30/4/12

Andhira. Μαγική μουσική από τη Σαρδηνία





Χωρίς λόγια...


Ρωσίδα ιερόδουλη γιομάτη aids κολλάει όποιονα βρίσκει ανάμεσα στα σκέλια της! Ούτε να πηδήξεις δεν μπορείς πιά σε τούτη την κόλαση!


Foto

Πάταγο κάνει η είδηση για την ρωσίδα ιερόδουλη, φορέα του ιού του aids, που προσέφερε οριζόντιες υπηρεσίας σε γνωστό παράνομο μπουρδέλο (οίκο ανοχής, όπως συνηθίζεται να λέγεται στην χυδαία αργκώ του πεζοδρομίου) στο κέντρο της Αθήνας!

Η 22χρονη γνώριζε για τα κολλητικά της προτερήματα, αλλά παρόλα αυτά προτιμούσε να δέχεται από το αλματοποιόν κοινό...ακάλυπτες "επιταγές".

Το είπε μάλιστα έξω από τα δόντια: Ιγκώ ραμπότα (εργάζομαι) senza (στα ιταλικά το χωρίς, είχε κάνει...μετεκπαίδευση σε ένα παράνομο καμπαρέ στη Νάπολη) καπότα!
Στην εύλογη ερώτηση του ανακριτή, και γιατί τους άφηνες να σε...κοιτάνε στα μάτια χωρίς γυαλιά μωρή κοιλότητα της μασητικής επιφάνειας του δοντιού λόγω τερηδόνας; (κοινώς κουφάλα), η ρωσίδα ξεναγός απάντησε ότι δεν το έκανε από κακία, από σεξουαλικό φουνταμενταλισμό ή λόγω, ξέρω γω ιδεολογικού φρονήματος, αλλά αυτά έχει η παρανομία και αν ήτανε νόμιμη, θα έδινε και αποδείξεις.
Πάντως η αστυνομία δεν αποκλείει την περίπτωση τρομοκρατικής ενέργειας, αφού στην κατοχή της νεαρής ρωσίδας βρέθηκε εγχειρίδιο με τον ύποπτο τίτλο "...μουνιστικό μουνιφέστο" (τα πρώτα γράμματα της πρώτης λέξης ήταν δυστυχώς σβησμένα).
Με την δημοσίευση της φωτογραφίας της νεαρής ρωσίδας στις εφημερίδες της χώρας ένα απίστευτο πλήθος ανδρών έσπευσε μαζικά και πολιόρκησε κυριολεκτικά το Κέντρο Ελέγχου Πρόληψης Νοσημάτων. Η πολεμική ιαχή των εκατοντάδων ενδιαφερόμενων, "μέριασε προηγούμενε να διαβώ, την...βούρτσα να εξετάσω", ακούστηκε μέχρι την Ιπποκράτους!
Τι είναι ετούτο πάλι ρε παιδιά, ρώτησε ο Βενιζέλος αφού αναγκάστηκε πρώτα να φτύσει τα δύο κοτόπουλα με πατάτες στον φούρνο που είχε στο στόμα του για να μη πνιγεί. Το και το πρόεδρε, του λέει ένας λίγδης, οι πελάτες της ρωσίδας είναι και πάνε να τον περάσουνε από έλεγχο. Σαν πολλοί μου φαίνονται, αν βγάλω συμπέρασμα από την βουή, λέει ο Βενιζέλος. Ε ναι, καμμιά 700κοσαριά πρέπει νάναι πρόεδρε. 
Τρελλάθηκε ο Βενιζέλος! Τι λε ρε; Περισσότεροι και από την προεκλογική μας συγκέντρωση στην Σαλονίκη! Τρέχουμε να προλάβουμε, που θα βρούμε άλλη τέτοια ευκαιρία για προεκλογική συγκέντρωση;

Σε κάνα δεκάλεπτο, νάσου τους τους πασόκους μπροστά από την πρόληψη νοσημάτων! Ανεβάζουν δεκαπέντε νοματαίοι τον Βενιζέλο πάνω σε ένα βαρέλι που βρέθηκε εντελώς τυχαία ακριβώς στη μέση του δρόμου, το βαρέλι όχι ο χοντρός, του χώνουν και ένα μικρόφωνο στο χέρι και ο λόγος αρχίζει.
Λαέ της Αχαρνών, λαέ του παράνομου οίκου ανοχής, αγαπητοί φίλοι με τα ξεκούμπωτα παντελόνια και τα κατεβασμένα φερμουάρ, δώστε προσοχή. Όλα αυτά δεν θα είχαν συμβεί, αν αντί να τρέχετε από την μιά πουτάνα στην άλλη, είσασταν...αυτοδύναμοι και κάλλιο μία και στο χέρι, παρά ρωσίδα και χουνέρι, που λέει η παροιμία. (Η συνέχεια στο youtube)
 
Πόσους από τους 700 άτυχους πήρε η δεξιοτέχνης του καλλιτεχνικού πατινάζ στο μου...εεεε στον λαιμό της δεν το γνωρίζει ούτε ο βραχόκηπος. Πολύς κόσμος οι 700 και πότε πρόλαβε να εξυπηρετήσει τέτοιο πλήθος μια μοναδική γυναίκα με τα χεράκια της; Η Λιουντμίλα (πιθανόν, μπορεί και όχι) έδωσε μια λογική εξήγηση: Κοίτα να δεις. Προμνημονιακά χρειαζόμουν σχεδόν τρεις μήνοι γιά να παράσχω επερεσίας σε τόσο πολύ κόσμο. Η κατάσταση όμως άλλαξε άρδην προς το καλύτερο στην μνημονιακή εποχή! Το μνημόνιο έφερε ανεργία, φτώχεια και πείνα. Οι ορέξεις παρέμειναν μεν οι ίδιες, αλλά αν δεν είσαι φαγωμένος, δεν μπορείς, όσο και να θες. Έτσι έπεσαν δραματικά τα ποσοστά της διάρκειας παροχής υπηρεσιών/άτομο από τα 15-30 λεπτά στα 3΄32". Άσε που σε πολλούς δεν έπεφταν μόνο τα ποσοστά, αλλά και όλα τα υπόλοιπα και φεύγανε τρώγοντας μόνο ιχθείς οι οφθαρμοί τους.

Όλα αυτά τα χρήσιμα, είπε η ξανθιά ρωσίδα, θα εκδοθούν λίαν συντόμως σε ένα βιβλίο με τον επίκαιρο τίτλο "Το Μουνιμόνιο μιάς αμαρτωλής", εκδόσεις Εκδιδόμενες Ρωσίδες.
Τέλος, κύμα φόβου και τρόμου έπληξε τους φανατικούς επισκέπτες νόμιμων και παράνομων οίκων ανοχής ανά την χώρα! Ο αριθμός των επισκεπτών έχει μειωθεί δραματικά, και οι λιγοστοί πελάτες παίρνουν δρακόντια μέτρα προστασίας. Στην φωτογραφία μας ένα τρυφερό τετ α τετ από μπουρδέλο της Καλύμνου.


 


29/4/12

Αυτοδυναμία και ο Βενιζέλος! Αναμένεται εντός ολίγου και η ανακοίνωση αυτοδυναμίας της Ένωσης Κεντρώων του αγωνιστή Λεβέντη

http://www.viceland.com/blogs/de/files/2009/10/masturbating-sign.jpg


Συντονίστηκε τελικά και ο Βενιζέλος με τον Σαμαρά: Και ο σοσιαλισμός παράτησε τα περί συνουσ...εεεε συνεργασίας και δήλωσε ότι την βρίσκει καλύτερα...μόνος του. Αυτοδυναμία και ο στόχος του πασόκ λοιπόν, τι να τον κάνεις τον άλλονε, άμα δεν σε αφήνει ποτέ μονάχο η χούφτα σου;

Η πρόταση όμως να στηθούν σε ειδικά εκλογικά κέντρα, masturbatorium κατά το...αγγλικό δίκαιο, εξτρά κάλπες γιά τους ένθερμους βιτσιόζους του δικομματισμού (καμαράκι με παραβάν μέχρι κάτω) απορρίφθηκε από την τρόϊκα ως πολυέξοδο. Ο καλός ο μαλάκας στην στενή καμπίνα φαίνεται, φαίνεται να δήλωσε σχετικά ο υπεύθυνος της κατοχικής στήριξης, Πωλ Τόμσεν.

Σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου του Playboy, πως είναι πολυέξοδο το μέτρο, αφού τα 99,9% των ψηφοφόρων του πασόκ είναι από 70 και πάνω και κατά συνέπεια ανίκανοι να φέρουν εις πέραν τέτοιο βαρβάτο...εκλογικό δικαίωμα, ο άνθρωπος των τοκογλύφων απάντησε σε σχεδόν άπταιστα γκρήκλις (που δεν αρέσουν και σε κάποιες ψυχές, αλλά τι να κάνουμε;): Ke ton Viagra pou xriazonte gia dini psifo, den nomizete oti poli xrimatos kostizume?


Σάλος! Πιάσανε όλο το σόϊ του Άκη! Μέσα και οι γειτόνοι του!

http://a.media.newsbomb.gr/items/cache/4b60b2c90d768b31b68720141180d80a_XL.jpg?t=1335375938


Έκτακτη είδηση! Συγκλονίζει! Μόνο για γερά νεύρα!

Νέο πλήγμα κατά της ποταπής ιδεολογίας του ακησμού τζοχατζοπουλισμού από τα τιμημένα παιδιά της μπατσαρίας της ΕΛ.ΑΣ!

Με μιά συντονισμένη επιχείρηση επίγειων, υπόγειων και υπέργειων δυνάμεων της ελληνικής αστυνομίας -δέρνουμε και τζάμπα- (διαφήμιση) εξαρθρώθηκε και ένα άλλο τμήμα της γνωστής οικογενειακής σπείρας του ωραίου και σπουδαίου άνδρα του πασόκ! Έτσι μετά τη σύλληψη του Άκη, της γυναίκας και της κορούλα του, άλλα πέντε άτομα του εγγύτερου περιβάλλοντος του πρώην υπουργού οδηγήθηκαν με χειροπέδες στον Κορυδαλλό.

