εργασιακό, ασφαλιστικό, διοικητικό αφαλοκόψιμο. Τα γνωστά. Τώρα πως τα καταφέρνουν πράγματα που έχουν πετσοκοφτεί και έχουν γίνει κιμάς, να παραμένουν ακόμα σκληρά, ο Θεός κι΄ η ψυχή τους.

Το μόνο σίγουρο είναι, ότι η κυβέρνηση αντιστέκεται σθεναρά σε όλα αυτά που λίγο αργότερα η ίδια υιοθετεί, δηλαδή σε όλα που προτείνει ή δήθεν προτείνει η Τρόϊκα. Με άλλα λόγια και γαμώ τον τσαμπουκά της κυβέρνησης και τι θα γινόμαστε, αν δεν ήταν τόσο αντιστασιακά τα παιδιά και δεν αντέχανε τόση πίεση.

Τώρα αν δεν ήταν...διαπραγμάτευση και μάλιστα τόσο...σκληρή, αν ήταν -ας πούμε- ματσάκι, Σούπερ Ληγκ, να χέ εγώ την σούπερ, όπου ο φιλοξενούμενος είχε αρπάξει ήδη πέντε τεμάχια και το κοράκι έδινε κατά του μαϊμού πέναλτυ στο 90φεύγα, να φάνε και οι τσίφτηδες που παίζανε το βιός τους στα έξη γκολ διαφορά, τότε θα καταλαβαίνατε τι εστί "σκληρή αντίσταση" και "εξαντλητική διαπραγμάτευση" από την πλευρά των ηττημένων και θα μπορούσατε να συλλάβετε αυτά που βιώνουν τα παιδιά της συγκυβέρνησης στο Παρίσι.

Πάντως ένα είναι το σίγουρο: Το γήπεδο των παρισινών...σκληρών διαπραγματεύσεων είναι κατηφορικό και έτσι οδεύουμε ολοταχώς για Νέα Μέτρα. Και άμα θέλετε κάτι ακόμα σιγουρότερο από αυτό, κάτι σαν το απόλυτο στάνταρ, τότε αυτό: Δεν πρόκειται να υπάρξουν νέα μέτρα...

Προσπάθησαν να λαδώσουν την Ξουλίδου; (Μιλάμε για ΤΗΝ κακία! Γίνονται στην Ελλάδα τέτοια πράγματα ρε;)

Καθόλου τσίπα αυτοί της ΑΝΕΛ τελικά. Μιλάμε για ντιπ καταντίπ καθόλου τσίπα, την Μητέρα των Καθόλου Τσιπών. Τι έγινε λέει; Μα τι να γίνει ρε παιδιά; Δεν είδατε τι βγήκανε και είπαν τα αποκαΐδια του Καμμένου στην τιβί;

Εδεχόμεθα εαπίστευτες επιέσεις ένεκα διότι επροσπαθούν να μας εξαγοράσουν ίνα εψηφίσομεν υπέρ της νεοδημοκρατικοπασοκικής επροτάσεως περί νέου Επροέδρου της Εδημοκρατίας, ο οποίος θα κληθεί να βαδίσει στα χουφταλοαχνάρια του νυν επροέδρου, ο οποίος εμπαΐλντισεν -κοινώς- να υπογράφει και με τας εδύο χείρας του Επροεδρικά Εδιατάγματα προς ετέρψην και απόλαυσην της Ετρόϊκας και των εν Εελλάδι ετσογλανίων της και είπε να την κάνει επιτέλους, να δούμε και εμείς οι δύστυχοι, που βαρεθήκαμε να φασκελώνουμε πάντα τσοι ίθιοι και τσοι ίθιοι,  κάμμια άλλη φάτσα. 

Τς τς τς τς τς...

