17/5/11

Και όμως είμαστε όλοι Χασάν!

http://www.psi-logo.de/bilder/angst.jpg

Αθήνα, αμόκ του παράλογου!

Πόλη τυφλή, χαμένη παρτίδα ενός όχλου εθισμένου στην μπόχα σάπιων φρούτων...

Αθήνα, όμηρος ενός συφερτού που αναπνέει και σκέφτεται αεροστεγώς συσκευασμένος στο καυσαέριο, στο μίσος βυθισμένος...

Αθήνα, θλιβερό εγγόνι ενδόξων συγγενών, παραπαίδι της παρακμής...

Αθήνα μακρινή πατρίδα, γλυκειά ανάμνηση, ζωντανή νεκρή...

Για μια ακόμα φορά σύρθηκες από τον νταβατζή σου σαν τσούλα απ΄τα μαλλιά, εκεί στην "πιάτσα" του Αττικού Ουρανού, εκεί στο Πορνείο του πρώην Ιερού Βράχου...

Μανούλα Αθήνα, μητριά Αθήνα, φτωχή γριά Ιοκάστη βιασμένη από τους Τύρρανους γιούς σου, πέθανε επιτέλους να ησυχάσεις!


http://1.bp.blogspot.com/_qx_kz6ZoDvQ/S_auiw8NfAI/AAAAAAAAADg/vM9fT_93yIw/s1600/augen221sn.jpg



Ακόμα αχολογούν οι μπότες του μίσους στους βρώμικους δρόμους της πρωτεύουσας. Άντε να σκαρώσουμε μια ιστορία πριν ξεβάψουν από κόκκινο οι εικόνες της φρίκης και γίνει ο πόνος του κυνηγημένου ασπρόμαυρος καπνός...

Ας τον πούμε Χασάν. Θα μπορούσε να λεγόταν και Γιώργος, Νίκος, Παύλος, οποιοδήποτε άλλο ελληνικό, βυζαντινό, εβραϊκό ή ευρωπαϊκό όνομα, αλλά θα τον ονομάσουμε καλύτερα Χασάν. Έχει ιδιαίτερη σημασία να σε λένε σε μια χώρα σαν την Ελλάδα Χασάν. Εκεί που ένας Γιώργος χάνεται στην απέραντη θάλασσα της ανωνυμίας, το Χασάν σε φέρνει με ταχύτητα φωτος αυτόματα, σε εξέχουσα, αν και όχι και τόσο περίοπτη θέση, ακριβώς απέναντι από το Εμείς!

Χασάν λοιπόν το όνομα του ήρωα της ιστορίας που ακολουθεί, άντε να δούμε που θα μας πάει η καρδούλα μας σήμερα....

Ο Χασάν μας είναι ένας καθώς πρέπει Χασάν. Μα είναι δυνατόν, θα αναρωτηθεί τώρα η "σιωπηλή συντριπτική πλειοψηφία". Γίνεται Χασάν και καθώς πρέπει; Φυσικά γίνεται! Αν δεν τον γνωρίζεις, αν δεν έχεις παρτίδες μαζί του, αν δεν τον έχεις δει ποτέ, έχει όλα τα προσόντα να ανταποκριθεί επιτυχώς στον τίτλο αξιολόγησης "καθώς πρέπει". Όχι 100%, δεν γίνονται αυτά, αλλά μπορεί να πλησιάσει κάποιο αξιοπρεπές ποσοστό αποδοχής. Ίσως 60%, μπορεί και 70%. Αν μάλιστα δεν είναι και...φανατικά μελαμψός και δεν φοράει τίποτα κελεμπίες, μπορεί να απογειωθεί μέχρι και τα 80%!