Συγκεκριμένα συνελήφθησαν οι εξής:

1) Λάκης Τυμβωρύχος, φαρμακακοποιός, ξάδερφος 14ου βαθμού του Άκη
2) Λάκης Φερροστάλης, ναυπηγός υποβρυχίων, μπατζανάκης του νοικάρη του θείου του Άκη
3) Λάκης Μ. Ίζας, μεσάζων άνευ επαγγέλματος, αθώος κουνιάδος του Μήτσου, με τον οποίον έπαιζε ο Άκης σφαλιάρες στον στρατό
4) Λάκης Διαμαντοπούλου, τρανσέξουαλ κουμπάρα του Άκη, καλλιτέχνος με δικό της μπαλέτο στην Συγγρού
5) Λάκης Μ. Αλάκας, ιδιοκτήτης καταστήματος εδώ παπάς εκεί παπάς σε πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου (και των γύρω δρόμων), "φίλος" του Λάκη Διαμαντοπούλου, περίπου... δώδεκα φορές...

Με τόση φόρα που είχε πάρει η πανάξια ελληνική αστυνομία, βούτηξε -για δέκατη πέμπτη φορά το τελευταίο δίμηνο- και τον γνωστό μεσαόξω του Κορυδαλλού, τον φαντομά αγωνιστή της μόδας, Λάκη Γαβαλά.

Ο Άκης μίλησε για πρωτοφανή κανιβαλισμό και ότι άμα ανοίξει τον στόμα του, πάνε όλοι. Αμάν και πότε, αλλά σιγά μη τον ανοίξει, αυτά γίνονται μόνο στην κόζα νόστρα και στις άλλες πρωτάρες εγκληματικές οργανώσεις και όχι στην διαπλανητική μαφία του πασόκ...




27/4/12

Ντημπέϊτ: Μάλλον...μετά τις εκλογές!

http://www.cultstyles.de/pressebilder/furz.jpg


Κάθονται οι επιτελείς της Ιπποκράτους και βαράνε τα κεφάλια τους μήπως και κατεβάσουν καμμιά ιδέα. Γκαπ γκουπ, βρρρνταμπντούμπ, μπουντιτιτιτιτιτι (αυτουνού κάνει γκελ). Τζίφος! Τι νομίσατε, έτσι εύκολα κατεβάζει ιδέες ένας πολιτικάντης του πασόκ; Άμα είχε ο άνθρωπος ταλέντο, άμα έκοβε το κεφάλι του θα πήγαινε να κάνει καριέρα σε κάτι επιστημονικό ή επιχειρηματικό, δεν θα καταντούσε κομματοσκυλοχαραμοφάης του κερατά.

Τι να κάνουμε, λέει, για να κλείσει λίγο η ψαλίδα και να κόψουμε κάνα πόντο από την νουδού; Να πούμε τίποτα "λεφτά υπάρχουν", δεν πάει, θα πνιγούνε από το φτύσιμο και αυτοί, που ελέω...φελλού δεν πάνε κάτω. Να "δώσουμε" και κανέναν άλλο παροπλισμένο σοσιαλιστή στην δικαιοσύνη σαν τον Άκη; Μπα, καλύτερα να μη το παρατραβήξουμε με την...κάθαρση, μη μας ξεφύγει από τον έλεγχο και τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Τι κατέχουμε ρε παιδιά καλύτερα από την νουδού, ρωτάει ένας...φωτισμένος πρασινολεχρίτης. Τσιμουδιά οι άλλοι. Ρε σεις, δεν σας κόβει, επιμένει ο...χαρισματικός.

Μπα, φυσικά δεν τους κόβει. Να το πάρει το ποτάμι, ρωτάει ο...σοφός. Και δεν το παίρνει, απαντάνε οι άλλοι αδιάφορα. Ρε σεις, αρχίζει ο τύπος, σε όλα είμαστε ίδιοι με την νουδού, δεν τόχετε ανθιστεί; Απαράλλαχτοι! Μόνο σε ένα διαφέρουμε. Από την ίδρυση του πασόκ, μέχρι την διάλυσή του, στις ημέρες μας. Στο μπλα μπλα ρε! Στο αεράκι που βγαίνει από τον σοσιαλιστικό καταπιώνα μας, όταν αρχίζουμε την πράσινη παρλαπίπα μας! Εδώ δεν θα μας φτάσει ποτέ η νουδού! Με μπροστάρη τον Αντρέα που έχει σπάσει κάθε πανυφήλιο ρεκόρ παραγωγής κοπανιστού αερακίου, έχουμε πάρει τόσο μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο, που ο όρος "πασόκ" συμπεριελήφθη στην λίστα των ουσιών ντόπινγκ.

Το και το παιδιά, συνεχίζει ο πρασινάνθρωπος, ο Βενιζέλος, ο αρχηγός μας, είναι άξιος συνεχιστής του λεκτικού περαδώθε του πρώτου διδάξαντος, Ανδρέα Παπανδρέου, και θα τον κάνει τον Σαμαρά στο "πες-πες", με τα κρεμμυδάκια! Αυτό το καταλάβανε αμέσως οι ηλίθιοι και αρχίσανε τα παλαμάκια και τις επευφημίες: Σαμαρά, σ΄αγαπώ-σ΄αγαπώ, που με βάζεις, σε ντημπέϊτ καλό να σε γδάρει ο χοντρός και συ να κοιτάζεις, κι΄άμα πέσω από ΄κει ρε πασοκά μου, να κι΄αν πέσεις, να κι΄αν δεν πέσεις, δηλαδή στ΄απαυτά μου...

Ντημπέϊτ η σανίδα σωτηρίας του εύχοντρου στην ηγεσία του πασόκ, και εκεί να δεις πίεση στον Σαμαρά! Μπέκα ρε να μιλήσεις με τον Βενιζέλο, αν είσαι άντρας! Αμ δε που θα μπω, μαλάκας είμαι; η γεμάτη...αυτοπεποίθηση απάντηση του αρχηγού της νέας δημοκρατίας, που γνωρίζει ότι ο Βενιζέλος τραβάει στην λεκτική μονομαχία πιό γρήγορα...γλώσσα και από τον ίσκιο του!

Και η ιστορία αρχίζει να μετατρέπεται σε φαρσοκωμωδία:

ΠΑΣΟΚ: Σα δε ντρέπεται ο Σαμαράς που δεν κάθεται να τον λιανίσει στο λέγειν ο χοντρός!
ΝΔ: Σα δεν ντρέπεται ο Βενιζέλος, να απαιτεί να κατέβει σε ντημπέϊτ ο Σαμαράς για να τον λιανίσει κανονικά και με το νόμο ο χοντρός.

ΠΑΣΟΚ: Έλα ρε συ, μόνο δύο συν δύο!
ΝΔ: Ποτέ! Καλύτερα αντιπολίτευση, παρά ρεζίλι!

ΠΑΣΟΚ: Άντε, μόνο ένα ρε! Έτσι για το μεζέ. Ίσα που θα ακουμπήσουμε!
ΝΔ: Ούτε με δημοψήφισμα, ξεχάστε το!

Θα πει ο αναγνώστης τώρα, καλά τι φοβάται ο μαλάκας ο Σαμαράς; Μπορεί να λέει ο Βενιζέλος, αλλά είναι κούφιες! Στην ουσία δεν λέει τίποτα ο παρλαπίπας, κούφιες αμολάει μόνο. Η διαφορά; Οι δικές του κούφιες είναι πιό...ηχηρές.

Να το δίλημμα που παραμόνευε στην γωνία τον λαό: Την κούφια του Σαμαρά, που σε νανουρίζει ή την κούφια του Βενιζέλου, που σε ξυπνάει;





24/4/12

Πύρρος Δήμας: Κάτσε κάτω από την μπάρα, σοσιαλισμέ!

http://www.krebsgesellschaft.de/portal/pics/themen/bodybuilding_steroide_350.jpg


Α ρε παλιοκουφάλες αντιμνημονιακοί που θα μου πείτε εμένανε, ότι σας έφταιξε το πασόκ, και ότι ο ατσούμπαλος ο χοντρός είναι μία από τα ίδια όπως ο προκάτοχός του ο Παπαστόκος, και ότι δεν θα αλλάξει τα πάντα, και ότι φτου του τού ξεφτύλα, και άλλα τέτοια βαρβάτα επιχειρήματα! Δεν θέλω να ξανακούσω κάτι κατά του πασόκ ή του Βενιζέλου, θα σας διαγράψω δια παντός από αναγνώστες μου και θα παρακαλάτε άδικα στα τέσσερα!

Δεν ακούσατε τι είπε ο νέος πρόεδρος του κινήματος ρε: Ξεχάστε τα παλιά, τώρα αρχίζουμε! Σβήνουμε με μια άνετη κίνηση του χεριού το παρελθόν, διαγράφουμε λάθη και αμαρτίες και ξεκινάμε από εκείνο το όμορφο σημείο που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την κορυφή. Μιλάμε ΓΙΑ τις αρχές!

Ξέρετε πόσοι τα πίστεψαν (ως όφειλαν) αυτά; Πάνω από τη μισή Ελλάδα! Και από τα εβδομήντα και πάνω, όλοι! Τι όλοι; 123%! Αμέ! Και η ιστορία θα γράψει, καταπληκτική απόδοση ο Βενιζέλος, με μιά μοναδική ντρίπλα άδειασε όλη την Ελλάδα. Και πρώτον απ΄όλους τον, κατά τα άλλα απροσπέλαστο αμυντικό βράχο των μπλογκς, τον βραχόκηπο!

Ναι φίλοι αναγνώστες, φιλενάδες αναγνωστοπούλες και φιλαράκια αναγνωστοπουλάκια, υποκλίνομαι σε κάθε τι πράσινο, σε κάθε τι πανελλήνιο, σε κάθε τι σοσιαλιστικό, και για να δέσει ολόκληρο...κινούμαι σα να κατάπια κομπρεσέρ! Εύγε σου, ω ΠΑΣΟΚ και λεφτεριά στον ήρωα Άκη! Δικαιοσύνη no pasaran! Θα τον σηκώσουμε τον ήλιο, είμαστε όλοι εκεί, ενωμένοι, δυνατοί!

Τι έπαθα έτσι ξαφνικά;

Ρωτάτε ρε; Μα ντιπ ντουβλούκια είσαστε ρε σεις;

Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΠΥΡΡΟΣ ΔΗΜΑΣ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ρε!