Μιλάμε για απόλυτη ανυπαρξία τσίπας. Αλλά ας τα πάρουμε λίγο ανακατεμένα, γιατί -περί Ελλάδας πρόκειται- που να βρεις την άκρη, άμα τα πάρεις με την σειρά;

Βγαίνει που λέτε αυτή η κυρία Σταυρούλα Ξουλίδου των Ανεξάρτητων Ελλήνων (καλά παιδιά, καλή κι΄ ετούτη) πολλά καλάμια η καλαμιά τελικά, και μιλάμε για "μήπως έχετε να χαλάσετε μία τσίπα; Δυστυχώς όχι, εγώ τα γράφω όλα γενικά και μόνο ψιλά διαθέτω"!

Βγαίνει στο παράθυρο η απίστευτη αυτή νεανίς και ρίχνει δέκα φουλαριστές φτυαριές κάρβουνο, εισαγωγής, από το καλό δηλαδή, ότι της την επέσανε τα Σαμαροβενίζελα (κουνηθείτε από τις θέσεις σας) και την (από Θεσσαλόνικα μεριά η κερία) προσέφεραν δύο με τρία τσουβάλια ευρώ, γιά να πει το ναι στον μέλλοντα και υπερσυντέλικο πρόεδρο που ζμπρώχνει με τέσσερα χέρια η συγκυβέρνηση!

Τς τς τς τς τς...

Βγήκε και ο Πυρανάλωμα του Πυρός, ο Αρχηγός του κώματος, καλό παιδί, και τα είπε έξω από τα δόντια: Ναι κύριε Πρόεδρε και κύριε Εισαγγελέψ, προσεπάθησαν να μας δωροδοκήσουν! Πγιοί; Αφνοί. Οι άγνωστοι-άγνωστοι! Ή οι γνωστοί-γνωστοί, αν θέλετε. Στοιχεία; Όσα θέτε! Μόνο ονόματα και κόμματα που εμπλέκονται δεν έχουμε, ούτε μαρτύροι, ούτε βίντεος, ούτε κασέτες. Όλα τ΄άλλα στην διάθεσή σας.

Μά΄στα. Εκεί φτάσαμε. Να καταγγέλουμε την κρεμ ντε λα κρεμ της ελληνικής κοινωνίας, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, για δωροδοκίες και παρόμοια...λειτουργήματα.

Γίνονται αυτά στην Ελλάδα ρε; Μη λέμε ότι θέμε ρε! Και να θέλανε τα σαμαροβενίζελα να κάνουν κάτι τέθκοιο, που δεν θέλουν φυσικά, αυτό έλειπε να θέλανε, απαπαπαπά, υπάρχει και η πασίγνωστη ανά το Έθνος (εκτός της κωλοφυλλάδας φυσικά) Ελληνική Δικαιοσύνη που κάτι τέτοια την κάνουνε Τούρκο και ύστερα ποιός είδε τον Κύριο και δεν φοβήθηκε. Δεν είδατε πως γέμισαν οι φυλακές με πολιτικοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ; Φουλ με Τζοχατζόπουλους, αδερφοί, ξάδερφοι, γυναίκες και παιδιά τους οι φυλακές. Χώρια που είναι μέσα και τηράει όξω ο ίδιος ο Άκης. Τέτοια κακία η Ελληνική Δικαιοσύνη.

Ξυπνάτε ρε! Μη δίνετε βάση σε τέτοιες αηδίες. Μη σας πιάνουνε κότσο οι φυλλάδες και τα κανάλια της ρεντικολέντζας που εσείς οι ίδιοι φέρατε, ξαναφέρατε, ματαξαναφέρατε με τόσο κόπο στην εξουσία. Ξυπνάτε ρε!

Ξυπνάτε επιτέλους να κάνουμε και καμμιά γενική απεργία, την 32η αν λογάριασα σωστά από την αρχή της...διάσωσης της χώρας.

Τώρα πως γίνεται, να έχεις σηκώσει όλη την μπάνκα με την 31η γενική απεργία και παρόλα αυτά να τραβάς ακόμα ένα χαρτί αλλά να μην καίγεσαι, άλλο ανέκδοτο. Αλλά μπορεί να μην είναι καν ανέκδοτο. Μπορεί μάλιστα να μην προκαλεί ούτε υποψία χαμόγελου. Δεν εννοώ φυσικά ότι είναι γιά κλάματα. Αλλά -δημοκρατία έχουμε- όποιος γουστάρει μπορεί να κλάψει.