Ο Χασάν της ιστορίας μας είναι κάτι σαν πρότυπο Χασάν: Λίγο μελαμψός, απόλυτα ευρωπαϊκά ντυμένος, μορφωμένος, καλλιεργημένος, γλωσσομαθής, δηλωμένος, ασφαλισμένος, φορολογούμενος, απεξαρτημένος από θρησκείες, πολιτικοποιημένος αλλά όχι φανατισμένος, αλληλέγγυος, ευχάριστος, δημοφιλής. Κατέχει την γλώσσα της χώρας που επέλεξε να ζήσει σαν ντόπιος, μένει σε μια ιδιαίτερα καλή περιοχή που δεν έχει καμμία σχέση με γκέττο, εργάζεται και ζει μαζί και μέσα στην κοινωνία.

Ο Χασάν κάνει κάποτε οικογένεια, παιδιά, κάνει καριέρα, κάνει φίλους. Τα χρόνια περνάνε, η νέα του πατρίδα αρχίζει να ψιλοπαλεύει με την παλιά, για την γλώσσα που χρησιμοποιεί στην σκέψη του, την γλώσσα που μιλάει στα όνειρά του. Ο Χασάν χάνει την αρχική εξωτική αίγλη του και μετατρέπεται πια σε καθεστώς.

Και έρχεται κάποτε μια μέρα, Σάββατο για την ακρίβεια, που έρχονται ξαφνικά τα πάνω κάτω! Σηκώθηκε αργά εκείνο το πρωΐ, κατά τις έντεκα. Είχε βγει με φίλους το βράδυ της Παρασκευής και είχε γυρίσει σχεδόν ξημερώματα στο σπίτι. Καθώς βάζει την μηχανή του καφέ να του ετοιμάσει έναν γαλλικό, βλέπει το πακέτο των τσιγάρων αδειανό. Δεν πάει φυσικά καφές χωρίς τσιγάρο, κι΄ας σε λένε όπως νάναι. Ακόμα και Χασάν.

Βάζει λοιπόν μια αθλητική φόρμα και κατεβαίνει να αγοράσει τσιγάρα. Πέντε λεπτά με τα πόδια το κέντρο της πόλης, ας πάω μέχρι το περίπτερο που φέρνει και εφημερίδες από την πατρίδα, σκέφτεται. Έντεκα και πέντε, έντεκα και δέκα, κάπου εκεί. Λιακάδα, χαρά Θεού, κόσμος στον δρόμο σαν μυρμήγκια, ψώνια, σουλάτσα, ζωή.

Φτάνει έξω από το Δημαρχείο και πάει να περάσει τα φανάρια εκεί που αρχίζει ο πεζόδρομος, όταν βλέπει ξαφνικά δυό παράξενους τύπους να βαδίζουν....προς το μέρος του!
Θα πείτε τώρα, μα όταν βαδίζεις σε κέντρο πόλης με κίνηση, όλοι που έρχονται από απέναντι, βαδίζουν προς το μέρος σου.

Δεν έχετε ιδέα! Δεν έχετε ιδέα γιατί δεν διατελλέσατε ποτέ Χασάν, Όχι ότι ήταν ο Χασάν της ιστορίας μας προετοιμασμένος για ένα τέτοιο συναίσθημα, η ...ιδιότητα Χασάν και μόνο όμως αρκεί! Δυό άγνωστοι τύποι μέσα στο πλήθος... Μέτριο ανάστημα, άσχημες φάτσες, μακρυά μαλλιά. Παλτά στρατιωτικά, χακί παραλλαγής, κουμπωμένα -αν και λιακάδα - μέχρι πάνω. Μάτια παράξενα, μάτια θολά, πεθαμένα βλέμματα!

Ο Χασάν ξύπνησε με την μία! Άρχισε να οπισθοχωρεί αργά αργά χωρίς να τους γυρίσει την πλάτη. Ακολούθησαν τον βηματισμό του! Μα δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκε και άλλαξε πεζοδρόμιο για να βεβαιωθεί. Άλλαξαν πεζοδρόμιο κι΄αυτοί! Αποκλείεται! Να αλλάξω άλλη μια φορά πεζοδρόμιο για σιγουριά! Αλλάζουν πεζοδρόμιο! Βάζει την πλάτη σ΄ έναν τοίχο και τους αφήνει να περάσουν. Η καρδιά πάει να σπάσει! Προσπερνάνε αργά. Μετά από πέντε μέτρα σταματάνε και ψυθιρίζουν μεταξύ τους κάτι. Ήρεμα, χωρίς βιασύνη.