Επιτέλους ένας γίγαντας στην θέση που του αρμόζει! Σωθήκαμε! Κρίση-ήρθε-η-ώ-ρα-σου! Τρομερή και σωτήρια κίνηση του Βαγγελάρα Βενιζέλου να βάλει τον δοξασμένο μας πρωταθλητή, Πύρρο Δήμα, να σηκώσει τα βάρη του ελληνικού λαού! Και όταν την κάνει σε λίγο από απογοήτευση ο Παπούλιας, επειδή δεν τον αφήνουνε να χαρεί τις παρελάσεις και αναλάβει (όπως άφησε η Ιπποκράτους να εννοηθεί) ο άλλος γίγαντας της Άρσης Βαρών, ο μεγάλος και πολυνίκης προπονητής, Χρήστος Ιακώβου, ε τότε βλέπω την τρόϊκα να ζητάει τρομοκρατημένη αύξηση μισθών και συντάξεων κατά 500% και τους δανειστές να τρέχουν πανικόβλητοι και να φωνάζουν, απελθέτω απ΄εμού τα δανεικά ετούτα!

Κάτσε κάτω απ΄την μπάρα, Πύρρο, το ΠΑΣΟΚ στηρίζει πάνω σου τις τύχες του Έθνους, γερά αγόρι μου!

...σε γνωρίζω από την όψη, που με βία μετράει τη γή...


Στα πράσινα ο επίλογος φυσικά...

Πόσες φορές μπορείς να πεθάνεις στην διάρκεια της ζωής σου; Άπειρες φορές! Αρκεί να έχεις τον τσαμπουκά ή να είσαι, ξέρω εγώ, πνεύμα αντιλογίας, μαλάκας, κεφάλι αγύριστο, ψυχούλα και να επιμένεις να ανασταίνεσαι συνέχεια. Μεγάλο πράγμα να κατέχεις αυτή την ιδιότητα. Μπορεί η ζωή σου να μη ρολάρει ποτέ, μπορεί να μη μπορέσεις να φτάσεις εκεί που φτάνουν οι "άλλοι", αλλά ξέρεις ότι τα σύντομα φωτεινά διαστήματα μεταξύ δύο θανάτων ήταν ΖΩΗ....


Μεγάλη υπόθεση να διαθέτεις κάρτα "απεριόριστων θανάτων" φίλε μου! Δεν αγοράζεται, ούτε μαθαίνεται, είναι το γεμάτο πορτοφόλι που βρίσκει η μεγάλη καρδιά όταν τσακίζεται ξανά και ξανά στο βυθό του γκρεμού...


Δώρο!


Υπάρχει και ο θάνατος. Αυτή η θλιβερή αλυσίδα χρόνων, δεκαετιών, μέχρι τον φυσικό θάνατο, η "άλλη ζωή". Χρυσή πολλές φορές και μεγαλειώδης, πολυτελής ή ακόμα και συνηθισμένη, απλοϊκή, μοσχοβολάει λεβάντα ή μεθυστικό γαρύφαλλο, εκτός και αν την οσφρηστείς με την μύτη της ψυχής, πράγμα που δεν σου εύχομαι φίλε μου: Πτωμαΐνη!

Και αν σου κάνει τέτοια βρωμιά η ρουφιάνα η μύτη σου, την έβαψες: Θέλουν-θέλουν ακολουθούνε τα μάτια σου, η ομίχλη που μπαμπάκιαζε γλυκά το μαγευτικό τοπίο διαλύεται και βλέπεις ξαφνικά ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν πραγματικό: Παντού θάνατος, παντού ψοφήμια!

Κατάρα!

Ο Πύρρος Δήμας επικεφαλής του Επικρατείας του πασόκ! Όλοι οι "καθαροί", όσοι δεν "έχουν πιαστεί", στο κόμμα! Για να μαθαίνουν τα παιδιά μας τι "προσόντα" απαιτούνται για να πας μπροστά σε τούτη την χώρα.

Ο Πύρρος Δήμας επικεφαλής του Επικρατείας του πασόκ! Ω μάνα Ελλάδα εσύ μας βυζαίνεις, εσύ μας οδηγείς, ω μάνα Ελλάδα, ποτέ δεν πεθαίνεις, μα πάντα ψυχορραγείς.

 







23/4/12

Σαμαράς: Ψηφίστε με και μέχρι Μουντιάλ παίρνουμε σε μερικά χρόνια



http://x.pstatic.gr/media/n/i/4/4012/10519.jpg

http://www.tovima.gr/oldPhotos/Papandreou-Areos091001.jpg


http://www.paraskevi13.com/wp-content/uploads/2011/01/papandreou_Andreas2.jpg

http://2.bp.blogspot.com/_QTkuObcJ1bY/S9-nx3lxFWI/AAAAAAAAAC0/UBMVk_4eymQ/s1600/simitis_george.jpg

 http://2.bp.blogspot.com/-OFrg-kgt5hw/Ta6NXWeqgOI/AAAAAAAAQAk/U-pfN4Vn8ak/s1600/mhtsotakis.jpg

Τον πάω τελικά τον Σαμαρά! Πως να μην τον πάω ρε παιδιά, αφού βγήκε χτες και είπε ότι θα το σηκώσουμε το ευλογημένο; Ναι, το είπε! Σε πέντε έως εφτά χρόνια λέει! Μα το κλάξον, αν δεν πιστεύετε! Ήταν στο Ζάππειο και έλεγε τα γνωστά περί Ζάππειο ένα, Ζάππειο δύο, Ζάππειο τρία πουλάκια κάθονται, τα όμορφα της νέας δημοκρατίας δηλαδή, να πέφτει του Ζάππα η πυτιρίδα από το ψέμμα και ας είναι πλέον ο άνθρωπος μόνο άγαλμα!



http://news247.gr/eidiseis/politiki/ekloges-gr/article1740277.ece/BINARY/w660/venizelosmilonas.jpg

Πρωταθλητές στην ανάπτυξη σε περίπου μια δεκαετία λέει ότι θάμαστε ο Σαμαράς, τι δηλαδή να πει, ότι θα πέσουμε χάμου και θα στραμπουλήξουμε το πόδι μας; Πρωθυπουργός θέλει να γίνει ο αυτιάς, όχι Κασσάνδρα ή μέντιουμ.

Για να γίνουμε όμως πρωταθλητές, πρέπει να αναλάβει προπονητής ο ίδιος, λυπάται αλλά δεν γίνεται με άλλονε, λέει. Η τακτική που θα ακολουθήσει είναι η "δοξάστε με". Να την παρουσιάσουμε με λίγα λόγια.

1) Βγαίνεις μπροστά από τον εχθρό, ο οποίος τώρα γίνεται ξαφνικά φίλος σου και μετά την ανάθεση της τεχνικής ηγεσίας πάλι εχθρός σου, για τον λαό ο λόγος, και του τάζεις νίκη με τρία γκολ διαφορά σε κάθε αγώνα. Βγάλτε με κόουτς παιδιά και δεν τους σώζει ούτε βροχή, δεν θα προλαβαίνουμε να σηκώνουμε κούπες!  

2) Θα σας μικρύνω το τέρμα σας, να μη βρίσκουν στόχο οι κακοί!

3) Όσοι σας λένε, ότι θα σας τα δώσουμε "Τσοβόλα όλα" ψεύδονται: Εμείς θα σας δώσουμε πολύ τσοβολότερα!

4) Σηκώνεις τα χέρια ψηλά για να δείξεις το σύστημα που θα ακολουθήσει στην επόμενη επίθεση η ομάδα, συνήθως το σύστημα δέκα, ή dio moutzes όπως λέγεται στην προπονητική.

5) Φτάνουν αυτά τα τέσσερα, δεν έχει πέντε.

Η τακτική είναι δοκιμασμένη και παρέχει τρομερές ευκολίες πραγματοποίησης! Όλοι οι προηγούμενοι προπονητές έτσι κατάφεραν να μας βγάλουν πρωταθλητές. Με τον ίδιο τρόπο! Από τον Αντρίκο μέχρι τον γιόκα του τον Παπαπαπάρα!

Μα πως καταφέρνουμε και βρίσκουμε πάντα τον προπονητή που μας ταιριάζει και έχουμε σαρώσει όλες τις κούπες ρε σεις; Αυτή τη φορά όμως το πρωτάθλημα δεν θάναι περίπατος. Θα νικήσουμε τους Γερμανούς, αλλά δεν θα υπάρχουν χέρια για να μας χειροκροτήσουνε, έλεγε κάποτε ο Ουΐσντον Τσώρτσιλ. Κάτι ανάλογο θα γίνει και με το πρωτάθλημα που θα πάρουμε σε 5-7 xρόνια: Θα το σηκώσουμε το γαμημένο, και όσοι δεν έχουν πεθάνει από την πείνα, δεν έχουν μεταναστεύσει ή αυτοκτονήσει, θα παρευρεθούν στην φιέστα της απονομής.






Έξω τα λαμόγια απ΄τον Κορυδαλλό!

http://4.bp.blogspot.com/_7n7qoWr2hv0/SmYnpZc-1cI/AAAAAAAAH7c/GyPV0SYLtwk/s1600/Colerida+cristata_%CE%9A%CE%BF%CF%81%CF%85%CE%B4%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CF%8C%CF%82.jpg


Ξέρετε τι αβάσταχτο είναι, να σε έχουν μέσα και να βλέπεις όξω; Όλοι σας γνωρίζετε τι είναι, να θέλεις να πας, ξέρω γω για ψώνια, ή απλά για βόλτα και να βαριέσαι να σηκωθείς από την πολυθρόνα σου, και τελικά να μένεις στο σπίτι. Ε κάπως έτσι είναι και στην φυλακή, μόνο που εκεί θες να βγεις οπωσδήποτε, αλλά δεν σε αφήνουνε. Ασήκωτο!

Σκεφτείτε λοιπόν και μιά φορά τους έγκλειστους συμπολίτες μας, που συνεισφέρουν τέλος πάντων το κατά κλειδαμπάρωμα στην διατήρηση των θέσεων εργασίας χιλιάδων σωφρονηστικών (εμ, με τόσες περικοπές) υπαλλήλων ανά την επικράτεια. Μαύρη ζωή! Ούτε Φλοκαφέ έχει, ούτε Γκούντυς, ούτε πάμε την Κυριακή να κάψουμε το ΟΑΚΑ, ούτε σινεμά, ούτε τίποτα. Μάπα το φαΐ, σκληρό το στρώμα, νοθευμένο το χασίσι, ακόμα και η Ναταλί (ο Ντίνος από τας Σέρρας) νοθευμένη...