Έστω σε 100 δόσεις.

Φαρμακονήσι: Σύγχρονη ελληνική τραγωδία με ξένα δάκρυα

Με λίγα λόγια: Στο Φαρμακονήσι έσβησαν δώδεκα άνθρωποι. Ξεκληρίστηκαν κυριολεκτικά οικογένειες. Μανούλες και παιδάκια. Στην πόρτα μας! Δίπλα από τον καναπέ μας! Εκεί, στα αφιλόξενα αγριεμένα νερά του Αιγαίου, μέσα στην δίνη της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής "πολιτικής", ανάμεσα από τις Συμπληγάδες μιάς εγκληματικής συγκυβέρνησης και της εξ ίσου εγκληματικής αδιαφορίας του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας μας χάθηκαν δώδεκα αθώες ψυχές. Κυνηγημένοι, κατατρεγμένοι, φτωχοί και εξαθλιωμένοι. Συνάνθρωποι που ξέφυγαν από τον όλεθρο του πολέμου, για να πνιγούν στα κύματα της Γης της (ψευτο) Επαγγελίας μας.

Η τραγωδία δεν διαδραματίστηκε μακριά, στην άλλη άκρη της γης, στην μέση του ωκεανού, αλλά εδώ. Μπροστά στα μάτια μας! Κάπου κοντά στην ανθρωπιά μας, δίπλα στον πολιτισμό μας. Ή κοντά και δίπλα σε όσα θυμίζουν μόνο ανθρωπιά και πολιτισμό. Όσα απόμειναν.
Η τραγωδία του Φαρμακονησίου δεν διαδραματίστηκε στο σκοτάδι, στα κρυφά, χωρίς επιζώντες και αυτόπτες μάρτυρες, αλλά στο φως, μπροστά σε δεκάδες ζευγάρια μάτια!
Η τραγωδία του Φαρμακονησίου δεν είναι ένα μηστηριώδες συμβάν στο Τρίγωνο των Βερμούδων, αλλά ένα γεγονός για το οποίο υπάρχουν δεκάδες μαρτυρίες:

Από "Άτυχη...διάσωση"...

Μέχρι "στυγνή δολοφονία"...

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι αλήθειες των Μεταναστών "διασωθέντων" και των ένστολων Ελλήνων "σωτήρων" τους είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Η...αβρότητα των ελληνικών δυνάμεων...διάσωσης δεν είναι επτασφράγιστο μυστικό. Και όμως, στις τραγωδίες των ελληνικών θαλασσών υπεύθυνοι υπάρχουν πολλοί - η κακιά στιγμή, οι λαθρέμποροι, τα πρωτόγονα πλωτά μέσα, τα θύματα- αλλά αυτοί είναι πάντα "οι άλλοι". Το ελληνικό σενάριο διάσωσης είναι απλό: Δικές μας ευθύνες δεν υπάρχουν ποτέ, στο τέλος θριαμβεύουν πάντια οι -ημέτερες- δυνάμεις του Καλού.

Δώδεκα νεκροί. Γυναικόπαιδα! Και η θλιβερή σκατολινάτσα της τσοκαροδημοσιογραφίας του MEGA "δεν βλέπει δικές μας ευθύνες". Όπως δεν βλέπει δικές μας ευθύνες ο χυλός Τύπου της κυβέρνησης. Αθώος ευθυνών και ο Βαρβιτσιώτης. Αθώες η σάρα και η μάρα της ελληνικής κοινωνίας, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Δώδεκα νεκροί και ούτε μισός προφυλακισμένος! Ούτε εν τέταρτο παραίτησης! Δώδεκα νεκροί και ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Δώδεκα νεκροί και ούτε ένα ελληνικό δάκρυ. Στις σύγχρονες ελληνικές θαλασσινές τραγωδίες κλαίνε πάντα οι άλλοι...