Γειά σου βρε Χασάν, ακούει να του φωνάζει εύθυμα μια φωνή από πίσω. Γυρίζει. Μια φίλη. Ντόπια. Γυρίζει την πλάτη του στους δύο αγνώστους και της δίνει το χέρι. Εκεί την βλέπει ξαφνικά να αρχίζει να τρέμει! Στα ορθάνοιχτα μάτια της ζωγραφισμένος ένας απίστευτος τρόμος, πανικός! Γυρίζει κυριευμένος από τον ίδιο πανικό. Οι δύο άγνωστοι έχουν τραβήξει μέσα από τα παλτά τους δύο τεράστια μαχαίρια με εγκωπές που θύμιζαν ξιφολόγχη και βάδιζαν προς το μέρος του! Τα πρόσωπά τους δύο απίστευτα ζωώδεις γκριμάτσες μίσους!

Τρέξε Χασάν, ουρλιάζει υστερικά η φίλη! Και ο Χασάν τρέχει! Πίσω του τρέχουν οι δύο άγνωστοι. Μέσα στο κέντρο της πόλης! Σάββατο μεσημέρι! Ζιγκ ζαγκ ανάμεσα στους διαβάτες. Τους ντόπιους..

Τρέξε Χασάν χωρίς άλλη σκέψη! Ξέχνα τα πάντα Χασάν και τρέξε για την ζωή σου. Η πόλη εξαφανίζεται, ο κόσμος χάνεται, η ώρα σταματάει και η μέρα βυθίζεται μέσα σε ένα σκοτεινό τούνελ με μια μικρή φωτεινή έξοδο στην άλλη άκρη της γης. Το βουϊτό του κόσμου σβήνει μέσα στο ξέφρενο ποδοβολητό που λες ότι πάλλει για λογαριασμό της καρδιάς.

Τρέξε όπου νάναι Χασάν! Δεξιά, αριστερά, ίσια, εκεί που έχει κόσμο! Μην μπαίνεις σε κλειστό χώρο, τρέξε! Οι αισθήσεις μηδενίζονται, ο πλανήτης παύει να υφίσταται. Μόνο ο άγριος τρόμος και το ποδοβολητό τριών ανθρώπων δίνει στην πόλη υπόσταση και μορφή. Μια ματιά πίσω απ΄τον ώμο μέσα στο τρελλό σπριντ του πανικού, ναι δυό μέτρα πίσω είναι ακόμα: Πιό γρήγορα Χασάν!

Μπροστά από το Σουπερμάρκετ, δεξιά στον κεντρικό δρόμο, δεξιά αριστερά σε παράδρομους και στενά, ξανά μέσα στην  κίνηση κατά μήκος της κεντρικής πλατείας, αριστερά για την εκκλησία, σαν τρελλός στην άλλη πλευρά του γεμάτου αυτοκίνητα δρόμου, ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα του υπαίθριου πάρκινγκ, κι΄άλλος δρόμος, ίσια, φρένα, κόρνες, ίσια!

Μια διαδρομή που είναι, χρόνια αργότερα, ακόμα χαραγμένη στους δρόμους που πέρασε ο ίλλιγγος του τρόμου σαν το κάψιμο που αφήνει ένα αναμμένο φυτίλι σε χαλί....

Λίγα μέτρα ακόμα, μια αιωνιότητα! Λίγο ακόμα! Δεν χρειάζεται πλέον η ματιά πίσω από τον ώμο, δεν έχει σημασία πλέον αν είναι ακόμα ο δολοφόνος πίσω σου, μπορεί και να μην είναι πια. Σημασία έχει η αγωνία σου. Σημασία έχει ότι η ζωή είναι αλλιώς. Μετά κατάλαβε ο Χασάν ότι η ζωή δεν θα είναι ποτέ πια όπως πριν.