Πάντως είχε μέχρι πριν μερικές μέρες κάτι η φυλακή, που σε...ενέπνεε, που σου έκανε την μέρα σου πιό εύκολη και πιό ευχάριστη και τον βίο σου βιώσιμο, χωρίς να χρειαστεί μάλιστα να κουρευτεί κανένας: Η στενή ήταν το μοναδικό καταφύγιο όλων όσων ήθελαν να ξεφύγουν από την μέγγεννη των μεγαλύτερων κακοποιών που πέρασαν ποτέ από την χώρα: Των πολιτικών του πασόκ και της νέας δημοκρατίας!

Μάλιστα! Ενώ λοιπόν έξω, στην ζωή, τους είχες πάντα μπροστά σου, στην τιβί, στις φυλλάδες, στις εκκλησίες, στα νεκροταφεία, στα καφενεία, στις παρελάσεις, στις εκδηλώσεις, στις φλέβες σου, που είχαν μπει και σου έπιναν το αίμα, στο μυαλό σου, που το κρατούσαν τέσσερεις δεκαετίες όμηρο, μέσα, στην στενή δεν υπήρχε ούτε ένας! Η φυλακές ήταν κάτι σαν το αξέχαστο DUTY FREE των αεροδρομίων -πριν το σκαρτέψει κι΄αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση με την κρυάδα του Σένγκεν- LAMOGIA FREE δηλαδή. Έτσι αν σιχτιριζόσουνε με κάνα πασοκόπανο ή με κάνα νεοδημολεχρίτη δεν αυτοκονούσες όπως τόσοι και τόσοι σήμερα, αλλά έπαιρνες, ξέρω γω τον λοστό σου, και μπούκαρες τη νύχτα στην Πειραιώς και δεν το κούναγες από εκεί ρούπι μέχρι να φιλοτιμηθεί και κοπιάσει η μπατσαρία! Μεγαλείο!

Σε χώνανε στις Αγροτικές Κασσάνδρας και περνούσες ζωή και κάγκελλο, και μακάρι όλοι μας τέτοια τύχη. Αλλά πείτε μου, γινότανε στην εποχή του μνημονίου, στην εποχή της απόλυτης καταστροφής, στην εποχή που οι ξεσκισμένοι πράσινοι, και γαλάζιοι, και σκατί ρουφιάνοι δεν αφήσανε πέτρα πάνω στην άλλη πέτρα, να μείνει η όαση της φυλακής όρθια; Μπα, πάει και το τελευταίο οχυρό κατά των πολιτικών του πασόκ και της νουδού, έπεσε τελικά και η φυλακή!

Άκης, το όνομα του...πορθητή, Τσοχατζόπουλος με όλα του τα σέα. Δεν έχει σημασία, αν είναι στημένο προεκλογικό παιχνίδι, επικοινωνιακό τρυκ, ή δικαιοσύνη-μαϊμού-σαπουνόφουσκα που θα σκάσει σε λίγες ημέρες, σημασία έχει ότι έκανε πρώην υπουργός σεφτέ στον Κορυδαλλό και κλαίνε τα πουλιά στις παρυφές καθώς γυρίζουνε των λόφων...

Δικαιολογημένη λοιπόν η απογοήτευση και η οργή του αδικοκλεισμένου (όλοι αθώοι είναι λένε) συμπολίτη μας, ο οποίος ξέσπασε προχθές σε αποδοκιμασίες στο προαύλιο του Κορυδαλλού και σηκώθηκε όλη η γειτονιά στο πόδι:

" Έξω τα λαμόγια απ΄τον Κορυδαλλό!"

Δίκαιο αίτημα: Ή όλα τα καθάρματα μέσα, ή κανένας, μέση λύση δεν υπάρχει. Και κάτι μου λέει, ότι αυτό το "κανένας" παραείναι ακλόνητο στάνταρ, για να δίνει η betwin 0,50 λεπτά στο 1,-ευρώ...




22/4/12

Και ο βαρώνος Μυνχάουζεν στην προεκλογική εκστρατεία του πασόκ!



Βαρώνος Μυνχάουζεν, χαίρω πολύ.

Παιδιά, ψηφίζουμε πασόκ στις εκλογές! Δεν ξαναλένε ψέμματα, λένε! Και συγνώμη που δεν είναι ο Βενιζέλος πάνω στην μπάλλα, λένε. Που να χωρέσει;


21/4/12

Περί τρίχας. Μια κομμωτική ιστορία

 http://www.corinnaclaassen.de/bilder/haare3.jpg
 
Σας αρέσει το κούρεμα; Εμένα πολύ! Όχι ότι τρελλαίνομαι κι΄όλας, αλλά όταν πετυχαίνω "αλαφροχέρα" κομμώτρια, το διασκεδάζω απίστευτα. Νάσαι λυώμα από τη δουλειά, και να απλώνεις τις αρίδες σου στην καρέκλα και αρχίζει να σε λούζει με ζεστό έως καφτό νεράκι, και να πλακώνεις εσύ το μέτρημα προβατακίων και να της λες, κυρία κοψομαλλού μου κάνε εσύ δουλειά σου, αλλά εγώ την κάνω προς υπνικής μου ανάγκης, ερασιτεχνικά, καμμιά διακοσαριά δωδεκάδες ροχαλητό μόνο, ψόφια πράγματα, και δεν πιστεύω όταν ξυπνήσω να μου κάνεις λογαριασμό για ξενοδοχείο αντί για κουρείο και φάμε τα τζιέρια μας!
 
Τέλος πάντων σε κουρεύει, μόλις τελειώνει βουτάει μια καθρεφτάρα και σου μοστράρει το πίσω μέρος του κεφαλιού, να δεις τι θα σκέφτεται για σένα ο τύπος που βαδίζει αργότερα πίσω σου, λες μμμ, μπράβο σας που πετύχατε όλες τις τρίχες στο ίδιο μήκος κύματος και δεν κάνατε κάποια διάκριση και δεν μου φάγατε τ΄αυτί όταν συγυρίζατε με το ξυράφι την φαβορίτα, πληρώνεις, μπουρμπουαριάζεις και πας σα μαλάκας στη γειτονιά σου να φας τις καθιερωμένες περί υγείας σφαλιάρες στον σβέρκο. Μετά από ένα μήνα, φτου κι΄απ΄την αρχή!

Έτσι λειτουργεί το καθώς πρέπει κούρεμα, και εσύ γίνεσαι γόης, και τρώει και ο κουρέψ. Την κουρεψιματική ηδονή διασφαλίζει ο παράγων "τρίχα". Είναι ξέρω γω η εγγύηση ότι θα λάβει χώρα μαλλιοκοφτική πράξη τύπου "μόνο τις άκρες ρε συ Μηνά και καθαρό το σβέρκο" κτλ. Όταν ξεφύγει όμως ο έλεγχος και αρχίζει να λείπει ντιπ καταντίπ η τριξ (της τριχός) από την ιεροτελεστία του κουρέματος, τότε η φάση εκτροχιάζεται εντελώς και αρχίζει να πιεσάει, PSI που λένε και τα παλιοτόμαρα που μας κουρεύουνε με την ψιλή.

Έχετε δει ποτέ κούρεμα τράπεζας; Α, χάνετε! Επειδή έχω κάνει την διαπλανητική αυτή εμπειρία και επειδή θάτανε μεγάλη αμαρτία να την κρατήσω για πάρτη μου, ενδίδω στις μηδαμινές έως ανύπαρκτες πιέσεις και τα ξερνάω όλα!

Πάει η τράπεζα στο κουρείο όταν αρχίζει ο κόσμος να της λέει, άει σύρε μωρή και κόψε τη μαλλούρα σου, που έχεις γίνει σαν γιεγιές και σε δείχνουνε με το δάχτυλο; Ποσώς! Η τράπεζα δεν είναι μαλάκας να παρατήσει το ταμείο της (που βάζει ο πάσας εις μαλάκας την μισθοσύνταξή του, νάχει να παίζει στη ρουλέτα η τράπεζα) και να τρέχει να γίνεται μαλλιά-ψαλίδια με τους κουρέες και τις κουρέϊσες. Την τράπεζα την κουρεύουν με το ζόρι! Ακούστε να δείτε πως την κάνουνε...γουλί παιδιά!
 
Πιάνουν πχ την Αγροτική, που είναι συνήθως ατημέλητη λόγω γεωργικών ενασχολιών, γιατί τι να την κάνεις την κόμμωση άμα έχεις πιάσει την βέργα και κοπανάς την κακόμοιρη την ελίτσα, να πέσει χάμου; Μωρή χαμένη, έχεις αφήσει τα ομόλογά σου μέχρι τσι ώμοι σου μωρή; -Ε τι να κάνω, σοδειά έχουμε. Αλλά μετά λέω να τα κάνω πλεξούδες και να τα τυλίξω γύρω από την μάπα μου όπως εκείνη η ξανθιά ουκρανίδα, πως την είπαμε ρε γαμώτο;

Τήνε βάζουνε κάτω την Αγροτική που λέτε (τι; Δεν λέτε; Πέστε ρε!), βουτάνε τη μηχανή, πως να στα πάρουμε μωρή χωριατοπούλα; Και δεν τα παίρνετε ρε όπως θέλετε, απαντάει σιχτιρισμένη η τράπεζα, μήπως δικά μου είναι; Σωστή και ματσακονισμένη κουβέντα, από πότε έχει κάτι δικό της η τράπεζα; Του μαλάκα είναι όλα. Ε, ξεκινάνε! Την άλλη μέρα θριαμβολογεί η κυβέρνηση: Το πιεσάει και δεν κρυώνει η Αγροτική! Το ελληνικό χρέος έγινε τώρα βιώσιμο!

Πόσα κουρέψανε συνολικά από τις Εθνική Τράπεζα, Eurobank, Alpha Bank και Τράπεζα Πειραιώς; 26,8 δις. Τρίχες δηλαδή. Όχι γιατί το ποσό είναι μηδαμινό, αλλά γιατί το αποτέλεσμα του κουρέματος (γουλί) των τραπεζών είναι ιδιαίτερα...τριχοφυικό! Ακούστε φάση!