Πως έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ μία (σχεδόν) σίγουρη ψήφο

Δεν λέω ότι η άμυνα είναι εύκολο πράγμα. Η άμυνα και θέληση θέλει, και γρήγορα πόδια θέλει, και συγχρονισμό θέλει, τον περίδρομο θέλει. Και σαν να μην ήταν πολλά όλα αυτά, θέλει και τον Μητσάρα της, και τον Πεδουλάκη της. Και άμα δώσει η...Τρόϊκα και προκύψουν όλα αυτά μαζεμένα, δε πα νάσαι Σπανούλης, δε πα νάσαι Κιλλ Μπιλ, δε βάζεις παραπάνω από τρία ποντάκια στον βάζελο στο ΟΑΚΑ. Κι΄ αυτά με 1/10 σουτ! Δεν λέω ότι έπαιξα ακριβώς αυτήν την άμυνα, που τελετούργησε τις προάλλες ο Εξάστερος κόντρα στον Γαύρο, αλλά περίπου την ίδια. Εδώ και δύο βουλευτικές εκλογές δέχομαι καταιγισμό επιθέσεων από όλα τα φιλαράκια μου: Βράχο, άσε τα αμυντικά του ΚΚΕ και άφησε να ρίξει κάνα ελεύθερο σουτάκι ο Αλέξης, μήπως και δούμε καμμιά άσπρη μέρα. Βράχο, παράτα το μαν του μαν και παίξε τον Τσίπρα ζώνη. Βράχο, δεν αλλαξοπιστήσαμε εμείς οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ, που ψηφίσαμε ΣΥΡΙΖΑ. Δεν του χαρίσαμε τη ψήφο μας: Του την δανείσαμε μόνο. Βράχο, πέσε! Γιά ν΄αλλάξει κάτι!

Όμως βράχος, ο βράχος.

Πόσο; Μέχρι πρότινος! Τι να κάνω βρε παιδιά; Άμυνα-άμυνα, αλλά κάποτε άρχισα να λυγίζω. Ψήφα ΣΥΡΙΖΑ βραχούλη, άρχισαν τα πούστικά τους τα φιλαράκια, τώρα που έχουν ενισχυθεί με τόσοι καλοί συντρόφοι από το ΠΑΣΟΚ και από αλλού και έχουν κάνει και γαμώ τις ομάδες και δε θα χάσεις. Έλα ρε και μετά από τις επόμενες εκλογές στέλνουμε απαξάπαντο το νουδοπάσοκο στις εξεταστικές. Και μετά στις φυλακές!
Μιλάμε για ΤΑ επιχειρήματα τα κολλητάρια μου. Γιά να ξεφύγω, πέρασα στην αντεπίθεση:

Μα δεν είναι οπορτουνιστές ρε σεις;

-Όχι ρε! Σχεδόν καθόλου!

Μα δεν λέγαμε, ότι είναι σοσιαλδημοκράτες;

-Ήταν ρε. Κάποτε. Τώρα δεν είναι.

Μα δεν λένε κάτι κουφά σοσιαλδημοκρατικά;

Ναι ρε, ελάχιστα όμως. Έτσι μόνο γιά τα μάτια του κόσμου.

Μα αφού θέλουν την Ε.Ε!

-Παραμύθια ρε. Δεν την θέλουν.

Μα δεν έβαλε υποψηφιότητα ο Τσίπρας, να αναλάβει πρόεδρος;

-Ναι ρε, γιά να την ξεσκίσει από "μέσα" την κουφάλα.

Μα...

-Ξεκόλλα με τα μα και τα μα!