Μετά από μια αιωνιότητα μισής περίπου ώρας καταφέρνει ο Χασάν της ιστορίας μας, να μπει και να ταμπουρωθεί στο σπίτι του. Εκεί τον οδήγησαν από μόνα τους τα πόδια του. Μετά από μία εβδομάδα απόλυτου σοκ άρχισε να κάνει τα πρώτα δειλά βήματα στην νέα του ζωή. Η πληγή όμως δεν έκλεισε ποτέ! Μερικές βδομάδες αργότερα μαχαίρωσαν άγνωστοι έναν ντόπιο που μπήκε στη μέση να σώσει από το μαχαίρωμα έναν άλλον Χασάν.
Τρεις μήνες σχεδός σε κώμα. Σώθηκε τελικά...

Μέσα στον ίδιο χρόνο άγνωστοι ντόπιοι μέσα σε αυτοκίνητο σταματούν και ζητούν μια πληροφορία από έναν Χασάν που πέρναγε τυχαία από εκεί. Καθώς αυτός πλησιάζει, τον τραβάνε βίαια μέσα, τον ξυλοκοπούν άγρια και μετά τον αφήνουν αναίσθητο πάνω στις γραμμές του τραίνου.

Ο τραγικός τελευταίος Χασάν έχασε τα πόδια του, επέζησε και βρέθηκε όταν ανάρρωσε αντιμέτωπος με την κατηγορία, ότι προκάλεσε μόνος του το ατύχημα για να αποφύγει την απέλαση...

Όλα αυτά στην ίδια πόλη, στην ίδια γη. Όλα αυτά ντοκουμέντα της πανανθρώπινης, υπέρτατης ντροπής που λέγεται ρατσισμός.

Όλα αυτά με δράστες ανθρώπους! Ανθρώπους βγαλμένους μέσα από έναν σκοτεινό εφιάλτη βαρβαρότητας. Ανθρώπους που ανέβαλλαν το ραντεβού τους με τον πολιτισμό με νέα κατεύθυνση την αποκτήνωση. Ανθρώπους που δηλώνουν ζώα για να δυσφημίσουν τα ζώα.

Αθήνα, 2011, καμμένη γη....

Αυτά που γνωρίσαμε αυτές τις μέρες, τα πογκρόμ κάτω από τον αττικό ουρανό, το χειροκρότημα της ντροπής, της συνενοχής, δεν εξοργίζουν τον Χασάν της ιστορίας μας. Δεν τον εξοργίζουν μόνο...

Απέραντη θλίψη....

Απέραντη ντροπή....

Και ανοίγει ξανά η ρουφιάνα η παλιά πληγή και σε σουβλίζει, σου φέρνει δάκρυα στα μάτια και πόνο στην καρδιά.

Είμαστε ακόμα ανθρώπινα ανήλικοι, δεν γνωρίζουμε την μοναδική αλήθεια που ενώνει κάθε άνθρωπο στην γη: Ο καθένας μας είναι Χασάν, σχεδόν παντού!

Μιά αλήθεια που έζησε στο πετσί του ο Χασάν της ιστορίας μας.

Ο φίλος σας ο βραχόκηπος....

Τώρα θα σώσουν και την Αθήνα! Γιατί δεν την σώζανε μέχρι τώρα;

http://1.bp.blogspot.com/-DQkJ2e2U2lI/TdFiRrkhQ_I/AAAAAAAAH8Y/5jZhpIV0eVY/s1600/p_2.jpg


Κάτοικοι της Αθήνας δώστε προσοχή σ΄αυτή τη φωτογραφία! Η πρώτη εντύπωση ξενίζει λιγάκι, αλλά με μια δεύτερη, προσεκτικότερη ματιά, θα διαπιστώσετε, ότι το αντικείμενο και ο συμβολισμός στον οποίο αναφέρεται είναι - το λιγότερο - ζωτικής σημασίας για σας!

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ!

Να και μια φωτογραφία του εγγονού του πρώην  δικτάτορα που δεν περιορίζεται στα στενά όρια του...βάρους, αλλά διαθέτει και....βάθος!