Δεν προλαβαίνει η κουρεμένη με την ψιλή Αγροτική να δει τον γλόμπο στον καθρέφτη της και μπουκάρει ξαφνικά ένας μάγος, Ταμείο Τριχοπιστωτικής Σταθερότητας το όνομά του, βουτάει το μαγικό του ραβδάκι, και σιμ σαλαμπίμ, να πάλι μαλλούρα μέχρι τσι ώμοι η κυρία Αγροτική! Περίμενε και ο κοσμάκης με αγωνία στις τιβές να μάθει τι έγινε με την κόμμωση της τράπεζας της υπερήφανης ελληνικής υπαίθρου, και βγαίνει μία (σίγουρα) αλοίθωρη τηλεπαρουσιαστρού και τους λέει, παιδιά καλά νέα για την τράπεζα: Ολημερίς την κούρευαν, το βράδυ χτενιζόταν!

Σου λέει τώρα το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας "να μην τις αφήσουμε χειμώνα καιρό γουλί τις τραπεζούλες μας και μας κρυώσουνε", και τους κοπανάει μία βαρβάτη τριχοσταθεροποίηση-ανατριχοποίηση ίσαμε 25 δις, να έχουνε να χτενίζονται. Και ούτε κούρεμα, ούτε ζημιά! Άσε που έχουν εγκριθεί και άλλα 25 δις για περαιτέρω...τριχοπτώσεις.
 
(Λες τώρα, καλά πως γίνεται το χρέος βιώσιμο, άμα κουρέψεις 25 δις και δανειστείς άλλα 25 για να αγοράσεις περούκα; Μη πεις καλύτερα!)

Τώρα έρχεται ο Μπάμπης, ο Μπάμπης ντε! και αρχίζει τα δικά του: Κουφάλες τα λεφτάκια μου! Κουφάλες μου λέγατε, αγόρασε μαλάκα ελληνικά ομόλογα, μόνο ο θάνατος είναι πιό σίγουρος! Κουφάλες μου τα φάγατε!

Ο Μπάμπης και ο Νίκος και ο Γιώργος και ο Διονύσης Σαββόπουλος, για να χρησιμοποιήσουμε και ένα τυχαίο ονοματεπώνυμο, να ζωντανέψει λίγο η ιστορία, κουρεύτηκαν επίσης με το ζόρι. Γουλί! Εκτός του Σαββόπουλου φυσικά, που από τρίχες άλλο τίποτα. Και τώρα φωνάζουν και χτυπιούνται οι κουρεμένοι! Εκτός του Σαββόπουλου, που χτυπιέται μη μείνει η χώρα "ακυβέρνητη" μετά τις εκλογές. Και χτυπιούνται και φωνάζουνε επειδή δεν φιλοτιμείται κάποιο Ταμείο να τους επιστρέψει μέρος της κουρεμένης κόμης τους. Χέστηκαν τα Ταμεία, αν φωνάζουν οι Μπάμπηδες, οι Γιώργηδες και οι Νικόλες! Γιατί οι τελευταίοι είναι ασήμαντα ανθρωπάκια και όχι τράπεζες!

Και τα ανθρωπάκια;

Τα ανθρωπάκια συνήθως δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα. Να, λίγες φωνές, κάνα γιαουρτάκι, καμμιά δυομισάωρη Πανανωλιοσιακή, καμμιά πορεία. Λίγα πράματα...

Μόνο μιά φορά στα τέσσερα χρόνια αντιστρέφονται λιγάκι οι όροι: Τότε παίρνει ο λαουτζίκος το ψαλίδι και την τσατσάρα στα χεράκια του και περιμένει να κοπιάσει ο πελάτης του, που δεν είναι άλλος από τον κουρέα του! Στις 6 Μαΐου θα το ξαναδούμε πάλι το εργάκι αυτό. Και αυτή την φορά είμαι πολύ περίεργος να δω την κρεασιόν που αποφάσισε να λανσάρει ο σαλταρισμένος μαιτρ....


20/4/12

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις

http://www.aformi.gr/wp-content/uploads/2012/02/ellinikes-epiheiriseis.jpg


Πανικός στις δημοσκοπικές εταιρείες να προλάβουνε: Τελευταία μέρα που κυλάει η δημοσκοπική μπίλια σήμερα, ποντάρετε τα λεφτάκια σας σε ένα κομματάκι, και ριέν νε βα πλυ ψηφοφόρες και ψηφοφόροι!

Φωτιά πήραν τα τηλέφωνα! Εδώ Kapa-Research, μιλάω με τον κύριο Ιωάννη Σώγαμπρο του Μιχαήλ; -Ουυυ! Δημοσκόπηση κάνουμε, τι θα λέγατε να σας κάναμε καμμιά πενηνταριά ερωτήσεις, να σας σπάσει ο τσαμπουκάς και να βγάλουμε μετά κάνα αποτέλεσμα, να φάει φόλα ο πολίτης; Γουστάρετε; -Ουυυ!

Τα ίδια και οι άλλες εταιρείες, και η ALCO, και η RASS, και η V-PRC, και η ΕΜΥ, που είναι η μοναδική που μεταχειρίζεται ελληνικό αλφάβητο, αλλά και η μοναδική που δεν τα κονομάει από το μάντεμα στην πολιτική, αλλά από το μάντεμα του καιρού και άμα δεν κάνει το κρύο της αρκούδας, θάχει μάλλον καλό καιρό, τέτοια όμορφα.

Τα συμπεράσματα που βγάζουμε από μια καραβιά δημοσκοπήσεων που είδαν σήμερα το φως της δημοσιότητας δεν χωράνε αμφισβήτηση:

1) Ο οπαδός του πασόκ και της νδ εξωτερικεύουν το κομματικό τους βίτσιο μόνο τηλεφωνικώς! Γι΄αυτό δεν βλέπεις πουθενά πασόκο και νεοδημοκράτη, μόνο στο τηλέφωνο τολμάνε να δηλώσουν οπαδοί. Άρα, η μούργα είναι ακόμα ΕΔΩ! Ολίγον στραπατσαρισμένη και πολυδιασπασμένη μεν, αλλά ακόμα ΠΡΩΤΗ επιλογή της καραμαλακισμένης μας κοινωνίας, που ΔΕΝ λέει να βγει επιτέλους στον καθαρό αέρα και προτιμάει να μένει κολλημένη στον δικομματικό της βόθρο!

2) Η πλειοψηφία του τρόμπα λαού δηλώνει πρόθυμη να συνεχίσει την παράδοση μαγειρεύοντας το γνωστό μενού: Μία πασόκ, μία νέα δημοκρατία. Εναλλάξ. Στο φετινό εορταστικό τραπέζι το κύριο πιάτο θα είναι ο...Σαμαράς. Πρώτη σε όλες τις δημοσκοπίσεις η πεντανόστιμη γαλάζια παράταξη, όχι τόσο για τις γευστικές της ικανότητες, αλλά πρώτη λόγω...σειράς. Τα ποσοστά που της δίνει ο "σοφός" συμπατριώτης μας στις τέσσερεις δημοσκοπήσεις: 25,5%, 24,1%, 22,0%, 18,5%. Ξέρετε τι μαγκιά είναι, να έχεις ΣΥΓΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ την χώρα και να σε βγάζουν πρώτο κόμμα στις εκλογές; Μεγαλείο!

3) Το έτερον κόμμα της καταστροφής, η λίγδα του πασόκ, ακολουθεί περασμένο από τον μύλο, σε κατάσταση...κιμά στην δεύτερη θέση. Τα ποσοστά του δεν φτάνουν ούτε για ολίγη από φάσκελο και ας μιλάει ο βάτραχος, ο Βενιζέλος, γιά πρωτιές και άλλα ανέκδοτα. Σημειώνουμε τα ακόλουθα δημοσκοπικά ρεζιλίκια: 19,1%, 17,1%, 14,5%, 13,3%. Μιά γρίππη να πέσει δηλαδή την εβδομάδα των εκλογών και να κρεββατωθεί η γερουσία, πάνε για εξωκοινοβουλευτική σοσιαλδημοκρατία!

4) Τα αποκαΐδια του γίγαντα του καμμενισμού-σταχτηναγινεισμού, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του κ. Καμμένου, όχι μόνο μπαίνουν στην Βουλή, αλλά διεκδικούνε ακόμα και το χάλκινο μετάλλιο! Και σκέφτεται τώρα ένας από τους λιγοστούς συμπατριώτες μας που κατάφεραν να διασώσουν αυτή την ικανότητα: Μα καλά, τόσο τρομπόνι είναι αυτός ο Νεοέλληνας και  εναποθέτει τις ελπίδες του για μια αξιοπρεπή ζωή σε έναν νεοδημοκράτη, του οποίου η μεγαλύτερη προσφορά στην ανθρωπότητα ήταν που την κοπάνησε από το κόμμα που ανήκε μια ζωή, για να στήσει δικό του;

Ο ανθυποστόκος Έλληνας τα μέτρησε ως είχαν: Καμμένος, δουλειά που κατέχει, πολιτική, εκτός αυτής εργάστηκε και....πουθενά, στην καμπούρα του φορολογούμενου από το 1993, μέλος της εθνοσωτήριας κυβέρνησης Κωστάκη Καραμανλή, μεγαλύτερο σουξέ του, "φεύγω, τώρα φεύγω", ικανότητες, νεοδημοκρατικές (είκοσι και χρονάκια, τώρα ισχύει το φευγιό του από την νδ σαν κύρια ικανότητα), άξιος!

Θαυμάστε στατιστικά: 9,4%, 9,0%, 8,3%, 7,7%! Μαλάκα Έλληνα, η μαλακία σου αρχή και τέλος δεν έχει!

5) Ο ΣΥΡΙΖΑΣ κάνει μια ιδιαίτερα αξιοπρεπή εμφάνιση (και ας έχασε με...μεταγραφή ένα από τα βασικά του στελέχη, τον μάγο του δημοκρατικού αριστερισμού, τον ευγενέστατο κύριο Φώτη Κουβέλη) και όπως δείχνουν οι περισσότερες δημοσκοπήσεις, προηγείται μέχρι στιγμής του ΚΚΕ στις προτιμήσεις του λαού! Το μπινελίκι του Τσίπρα στην κυβέρνηση, το γιαουρτάκι κατά της επώνυμης πασοκαρίας, αλλά και το νταλαβέρι του Συνασπισμού σε όλα τα απολιτίκ ή ελαφρώς πολιτίκ κινήματα, Αγανακτισμένοι, Δεν Πλερώνω, Πατάτες κτλ, αλλά και ο αγώνας που κάνουν τα παιδιά του Συνασπισμού (και τον κάνουν ρε σεις, όπως ξέρουν, όπως μπορούν και όπως αυτοί νομίζουν σωστό, και ας σταματήσουμε επιτέλους την ύβρη και τον χλευασμό "οπορτουνιστές, πιόνια, απατεώνες μπείξες-δείξες" γιατί είναι πολιτικοί μας αντίπαλοι και έχουμε καραμπινάτες ιδεολογικές διαφορές, γιατί όποιοι αντίπαλοι και νάναι αυτοί, οι πιό "κοντινοί" μας αντίπαλοι είναι τέλος πάντων οι άνθρωποι. Κάνε κριτική, ξέσκισέ τον στο επειχείρημα, αλλά πάψε σε παρακαλώ να βρίζεις, το ίδιο κι΄εσύ συριζαίε!) αποφέρουν καρπούς: 13,0%, 10,3%, 9,1%, 7,9%.