Τα χρειάστηκα! Πίσω μου σ΄ έχω σατανά, λέω και την πέφτω με τα μούτρα στην ανάγνωση, να αναστηλώσω το αδύναμο επαναστατικό μου φρόνημα και να μπαλώσω κάτι παλιές θεωρητικές ελλείψεις που είχα από τότε που ήμουν φοιτητής. Καλά, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο το έβγαλα μέσα σ΄ένα απόγεμα. Το "Τι κάνουμε;" υποχώρησε άτακτα σε δύο ώρες! Η "18η Μπρυμαίρ", εντάξει με παίδεψε. Τέσσερεις ολόκληρες ώρες παρακαλώ! Αλλά μη πάει ο νους σας στο πονηρό: Μόνο γιά να την βρω, μου πήρε δύο ώρες! Στην βιβλιοθήκη δεν ήταν. Στο πατάρι δεν ήταν. Στο μπαούλο της γιαγιάς δεν ήταν. Σ΄ένα παλιό γραφείο που ήταν στο υπόγειο, δεν ήταν. Άνω κάτω όλο το σπίτι έκανα, άφαντος ο Βοναπάρτης! Ξαφνικά μου έρχεται ένα φλασάκι, που φορτίζει την άδεια μπαταρία των ελπίδων μου με τη μία: Στο ψυγείο ρε γαμώτο! Στο ψυγείο!

Μη βιαστείτε, να βγάλετε συμπεράσματα. Κάποτε είχε σπάσει ένα ποδαράκι στη βάση του και το ψυχρό αντικείμενο έγερνε. Θυμάμαι ότι έψαχνα ένα βιβλίο, που ταίριαζε.

Η ελπίδα τσακίστηκε όπως μιά βαρκούλα στα βράχια κατά την διάρκεια ενός ανεπάνταχου -όσο και τυχαίου- τσουνάμι κάπου στην Λαυρεωτική. Ή κάπου αλλού. Ήταν ένα βιβλιαράκι με τίτλο "Η καλή εγγλέζικη κουζίνα. Όλες οι σπεσιαλιτέ. Μόνο για αδίστακτους μάγειρες!". Δεκαπέντε φύλλα όλα κι΄όλα...

Τελικά η "Μπρυμαίρ" ήταν εκεί που έπρεπε: Ακριβώς πίσω από τον δεύτερο τόμο του Κεφάλαιου. Και για να βρεθεί έψαχνα δύο ώρες. Όταν άνοιξα το βιβλίο για να διαβάσω, ανακάλυψα κάτι παλιά σοβιετικά γραμματόσημα, που τα έψαχνα χρόνια για να συμπληρώσω μία συλλεκτική σειρά. Όπως καταλαβαίνετε, δεν μπόρεσα να διαβάσω το βιβλίο: Τις άλλες δύο ώρες έψαχνα να βρω το άλμπουμ...

Τέλος πάντων, πήρα τ΄απάνω μου ιδεολογικά με όλη αυτή την προσπάθεια, η αλήθεια να λέγεται. Βουτάω που λέτε το τηλέφωνο και παίρνω τον σύντροφο και φίλο μου τον Μπάμπη. Μπάμπη, το και το, του λέω. Μιλάς με έναν μαέστρο του Μαρξισμού-Λενινισμού, δεν έρχομαι στον ΣΥΡΙΖΑ για δύο λόγους: Αφενός γιατί Ένα είναι το κόμμα. Κι΄ας μη κατέχει ο Κουτσούμπας καλά τη λαμιώτικη διάλεκτο. Και αφεδύο γιατί στον ΣΥΡΙΖΑ λείπει ένας φωτισμένος άνθρωπος, ένας ηγέτης. Ένας που θα έβλεπε η Ελλάδα και θα έλεγε, να επιτέλους ένας άξιος! Να επιτέλους ένα ίνδαλμα! Ένας εκλεκτός! Ένας σπάνιος και σαν χαρακτήρας και σαν πολιτικός. Ένας που θα δώσει το καλό παράδειγμα και θα τραβήξει την νεολαία από τα ποδοσφαιράκια και τα ναρκωτικά. Ένας άνθρωπος με ήθος, όραμα, προπάντων ήθος, που θα ταρακουνήσει το πανελλήνιο, που θα έδινε το στίγμα μιάς ριζικής αλλαγής. Πρόγραμμα δεν έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αν είχε έναν προικισμένο άνθρωπο, μία εξέχουσα προσωπικότητα, ίσως να τον στήριζα.