Επιτέλους μόνοι...μοναξιά!

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Μπήκαμε στον δεύτερο χρόνο της διακυβέρνησης του πασόκ και στον πέμπτο μήνα του δημάρχου Καμίνη. Οι δύο αυτοί υπέροχοι πασοκικοί μηχανισμοί εξουσίας είχαν καταφέρει μέχρι πριν τρεις μέρες να φέρουν εις πέρας για την σωτηρία του αθηναϊκού κέντρου τις εξής δύσκολες αποστολές:  .....................

ΤΙΠΟΤΑ, ΝΙΕΝΤΕ, ΝΙΞ, ΜΗΔΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΗΛΙΚΙΟ που λέει και ο Ακρίτας της Έκφρασης και Μπροστάρης του Λόγου, Παπανδρέου.

Μετά την έκρηξη φασιστικής βίας που ακολούθησε την άγρια δολοφονία ενός άτυχου συμπολίτη μας  στο κέντρο της πόλης και σε συνδυασμό με το χάος που δημιουργήθηκε από την απόλυτη χρεωκοπία του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού αναγκάστηκε το σώζον τράπεζες και ημέτερα συμφέροντα υπουργικό συμβούλιο να χάσει κάτι ώρες για την διάσωση του κέντρου της πόλης.

Μαζευτήκανε οι αστέρες λοιπόν και έτεκαν σε χρόνο ρεκόρ φασττρακ σούπερ νόβα σωτηρία του Κέντρου! Είκοσι χρόνια καταστρέφανε, ε τώρα τη σώσανε την παρτίδα  σε ένα τέταρτο ! Πως έγινε; Έτσι:

Δεν προλάβανε να καθήσουνε στις καρέκλες τους και τους την χώνει ο παπατζής σοσιαλιστικώς με τη μία: Ή αλλάζουμε την Ομόνοια, ή βουλιάζουμε στο Σύνταγμα! Κάντε κουμάντο να σωθεί μαζί με την υπόλοιπη Ελλάδα και το κέντρο της Αθήνας, μη πάει η σωτηρία από την χρεωκοπία χαμένη. Πρώτα ο κοπρίτης! Μηδέν εις το πηλίκιον για μιά Ελλάδα νέα!

Παρατάνε αμέσως τα κινητά και πέφτουνε στην συλλογή. Μετά από 12 δευτερόλεπτα και πέντε δέκατα πετάγεται ο Λοβέρδος πάνω και αρχίζει να σκούζει: Εύρηκα, εύρηκα! Να κόψουμε τα φάρμακα! Να κόψουμε τις εξετάσεις ούρων και τις μαγνητικές τομογραφίες! Να διαγράψουμε το εγκεφαλικό και τα καρδιακά νοσήματα σαν αρρώστειες, σωθήκαμε!

Ε, αφού έφαγε ο άνθρωπος, ως εκτός θέματος, την χριστοπαναγία του, κάθησε πάλι κάτω και άρχισε να πριονίζει με το μικρό ατομικό πριονάκι που κουβαλάει για κάθε μνημονιακό ενδεχόμενο πάντα μαζί του, το ποδάρι της καρέκλας του ευνούχου οικονομικών της τρόϊκας, Παπα/φλώρου.

Τότε ήρθε η ώρα της μούσας του λαϊκού μας βάρδου, του τραγουδιστή του "παραπονεμένα λόγια με δυό παπούτσια πάνινα", η Αννούλα ντε! Σηκώνεται λοιπόν και απευθύνεται  στον πρόεδρο με ύφος δεκαπέντε υπουργών: Να την ξεσκίσω την παρέλαση κύριε "πράε και ήπιε άνθρωπε" όπως σας αποκαλεί και ο σύζυγος; Ε, δεν τη ξεσκίζεις απαντάει ο πράος και ήπιος άνθρωπος που δεν ξεσκίζει παρελάσεις, αλλά απαξάπαντο το Ελλαδιστάν, και καλά του κάνει αφού τον ψηφίσανε.