6) Στον άθλιο εξαθλιωμένο Έλληνα δεν αρκεί μόνο ο φασισμός: Ο συμπατριώτης μας, το γειτονάκι μας, ο κολλητός ή ο συγγενής μας γουστάρει άμα λάχει ναούμ και ΝΑΖΙΣΜΟ! Έτσι αφού η ξενόφοβη φασιστοπαρέα του Καρατζαφέρη (4,0%, 3,5%, 3,4%, 3,0%) εξασφάλησε την έξοδό της στο τσάμπιονς (βου)λήγκ, σειρά της ελληνικής NSDAP, του Τσίγκινου Μεσάνυχτου να σφραγίσει δια της παρουσίας της την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ! 5,2%, 5,0%, 4,3%, 3,9%! Άντε και να...καμαρώσουμε προσεχώς και κάποιον "δικό μας" Breivik, εμείς οι πάτοι της ανθρωπιάς και του πολιτισμού...

7) Ο Φωτάκης-Τσε-Κουβέλης και η Δημοκρατική του Αριστερά σταμάτησαν την ξέφρενη βραζιλιάνικη σάμπα πορεία τους προς την νιρβάνα της εξουσίας και προσγειώθηκαν σε πιό φολκλόρ χασαποσέρβικους ρυθμούς: 10,0%, 8,4%, 6,6%, 5,4%. Τα ποσοστά έχουν ξεφουσκωτικές τάσεις, κλάμα να δείτε τα MEGA, τα Σκάγια και τα Αντένια!

8) Η Ντόρα δείχνει να παραμένει στην πρώτη κατηγορία, άρα δεν έκανε τζάμπα την πλαστική, θα βαρεθούμε να την βλέπουμε είκοσι χρόνια τριανταπεντάρα!

9) Μέσα όπως φαίνεται και οι οικολόγοι.

10) Αφήσαμε τελευταίο το ΚΚΕ για τρεις λόγους: α) Για νάχει σασπένς, β) γιατί θέλαμε να είναι πρώτο, αλλά δεν είναι, τιμωρία δηλαδή, και γ) γιατί δεν είμαστε τόσο σίγουροι, αν τα ποσοστά που λαμβάνει στις δημοσκοπήσεις (11,5%, 10,6%, 8,7%, 7,0%) μπορεί να θεωρηθούν ικανοποιητικά, όπως τα νούμερα των άλλων κομμάτων από το 1) έως 9) της λίστας. (Επιτυχία για νδ και πασόκ τα ποσοστά που έχουν. κανονικά έπρεπε να βρίσκονται υπό του μηδέν)

Τι λέει ο βραχόκηπος; Ο βραχόκηπος λέει, πρώτα πατάμε γκάζι και δίνουμε ρέστα στον προεκλογικό αγώνα. Ενωμένοι, αποφασισμένοι, γιά την καλύτερη δυνατή εκπροσώπευση του εργαζόμενου (και μη) λαού στην βουλή. Χωρίς γκρίνιες, χωρίς παράπονα και μεμψιμοιρίες, μιά γροθιά! Και μετά τις εκλογές συζητάμε! Μετά τις εκλογές, και ανάλογα με το εκλογικό αποτέλεσμα, χειροκροτάμε ή φασκελώνουμε! Ή και τα δύο. Και αν τέλος πάντων δεν προκύψει ούτε το ένα ούτε το άλλο, κάνουμε αυτοκριτική και αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας.

Το ματς δεν έχει λήξει, είναι ακόμα σε εξέλιξη. Το σκορ δεν είναι σίγουρα ικανοποιητικό (όχι κάτω από αυτές τις συνθήκες ταξικής βίας που λαμβάνει χώρα ο αγώνας, σίγουρα όχι!) αλλά το ματς λήγει όταν σφυρίξει ο έφορος και κλείσουν οι κάλπες. Κάνει ο καθένας μας λοιπόν τον καλύτερο εαυτό του αλλαγή, φουλάρει τις μηχανές και αφήνει τον...γαμπρό να περιμένει.

Και μη αγχώνεστε τι θα πει ο γαμπρός. Ξέρει αυτός, ότι τον ξυρίζουν τελευταίο!











.

19/4/12

Η μεταπολίτευση είμαστε εμείς



Εγώ τον Βενιζέλο τον εκτιμώ! Γιατί, τι έχει; Μιά χαρά μπάκακας είναι! Αποκρουστικός θα πείτε, αλλά όποιου του αρέσει. Μήπως εμείς είμαστε καλύτεροι; Μη σας πω, ότι και πολύ μας πάει. (Αυτό ισχύει σαν πρόλογος, και γαμώ τους προλόγους δηλαδή. Παμ΄παρακάτ΄).

Όταν μιλάμε για Βενιζέλους έχουμε έναν καθρέφτη μπροστά μας και βλέπουμε την μάπα μας. Ναι βλέπουμε τον ρεζίλη τον εαυτό μας, γιατί ο χοντρός από μόνος του δεν υφίσταται καν: Υπάρχει επειδή υπάρχουμε εμείς, αναπνέει επειδή του δίνουμε την αναπνοή μας, γίνεται σαν ζώο επειδή τον ταΐζουμε από το υστέρημά μας, είναι σπουδαίος επειδή τον κουβαλάμε στις πλάτες μας, είναι επίκαιρος, ιν, επειδή τον "φοράει" χειμώνα-καλοκαίρι η ηλιθιότητά μας.

Πως το είπε ο άλλος εύχοντρος, το παγκαλοφάγο από την Ελευσίνα; Μαζί τα φάγαμε; Λάθος! Μαζί τους βγάλαμε! Αυτό είναι το πιό σωστό από κάθε τι που κάναμε κατά την διάρκεια της Μεταπολίτευσης (την εποχή υποστολής του πολιτισμού) μαζικά "μαζί". Όλα αυτά τα βενιζελωτά και σαμαρόσχημα δεν είναι τίποτα άλλο από συμπυκνωμένος πελτές της κοινωνίας μας: Εγώ, εσύ, ο διπλανός, όλοι μας! Μη κρύβεσαι φίλε πίσω από τον μπροστινό σου, σε είδα!

Τον ξέρετε τον Κωστάκο; Όχι; Τι λε ρε; Τον Κωστάκο δεν ξέρετε; Τσ τσ τσ...

Τα λέγαμε χθες, πήγε να πάρει φωτιά το καλώδιο και ας συμφωνούσαμε σε όλα. Απόλυτη συμφωνία σε όλα και το ρεζουμέ να σπάει κόκκαλα: Ω ρε πούστη μου τι κόλαση φτιάξαμε μόνοι μας και άντε να την αντέξεις τώρα εσύ μαλάκα αυτοκολασμένε. Κάπως έτσι. Δηλαδή όχι ακριβώς έτσι, έτσι είναι για μας, για την πάρτη μας, γιά τα χρόνια που έχουμε σαν πατεράδες ακόμα μπροστά μας. Γιατί άμα κάνεις την μαλακία και βάλεις μέσα σε όλον αυτόν τον χαλασμό μιά υποψία (μισό κουτάλι του γλυκού, που λένε στις συνταγές) "και τι θα κάνει το παιδί μου;", την έ-βα-ψες φίλε μου!

Τι κάναμε όλα αυτά τα χρόνια; Τι τι κάναμε, τι ΔΕΝ κάναμε, να πεις! Κατ΄αρχήν εξαφανίσαμε αυτό που μας λέγανε οι καθηγητές και οι δάσκαλοι ότι κάναμε, όταν μας πιάνανε να βγάζουμε σκονάκι η να προσπαθούμε να κάνουμε αντιγραφή: Εξαφανίσαμε από προσώπου γης την...ευγενή άμιλλα.

Να πάει μπροστά ο καλύτερος; Τι λε ρε, είσαι με τα καλά σου; Και τι θα κάνουμε εμείς; Τι, να προωθήσουμε τον άξιο; Και πως θα βολευτούμε εμείς μετά ρε μάγκα;

Είναι άρρωστο ρε σεις να ξέρεις ότι κάθεσαι σε μιά καρέκλα στην οποία έπρεπε να καθόταν κάποιος άλλος, ένας πιό άξιος από εσένα, και να την βρίσκεις μάλιστα! Είναι άρρωστο να δέχεσαι, ότι τα πέναλτυ που σου δίνει το κοράκι είναι πέτσινα, αλλά να τα χώνεις όλα στο γάμα! Είναι δέκα φορές ανίατα άρρωστο, να "τακτοποιείς" το παιδί σου, τον δικό σου, κάνωντάς του πλάτες να πηδήξει εν κινήσει πάνω στο λεωφορείο της ζωής (της γαμάτης ζωής) και να αφήνεις τον μαλάκα που περιμένει στην στάση με τις ώρες, να περιμένει...

Μη φεύγεις! Τσατίστηκες; Δεν πειράζει, για κάτσε κάτω σε παρακαλώ!

Φακελλάκι λέει ο άλλος. Ζήτησε, πήρε φακελλάκι και φτου του και σα δεν ντρέπεται κοτζάμου επιστήμονας, να ζητάει φακελλάκι από το φτωχαδάκι, για να κάνει την δουλειά γιά την οποία πληρώνεται, ο πούστης! Καλά, από την μία μεριά είναι ένας επίορκος γιατρός, ένας διεφθαρμένος υπάλληλος, ένας διαπλεκόμενος πολιτικός. Από την ΑΛΛΗ ΜΕΡΙΑ ποιός είναι κύριε τάδε μου; Γιατί για να παίξεις πινγκ πονγκ, για να ασχοληθείς με αυτό το όμορφο σπορ "σε δίνω-με δίνεις" (για να το καταλάβουν καλύτερα οι φίλοι από τη Σαλονίκη) χρειάζεσαι ΔΥΟ, κερίες και κύριοι!