Ο Μπάμπης έβαλε τα γέλια. Μα που είσαι ρε συ βράχο; Δεν διαβάζεις εφημερίδες; Δεν ακούς ειδήσεις; Κοιμάσαι ρε; Μα τον έχει αυτόν τον άνθρωπο που λες ο ΣΥΡΙΖΑ! Σοβαρά ρε. Τάχασα. Ποιός είναι ρε, ρωτάω.

Ο Πέτρος Τατσόπουλος ρε!

Έπαθα τη πλάκα μου! Ο...Πέτρος; τόλμησα να ρωτήσω. Ναι ρε, ο συγγραφέας, απάντησε με φωνή που παλλόταν από ενθουσιασμό ο Μπάμπης.

Τι να σας λέω τώρα, και γαμώ τα σοκ! Ο Τατσόπουλος, ο Μέγας Τατσόπουλος στον ΣΥΡΙΖΑ! Ωσαννά! Απίστευτο! Ξανά ωσαννά! Μόλις συνήλθα, είπα στον φίλο να μου φέρει μία αίτηση μέλους του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τον λογαριασμό τραπέζης του κόμματος, να στείλω εκείνο το πεντοχίλιαρο, που ήθελα να στείλω για στήριξη του ΚΚΕ. Και συνδρομητής σε πέντε τεύχη της Αυγής, αφού υπάρχει ο τεράστιος Τατσόπουλος στο ρόστερ. Και κολλάω αφίσα ακόμα και γιά την Κατσέλη, άμα βάλει με τον ΣΥΡΙΖΑ υποψηφιότητα στις ερχόμενες εκλογές.

Ο Μπάμπης άργησε λιγάκι να ρθει. ¨Οχι τίποτα βδομάδες, δυό μέρες. Και όταν επιτέλους ήρθε, ήταν πλέον αργά. Η είδηση με χτύπησε πισώπλατα και με έστειλε γονατισμένο και ψυχικά ταρακουνημένο στο κατώφλι της απελπισίας:

ΣΥΡΙΖΑ και ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΧΩΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΤΣΑΝΑΚΙΑ ΤΟΥΣ! 

Πως αισθάνθηκα; Όπως ο ασθενής στην φωτογραφία! Πόνος! Οδύνη! Αβάστακτος καημός...

Όνειρο ήταν και πάει.
Πάει...
Και ο Πέτρος πάει στους "58"!

Φτου σου ρε γαμώτο και ονειρευόμουνα ότι θα γαμούσαμε και την υπόλοιπη Αθήνα οι δυό μας....





http://www.youtube.com/watch?v=LBQ79RxKZFk

http://www.youtube.com/watch?v=RFaF1uCl0MQ

http://www.youtube.com/watch?v=4bzMUHA057Y

http://www.youtube.com/watch?v=4WtXC5E01nw


ΥΓ: Οι...καλλιτέχνες που πρότειναν τον Τατσόπουλο που βρίσκονται;

Όλη η αλήθεια για τον Χριστόδουλο Ξηρό

Η πατρίδα πάνω απ΄όλα, παιδιά. Ξεκινάω έτσι, για να προλάβω τους ανάποδους, που θα μου την πέσουν άγρια σίγουρα. Τι πα να πει "τα ξερνάω όλα στην μπατσαρία και γίνομαι συνεργάτης του μηχανισμού που μας καταπιέζει"; Τίποτα δεν ξερνάω. Ένα μπλογκ έχω και γράφω. Εγώ φταίω; Να μη μπαίνει και να διαβάζει η μπατσαρία παρακαλώ, Αμάν πιά!

Τα καθέκαστα λοιπόν: Περιμένω το βραδυνό λεωφορείο για Μαρούσι και όσο το είδατε εσείς, άλλο τόσο το είδα κι΄εγώ. Εκεί ακριβώς, πάνω στην απελπισία μου, μου σκάει ένα ταξί! Κάνω κουπί με τα δυό χέρια, να με δει, με βλέπει, σταματάει. Δίνω ένα σάλτο και μπουκάρω μέσα. Να κόβει ο Θεός χρόνια από το σαμαροβενίζελο και να στα δίνει εσένα φίλε, μ΄έσωσες, λέω στον ταξιτζή, να του ανεβάσω το ηθικό. Πάμε Μαρούσι, Σωρού.