Λοιπόν ακούστε, αρχινάει την μουρμούρα η υφυπουργός που δεν θέλει και πολύ να τα πάρει στο κρανίο. (Μα πως την αντέχει ρε παιδιά ο λαϊκός βάρδος; Λέτε γι΄αυτό να κάνει συνέχεια τουρνέ;) Το πρόβλημα με τους πάρα μα πάρα πολλούς αλλοδαπούς στο κέντρο λύνεται πανεύκολα, συνεχίζει η οξύθυμη Αννούλα! Θα κάνουμε ένα μεγάλο τετράγωνο γύρω από το κέντρο και θα βάλουμε σε κάθε δρόμο που οδηγεί εκεί ένα γκισέ, όπως αυτά στα θέατρα.

Κάθε αλλοδαπός που θέλει να μπει μέσα θα πρέπει να πληρώνει εισιτήριο. Όταν το κέντρο φουλάρει με τον επιθυμητό αριθμό αλλοδαπών βάζουμε ταμπελίτσα Sold Out, κλείνουμε και δεν αφήνουμε άλλον μέσα! Κάτι ανάλογο κάνουμε με μεγάλη επιτυχία και στις συναυλίες του άντρα μου. Θα είχαμε σίγουρα θησαυρίσει, αν δεν μας έτρωγαν τόσα και τόσα οι δικηγόροι και τα δικαστήρια στην μανούρα που είχαμε με τον Τζιμάκο. Έτσι αναγάστηκα να γίνω υφυπουργός στα γεράματα, πως θα τα φέρναμε αλλιώς πέρα;

Την είχανε κι΄εδώ έτοιμη την χριστοπαναγία οι υπουργοί, αλλά τους έριξε η Αννούλα μια σφαχτική ματιά, πέντε καντάρια υστερία, και την κάνανε γαργάρα. Στην συνέχεια παρουσίασαν ορισμένοι υπουργοί έντονα συμπτώματα σκέψης! Ο πρώην σερίφης πχ, Χρυσοχοΐδης, αστραπές και βροντές! Πρόεδρε, βάρεσε αγέρωχα, και δε στέλνουμε πεντέξη εκατά να κόβουν βόλτα γύρω γύρω από το συντριβάνι να της κόψουμε της αλλοδαπής τον τσαμπουκά;

Γράψε γραμματέψ, γράψε! Να το πρώτο μέτρο, ούρλιαξε καταχαρούμενος ο πρόεδρος! Τώρα ήταν η σειρά του Παπουτσή να παράγει αρχαίο πνεύμα αθάνατο, αλλά σύγχρονο. Να στέλνουμε κάθε μέρα μια ειδική ομάδα αστυνομίας να κόβει περιπολίες. Αφού δεν έχουν τα τομάρια δημοκρατικό φρόνημα, να τα στέλνουμε να γυαλίζουν πεζοδρόμια. Κάθε μέρα μια ομάδα ξεχωριστά και μονάχη της, τρώγονται αυτοί αν τους βάλεις μαζί: Δευτέρα η ΔΙΑΣ, Τρίτη η Ζήτα, Τετάρτη η ΔΕΛΤΑ, Πέμπτη η Τροχαία, Παρασκευή η ΕΥΠ, Σάββατο ρεπό, Κυριακή η πυροσβεστική, να σπάει η ρουτίνα του ταβλιού.

Ε, αυτό ήτανε! Αφού έσπασε για καλά η παρθενιά, πήρανε οι υπουργάντζες φόρα και δεν σταματάγανε ούτε με μίζα εργολάβου! (Αν και λίγο χλωμό το τελευταίο)

Να στείλουμε τα ένοπλα στρατά να κάνουν σκούπες, πρότεινε η Κατσέλη, που ανάθεμα αν έχει πιάσει ποτέ στα χέρια της ηλεκτρική σκούπα. Τεθωρακισμένα, φώναξε ο Βενιζέλος, αφού δεν γινότανε να στείλει υποβρύχια που γέρνουνε. Δημοτική Αστυνομία με κελεμπίες για τις απογευματινές ώρες πρότεινε ο Παμπούκης μήπως και δελεάσει τίποτα επιχειρηματίες απ΄το Κατάρ. Να στείλουμε ομάδες Ες Ες, φωνάζει ο Παττακός εσωτερικών, Ραγκουσης. Όχι, να στείλουμε την εφορία να τους ξεσκίσει, αντιπροτείνει ο ευνούχος οικονομικών.

Να μη πολυλογούμε, κάνουνε μια λίστα με εγχώρια και εισαγωγής Καταστολή, να πετάς στον δρόμο πέτρα και να φυτρώνει με τη μία ΓΑΔΑ! Κάθε δρόμος και αστυνομικός, κάθε πλατεία και μπάτσος! Αφού την αστυνομέψανε θεωρητικά ως τα μπουρίνια την περιοχή, είπανε να γαρνίρουνε λιγάκι με κάτι άλλο, άνευ γκλομπ, μη τους κακοχαρακτηρίσουνε σαν πολεμοχαρείς απόγονους του παππού του Πάγκαλου.

Να βάλουμε τα νοσοκομεία να φλομώνουν μεθαδόνη τα φρικιά, να φύγει από το κέντρο το ΟΚΑΝΑ, λέει η Μπιρμπίλω για να την σπάσει στον Λοβέρδο. Να κάνουμε τα ξενοδοχεία φοιτητικές εστίες, θάχει πλάκα μέσα στα ναρκωτικά και στην πορνεία, προτείνει ο Καστανίδης να την σπάσει της Διαμαντοπούλου.

Πλακώσανε τα άλλα αντ΄ άλλων, οριζοντίως και καθέτως εκτός θέματος, και εκεί που είχε ξεφύγει για καλά η υπόθεση και άρχισαν να πέφτουν από φλιπάρισμα οι σοβάδες τούρχεται του πρωθυπουργού μια ανοξείδωτη καραβαρβάτη ιδέα, να βραχυκυκλώνουν τα ακουστικά του άπιστου κουφού και να γίνεται πιστός θεόκουφος!

Να φτιάξουμε ποδηλατόδρομους και να κάνουμε ορθοπεταλιά μέχρι να βγούμε από την κρίση!

Ε αυτό ήτανε! Τι άλλο μπορεί να συμπληρώσει ένα τέτοιο διαβολικό σχέδιο; Τα γράψανε το ένα κάτω απ΄το άλλο, το στείλανε στα μήντια που τα έτρωγε η περιέργεια και το θέμα σωτηρίας της Αθήνας έκλεισε με τον πιό συνηθισμένο και δοκιμασμένο τρόπο: Παραμένοντας ορθάνοιχτο!

Μιά ομάδα αδαών και ανίδεων χτύπησε το πρόβλημα εκεί που πονάει: Στην λύση του! Η σοσιαλιστική μέθοδος επίλυσης προβλημάτων σε κάθετο εφόρμηση: Αυτό που θριαμβεύει  επί τρεις και μήνες στην αποστολή φύλαξης της φαγάνας του εργοδότη στην Κερατέα, δεν μπορεί, θα θριαμβεύσει σίγουρα και στον αγώνα της Ομόνοιας και του Ψυρρή!

Άτυχη Αθήνα....

Μα το μεγαλύτερο φτύσιμο έρχεται τώρα! Διευθυντής της ορχήστρας...κρουστών (βαράμε και με την λαβή άμα λάχει ναούμ) που βάλθηκε ξαφνικά να σώσει την Αθήνα, ο Θόδωρας ο Πάνχοντρος! Τελείωσε!

Για καθήστε καλά ρε σεις! Έχουν φτιάξει ποτέ αυτοί οι ανίκανοι κάτι για να φτιάξουν και τώρα; Τα δάση πάνε, το περιβάλλον πάει, η οικονομία πάει, η ανεξαρτησία πάει, η χώρα γενικά πάει, ε θα κάνουν με την Αθήνα που πάει και παραπάει θετικό σεφτέ;

Κακόμοιρη Αθήνα....