Ο τύπος κούνησε καταφατικά το κεφάλι και πάτησε γκαζ. Αμίλητος. Του ρίχνω μιά ματιά, να τσεκάρω το σενάριο. Τραγιάσκα, το μισό κεφάλι μέσα. Γιακάδες σηκωμένοι, σχεδόν μέχρι την τραγιάσκα. Κάνω έτσι, κάνω αλλιώς, όλο και  θάναι κάποιο φινιστρίνι ανοιχτό, να δούμε, λέω, αλλά τς. Δεν έβλεπες τίποτα. Κύργιε ταξιτζά είμεθα ινκόγνιτο σήμερα ή πάμε ν΄ ανοίξουμε κανιά τράπεζα, ρίχνω ένα καλαμπούρι, να σπάσει ο πάγος. Πωπω, τι τόθελα και το είπα; Πατάει ένα φρένο ο τύπος, τσιρίξανε οι ρόδες λες και έδινε συνέντευξη ο Άδωνις! Σταματάει, γυρίζει και με βιδώνει με τα μάτια. Αμάν βαγγελίστρα μου, τον γνώρισα αμέσως: Ο Χριστόδουλος Ξηρός!

Την αμαρτία μου θα σας την πω αμέσως. Ούτε, φόβος, ούτε τρόμος, ούτε καν ψιλοπανικός παιδιά. Ούτε κρύο ούτε ζέστη! Σαν να έκανα άσκοπες βόλτες στην Ακτή Μιαούλη κι΄ένα πλοίο που ήταν δεμένο εκεί, σάλπαρε. Ή δεν σάλπαρε. Ή δεν ήταν καν εκεί. Κρύο αίμα, ένα παράξενο συναίσθημα...ευθύνης, όχι, λάθος λέξη. Α, το βρήκα! Σα νάμουνα φάτσα με φάτσα με μιά βαλίτσα με τέσσερα εκατομμύρια ευρώ, Αλλά μη βιαστείτε να με φτύσετε, εκείνη την ώρα δεν γνώριζα ότι τον είχε επικυρήξει η κυβέρνηση με ακριβώς αυτό το ποσό. Ή το γνώριζα αλλά δεν ήμουν σίγουρος. Τέλος πάντων, τον βλέπω, με βλέπει, βλεπόμαστε, δεν φοβάμαι και του την λέω στα μούτρα: Χριστόδουλε εγώ ούτε σε ξέρω, ούτε σε είδα ποτέ.    Εγώ σπίτι μου θέλω να πάω, αυτό είναι όλο. Αλλά αν νομίζεις ότι θα σε φοβηθώ, τότε εντάξει πάω και με τα πόδια.

Ο Χριστόδουλος Ξηρός πάτησε πάλι γκαζ και το αυτοκίνητο (Μάζντα 323 f, μοντέλλο 98, 89 άλογα, χρώμα κίτρινο, αυθεντική πινακίδα ΙΖΥ 3366) κάλπασε προς τα βόρεια της Κηφισίας. Να μη πολυλογώ, ο άνθρωπος με πάει σπίτι μου, χωρίς να βγάλει κιχ στην υπόλοιπη διαδρομή. Του σκάω ένα δεκαπεντάρι μαζί με το μπουρμπουάρ, ρίχνω ένα "φχαριστώ και χάρηκα γιά τη γνωρημία" και πάω να την κάνω προτού τον ζώσει κάνα κωλόφιδο και μπλέξουμε τα μπούτια μας. Φίλε, μου λέει παγερά, η ζωή εκτός φυλακής είναι ακριβή και...

Κατάλαβα που το πήγαινε και αντέδρασα ακαριαία. Να σε στηρίξω φίλε μου, του λέω. Αν θες, πάμε αύριο Ελευθέριος Βενιζέλος, να πάρω τη μάνα μου και μας φέρνεις πάλι πίσω Μαρούσι. Μου έδωσε το χέρι ενθουσιασμένος. Καλό αγώι αυτό φίλε, μου λέει. Τι ώρα; Δεν έχεις κάνια καρτούλα να σε πάρω, γιατί δε ξέρω ακόμα με ποιά πτήση φτάνει, τον ρωτάω. Αμέ, απαντάει πρόθυμα, να πάρε το μπιλιέτο μου να τόχεις.

Φεύγει, μπαίνω στο σπίτι και ανάβω το φως. Μιά παράξενη αόρατη δύναμη με σπρώχνει προς το τηλέφωνο. Ρίχνω ένα βλέμα στην κάρτα. Χριστόφορος Χλωρός, Μεσογείων 32, σταθερό 2108182665, κινητό 6973609933. Όχι θα έδινε πραγματικό όνομα...

Τελικά δεν πήρα τηλέφωνο. Ούτε την άλλη μέρα πήρα τηλέφωνο. Ευτυχώς που είδα τον Πρετεντέρη στο μέγκα και σοβαρεύτηκα. Περνάει μιά βδομάδα και μου κάθεται ξαφνικά μιά απρόσμενη δουλίτσα εξωτερικό, συγκεκριμένα Γερμανία. Μόναχο. Βουτάω ένα της Ετζίαν και πριν προλάβω να πάθω συγκοπή απ΄τον φόβο μου σε κάτι κωλοαναταράξεις, νάσουτον τον εμένα σε κάτι ώρες στην βαυαρική πρωτεύουσα, να τρώω σε μία μπυραρία άσπρα βραστά λουκάνικα με γλυκειά μουστάρδα, που τρώνε όλοι οι τουρίστες. Κόσμος πολύς, η μπύρα να ρέει σαν ποτάμι, μιά σερβιτόρα με τέσσερα στήθη να κουβαλάει έξη τεράστια ποτήρια βαυαρικής μπύρας...ωπ, ήρθε πιό κοντά, δύο στήθη παιδιά και οχτώ ποτήρια η φροϊλάϊν, και...και...και πίσω μου κάποιος μιλάει ελληνικά! Γυρίζω να δω και τι να δω; Ο Χριστόδουλος Ξηρός μαζί με τον Χριστοφοράκο! Πίσω μου σ΄έχω σατανά και ζήμενς και τρομοκρατία, λέω και διπλώνομαι στα δύο, να μη δώσω στόχο. Πληρώνω στα μουλωχτά και την κάνω από την μπυραρία Der fröhliche Leopold, Uringasse 22, 80331 München για το ξενοδοχείο μου.

Δεν προλαβαίνω να μπω στο δωμάτιο, χτυπάει το κινητό μου, βλέπω, η μάνα μου! Τι έγινε ρε μάνα, ρωτάω. Τι να γίνει παιδί μου, σηκωθήκαμε με τη θεία σου να πάμε στη λαϊκή στο Λαύριο και μόλις βγαίναμε από το ΒΙΟΠΑ, εκεί στη παράγκα, βλέπουμε έναν άντρα να έχει ανοίξει το καπώ του αυτοκινήτου του και να κάνει κάτι. Μάλλον βλάβη θα έχει ο άνθρωπος, λέω στην αδερφή μου, σταμάτα μωρή να δούμε τι έχει. Πλησιάζουμε, μας ακούει και γυρίζει. Πάθαμε την πλάκα μας: Ο Χριστόδουλος Ξηρός!

Αγαπητοί αναγνώστες η κατάσταση είναι σοβαρή. Πολύ σοβαρή. Και μας βρίσκει πάνω που πετύχαμε πρωτογενές πλεόνασμα. Ευτυχώς όμως υπάρχει και η κυβέρνηση, η ΕΛ.ΑΣ και ιδιαίτερα η Αντιτρομοκρατική που σαρώνει Ελλάδα και εξωτερικό για να εντοπίσει τον αρχιτρομοκράτη και τους βοηθούς του. Ένα λεπτό, κάποιος χτυπάει τη πορ