Ο ένας γουστάρει λάδωμα για να κάνει το αυτονόητο, τη δουλειά του, ο άλλος λαδώνει για να γίνει η δουλειά του. Και ξέρετε γιατί λαδώνει; Γιατί και ο ΙΔΙΟΣ θα έκανε την δουλειά του καλύτερα ή σωστότερα με φακελλάκι στην από μέσα. Γιατί και ο ίδιος είναι ίδιος! Εγώ ΔΕΝ έχω δώσει ποτέ φακελλάκι σε κανένα ρε, σου λέει ένας στις 100.000. Εμένα με θίγει και μόνο η σκέψη ρε! Με θίγει ρε, καταλαβαίνεις;

Που να τους καταλάβουνε, αυτούς τους ένανε στις εκατό χιλιάδες, σε αυτή την κωλοχώρα; Πολλά ζητάμε, μπλόγκερς είμαστε, μαλακίες λέμε να περνάει η ώρα...

Λέγαμε με τον Κωστάκο λοιπόν, πως μεταδίδεται αυτή η αρρώστεια, που κολλήσαμε πιάνοντας τις κομματικές κωλοταυτότητες της νουδοπασόκας. Βάζεις δέκα δικούς σου μέσα, να προωθήσεις τα...πιστεύω της παράταξης, οχτώ απ΄αυτούς σκάρτοι, λέει ο Κωστάκος. Ντάξει, μπήκαν και περνάνε καλά. Ας πούμε υπάλληλοι στο υπουργείο Ποδοσφαίρου και Στρογγυλής Θεάς, και γαμώ τα υπουργεία! Έρχεται κάποτε η Ουέφα και τους λέει, παιδιά έρχεται Πανευρωπαϊκό, κανονίστε.

Ε πιάνουν και σκαρώνουν από τους 8/10 σκάρτους μιά τριμελή επιτροπή. Όμως λόγω γενικής ανικανότητας και ιδιαίτερα στα μαθηματικά η επιτροπή γίνεται διμελής. Άρα, σύμφωνα με τον νόμο των πιθανοτήτων, αποτελείται από ΔΥΟ σκάρτους. Ερώτηση: Σε ποιόν θα αναθέσουν δύο σκάρτα λαμόγια του κερατά την τεχνική ηγεσία της ομάδας, στον Ρεχάγκελ, στον Αλέφαντο ή στον Μπάμπη πούχει ψιλικατζήδικο στα Αλώνια και είναι πασοκατζονουδουκάς και έχει παίξει ως παιδίς δυό φορές μπάλλα στην ζωή του, πριν γίνει τούμπανο από το φαΐ και πάει άδοξα η ποδοσφαιρική του καριέρα;

Και νάτονα τον Μπάμπη τεχνική ηγεσία και κάθε μέρα στο γυαλί! Και ποιόνανε θα καλέσει ο Μπάμπης παρακαλώ στην Εθνική; Τον Δέλλα που έχει το ντεσαβαντάζ νάναι ντερέκι και να παίρνει όλες τις κεφαλιές; Ή τον Ζαγοράκη που βγάζει μπαλλιές που σκοτώνουν, να πάρουμε κανέναν άνθρωπο στο λαιμό μας και να τρέχουμε και να μη φτάνουμε; Μη λέμε τώρα ότι θέμε! Τον Έτσι και τον Αλλιώς θα καλέσει ο Μπάμπης, τόσα ξέρει, τόσα κάνει. Άσε που είναι και οι δυό τους δικά μας παιδιά και με μεγάλο σόϊ...

Έτσι πάει παιδιά, αλυσίδα. Η σκαρταδούρα απλώνεται παντού, το επίπεδο κάνει βουτιά στον πάτο του χάους, και όταν πιάσουμε κάποτε υπόγειο έχουμε πιά ξεχάσει ότι υπήρχε στο παρελθόν και ρετιρέ. Έτσι γίνεται με τον φουκαρά τον πολιτισμό: Άμα του φορέσεις περιβραχιόνιο με το γράμμα Π, τον βλέπω να καίγεται κάποτε στα κρεματόρια...

(Τώρα αν βρεθεί κάποιος κρύος και πει, τι λε ρε βράχο; και πως το σηκώσαμε ρε στην Πορτογαλία, αν είναι έτσι όπως τα λες; Ε, αυτός είναι παράξενος και πολύ μου την σπάει, καλύτερα να μη βρεθεί. Τόξερα ότι το παράδειγμα κινδυνεύει από όλες τις πλευρές, αλλά λέω, άσε θα το βάλω, λίγο πολύ όλοι σκαμπάζουν λίγο από ποδόσφαιρο, ενώ αν χρησιμοποιήσω παράδειγμα ανάλογο της νοϋμοσύνης και μόρφωσής μου, πχ πυρηνική φυσική και βάλε, θα με καταλάβαινε ο εγώ κι΄εγώ)

Τώρα βλέπω κάτι ζορισμένους αναγνώστες, να προσπαθούν να ξεφύγουν από την μέγγενη της σελίδας και να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια.

Στοπ!

Εκεί που είσαστε και ούτε βήμα παραπέρα! Τι; Είσαι, είναι, είμαι, εσύ, αυτός, εγώ αθώος; Τι, εμείς όχι; Μόνο εκείνοι φταίχτες; Αποδείξεις παρακαλώ! Μάρτυροι, ψευδομάρτυροι, αυτόπτες μάρτυροι, ιερομάρτροι, μάρτυροι του Ιεχωβά, ότι θες, αλλά απόδειξε!

Τσατίζεται που λέτε (με το δίκιο του) ο αναγνώστης και ξεσπαθώνει!

Θυμάσαι κύριε βράχε μου τότε που έχτιζε ο κάθε εις Έλλην, κατευθείαν απόγονος εκείνων που έλεγαν "πας μη Έλλην, βάρβαρος" και μάλιστα έχτιζε κι΄έδερνε; (Μη το πούμε ως έχει και μας κατηγορήσουν ως χυδαίοι αθρώποι που λέμε την κακιά λέξη "γαμούσαν")

Θυμάσαι κύριε βράχε μου τότε που είχε πέσει η ρουφιάνα κενωνία με τα μούτρα στο αυθαίρετο του αυθαιρέτου, ω αυθαίρετο, και έδινε στην κουφάλα φύση της επικράτειας να καταλάβει τι εστί παρανομία, Άγρια Δύση, μπετόν και μπάζο;

Θυμάσαι τότε που δεν αφήνανε τίποτα όρθιο, από λιβάδι μέχρι δάσος, από λόφο μέχρι βουνό, από χωράφι μέχρι παραλία, από Έβρο μέχρι Καστελόριζο; Ε, δεν με είδες εμένανε στην πρώτη γραμμή αυτών των εκατομμυρίων που διαδηλώνανε σιχτιρισμένοι με την οικολογική καταστροφή των Ελεύθερων Αυθαιρετοχτιστάδων; Ή αν δεν με πρόσεξες προσωπικά, τους άλλους, τα εκατομμύρια που πάλευαν για την πάταξη της αυθαιρεσίας, δεν τα είδες; Κακώς!

Δεν είδα ρε παιδιά, δεν μπορώ να τα βλέπω όλα. Ατύχησα! Βόηθαγα έναν μπατζανάκη μου να στήσει έναν ημιυπαίθριο στη ζούλα και δεν προλάβαινα να τα δω όλα.

Πάντως ένα δεν μου διέφυγε. Δεν γινόταν εξάλλου να μου διαφύγει, τόσο μαζικά που έκανε την εμφάνισή του το φαινόμενο: Ο Έλληνας μπορεί νάναι ξεφτέρι στην κουτοπονηριά και στην παρανομία, αλλά τσι φόροι του τσι πλερώνει σα κύριος μέχρι τελευταίου ευρώ! Σπαθί! Έχετε δει τον λεγόμενο "μαχόμενο πολίτη"; Εγώ πολλές φορές! Πχ, τελευταία φορά στη Λαϊκή του Λαυρίου, έχει και δυό καντίνες για μάσα, καλή λαϊκή.

Πάει που λέτε ένας πελάτης και παίρνει ένα τσουβάλι πατάτες, κάτι καφάσια κεράσια, ίσαμε τριάντα κιλά ντομάτες, (μη ρωτάτε τι τις ήθελε τόσες ντομάτες, φαινόταν και μυστήριος ο τύπος), τριανταπέντε έως τριανταέξη μελιτζάνες, ένα φορτηγό καρπούζια, σηκώνει να μη πολυλογώ όλη την πραμάτεια του έμπορα, βάλε μου και ένα ματσάκι μαϊντανό και κάνε μου τον λογαριασμό παρακαλώ, λέει στο τέλος. Μαζεύτηκε το πλήθος να κόψει τα κόζια, δεν το βλέπεις κάτι τέτοιο κάθε μέρα ντε. Πιάνει ο έμπορας την μηχανή του ταμείου και της δίνει να καταλάβει τι εστί απόδειξη: Τόσα τα λαχανικά, τόσα τα φρούτα, τόσα τα ζαρζαβατικά, τόσο ο φιπιάς, όλα μαζί 13.567, 12 ευρώ, άντε για σας μόνο 13.567.

Το πλήθος να βλέπατε! Ποιός είδε το πλήθος και δεν φοβήθηκε, που λένε και οι άθεοι που δεν γουστάρουν τα θεοτικά στις παροιμίες. Πόσοι νοματαίοι λέτε νάτανε εκεί; Τριακόσιοι; Μερικές χιλιάδες; Ε όλοι του την πέφτουν οριζοντίως και καθέτως του έμπορου, να μην προλαβαίνει να δει από που τούρχεται!

ΚΑΙ Ο ΜΑΪΝΤΑΝΟΣ; Κουφάλα έμπορα πα να φας τον μαϊντανό του κράτους χωρίς απόδειξη, λαμόγιο του κερατά! Αίσχον και το ηξερνάγαμε ότι κλέβετε ασυστόλως την εφορίαν, και έχει κανένας κάνα κινητό να φωνάξουμε το 100, και σα δε ντρεποσούσατε εσείς οι μετρημένοι στα δάχτυλα που δε πλερώνετε τσι φόροι, να χτίσει η Αττική Οδός την αττική οδό και να τα κονομάει ενδόξως από το διόδιο και να βλαστημάμε μετά εμείς και να αυτοφασκελωνόμαστε, να μαλάκα!

Αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις φυσικά, δεν είναι όλοι ίδιοι να πούμε. Να σας πω μιά προσωπική μου εμπειρία, να καταλάβετε. Απέναντι από το σπίτι μου αριστερά μένει ο Μίμης, δεξιά δίπλα του ο Κώστας. Μέλος του ΚΚΕ ο πρώτος, μέλος του ΣΥΝ ο δεύτερος. Ιδεολογικές διαφορές εντάξει, αλλά φιλαράκια οι δύο γείτονες: Στα δημόσια τρωγόμαστε, στα πριβέ τρώμε από το ίδιο πιάτο που λένε. Καθόντουσαν στην αυλή τους και τα λέγανε, αβρότητες: Καλό παιδί ο Τσίπρας αλλά λίγο οπορτουνιστής, ο Μίμης, έχταχτη κοπέλλα η Παπαρήγα, αλλά λίγο σταλινικιά, ο Κώστας. Εκεί ακριβώς κάνει μπραφ ο ταχυδρόμος, από μία επιστολή ο καθένας: Τα εκκαθαριστικά από την Ευφορία! Όχι, από την εφορία....

Τα ανοίγουνε και οι δύο ταυτόχρονα, διαβάζουν, και μετά αρχίζουν τις χριστοπαναγίες: Ρε τα παλιολαμόγια της εφορίας, να μας στείλουνε λάθος εκκαθαριστικό και πάνε να μας πείσουνε, εμάς φοροτεχνικούς με πείρα δεκαετιών (Σημείωση: Ξέχασα να πω ότι ο Μίμης και ο Κώστας είναι φοροτεχνικοί. Και οι δύο!) ότι πρέπει να πληρώσουμε από 1,200 ευρώ έκαστος, την στιγμή που χρωστάει ο καθένας μας ακριβώς 4.883 ευρώ!

Να μη πολυλογώ πάλι, πάμε να τα χώσουμε στην εφορία, μου λένε, έλα να σπάσεις πλάκα. Ε πάμε και οι τρεις, ντουγρού στον υπεύθυνο, καλημέρα σας κύριε εφοριακέ και μη πας να μας δουλέψεις με τα 1.200 ευρώ μη σου πάρει ο διάολος τον πατέρα, μαλάκα, ε μαλάκα! Πωπωωω, ποιός είδε την Ενωμένη Αριστερά και δεν την φοβήθηκε! Χρωστάμε 4.883 και όχι 1.200 οι μεν, όχι 1.200 και ούτε λεπτό παραπάνω ο δε, σπάει κάποτε το γυαλί, τον βάζουν κάτω τον πασόκο (τι άλλο;) και τον κάνουν τόπι στο ξύλο! Μετά βγάζει ο καθένας τους από ένα πεντοχίλιαρο, το πετάνε στη μούρη του καθεστώτος και φεύγουν όμορφοι κι΄ωραίοι.

Εξαιρέσεις φυσικά...

Το γεγονός ότι η κοινωνία μας όχι μόνο επέτρεψε τον μεταπολιτευτικό κατήφορο, όχι μόνο παραδόθηκε άνευ όρων (ή έστω χλιαρά αμυνόμενη) στο σύστημα, αλλά έβαλε το κεφάλι της κάτω και αφέθηκε -μετά από χλιαρή αντίσταση για το θεαθήναι- στην μνημονιακή της τύχη, δεν είναι τυχαίο. Όπως τίποτα δεν είναι τυχαίο! Δεν είναι τυχαία τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, δεν είναι τυχαία η ανικανότητα της πλειοψηφίας να ΖΗΤΗΣΕΙ, να ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ και να ΕΠΙΔΙΩΞΕΙ ριζικές και πραγματικές αλλαγές, αλλά αποτέλεσμα μιάς καθοδικής πορείας 37 χρόνων που επηρέασε και την κοινωνία συλλογικά και το μεμονωμένο μέλος της σαν άνθρωπο και πολίτη.

Έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε, 17 μέρες πριν τις εκλογές: Εκεί που είχαμε μείνει! Ούτε βήμα μπροστά! Στα "ποσοστά μας", στα παλιά, γνωστά και συνηθισμένα, ανίκανοι να ξεπεράσουμε τον ίσκιο μας, φτωχοί από ταλέντο, πάμφτωχοι από φαντασία. Ιδεολογίες; Τι ιδεολογίες; Ποιός ασχολείται σοβαρά με τις ιδεολογίες; Ο παράγων άνθρωπος αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων και κάνει μόνο αυτό που μπορεί να κάνει: Να γίνει η τροχοπέδη των ιδεολογιών. Και το αποτέλεσμα όλων των φιλότιμων προσπαθειών; Και η σούμα όλων αυτών των απεργιών, πορειών κτλ; Μόνο μιά λέξη: Ήττες! Μια ατέλειωτη αλυσίδα ηττών! Και δεν μιλάμε για απλές ήττες, αλλά για απίστευτες "θεομηνίες", για το πιό βάρβαρο που συνάντησε η κοινωνία μας στην μεταπολεμική ιστορία της!

Είπα ότι τον εκτιμώ τον κατά τα άλλα αποκρουστικό μπάκακα του πασόκ, το στυλάκι τον Βενιζέλο. Σκατά τον εκτιμώ δηλαδή, αλλά όταν βγαίνει ο εχθρός σου και σε φτύνει κατάμουτρα, είναι τουλάχιστον παληκάρι. Τι έκανε ο χοντρός; Τι να κάνει; Βγήκε φάτσα, μας είδε στα μάτια, μας φασκέλωσε και μετά μας έφτυσε: Να μαλάκες!

"Η ψήφος θυμού να μη τιμωρήσει την πατρίδα. Θέλεις κύριε μαλάκα Έλληνα να τιμωρήσεις το πολιτικό σύστημα; Κάντο, αν έχεις ζόρι, αλλά με τέτοιον  τρόπο που δεν αυτοτιμωρείς την πατρίδα"

Να μαλάκες!

Τι σου λέει ο Βενιζέλος; Ο Βενιζέλος σου λέει, ότι μπορεί να σε έχει πιάσει η τσαντίλα, που σου έχει κόψει η πασόκα από μόνη της ή σε ντουέτο με την νουδού τον κώλο, που σου έχουν πάψει το παρόν σου και σου έχουν ξεσκίσει το μέλλον σου, μπορείς λοιπόν να ρίχνεις τίποτα χριστοπαναγίες ή που και που κάνα γιαουρτάκι στους πολιτικούς της κυβέρνησης, αλλά μη κάνεις καμμιά μαλακία και δεν ψηφίσεις πασόκ ή νδ, γιατί δεν πάει, επειδή εσύ τα έχεις πάρει στο κρανίο, να τιμωρείς την πατρίδα, γιατί αυτό είναι για το παλιοτόμαρο τον κ. Βενιζέλο πατρίδα: Η νουδοπασόκα!

Σου λέει και άλλα ο Βενιζέλος. Και στα λέει γιατί ΞΕΡΕΙ σε ποιόν τα λέει! Και δεν κάνει σ΄αυτό λάθος ο Βενιζέλος, γιατί αν έκανε λάθος, θα είχαμε ξεσηκωθεί, θα τον είχαμε βουτήξει από τον γιακά και θα τον είχαμε στείλει γιά δίαιτα τον επιστήμονα. Κάπως έτσι δεν μεταφράζεται αυτό που μας είπε σήμερα;

"Δεν ήπρεπε να τους ηλεγάμε, λεφτά υπάρχουνε. Ήντουνε λάθος και παπαριά και κακώς τους το ηπάμε, αλλά δεν το ηξερνάγαμε τότε"

Ένας αξιοπρεπής λαός δεν έχει άλλη επιλογή, αν ακούσει κάτι τέτοιο: Σε βουτάει, κάτσε ρε απατεώνα του κερατά να δεις πως θεραπεύεται για πάντα ο πονοκέφαλος, όταν δεν έχεις κεφάλι, που τολμάς ΚΑΙ να με παραμυθιάζεις ΚΑΙ να μου το λες και να με φτύνεις. Εμείς;

Εμείς; Υπάρχουμε εμείς; Ποιοί είμαστε εμείς;

Είμαστε 17 μέρες πριν από τις εκλογές και πολύ φοβάμαι ακριβώς όπως θα είμαστε και 17 μέρες μετά τις εκλογές! Όλα αυτό δείχνουν. Και δεν δείχνει να ενοχλείται κανένας! Κανένας δεν βγαίνει να σκίσει τα ρούχα του δημόσια και να φωνάξει στον λαό: Ξυπνήστε κόπανοι! Κανένας δεν αποφασίζει να αλλάξει τον τόνο της φωνής του και να κάνει το αυτονόητο: Να παρατήσει τις αβρότητες και να τα χώσει έξω από τα δόντια στον εχθρό: Άει πηδήξου κουφάλα! Κανένας δεν δείχνει να επιδιώκει την πόλωση, βλέπεις οι συνθήκες απαιτούν ευγένειες και χειροφιλήματα, ας μη ξεχνάμε και τον αντίπαλο που μας συμπεριφέρεται με το γάντι.

Ένα μήνυμα ρε! Αντί φακές, ένα Βασίλειο για ένα μήνυμα ρε γαμώτο! Κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό, κάτι που συγκινεί, που συνταρράζει, που διακόπτει τον λήθαργο, που προβοκάρει, που διχάζει, που είναι τέλος πάντων αλλιώς από όσα έχουμε δει μέχρι τώρα, κάτι που αναγκάζει τον ατάραχο να γυρίσει το κεφάλι του, τον κοιμόμενο να ανοίξει του μάτια του, τον επαναστάτη in spe να βγάλει την σημαία από το μπαούλο του!

Μιά πρωτοβουλία που φωνάζει ΖΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ, μία σπίθα από κάποιον ΑΞΙΟ από τις πίσω σειρές (εκεί βρίσκονται πάντα οι άξιοι στην χώρα μας, δυστυχώς), ένα βήμα προς τα μπρος, ένα γερό ηχηρό πάτημα, ένα σάλπισμα...

Τι; Ένας μικρός και ασήμαντος βράχος θα μπορούσε να σας κάνει μιά τεράστια λίστα πρωτοβουλιών που αφυπνίζουν και συσπειρώνουν, αλλά να μην μπλεχτώ τώρα σε λεπτομέρειες και ενθουσιαστεί ο κόσμος και με προτείνουν για ΓΓ ξέρω γω του ΚΚΕ και έχω μεθαύριο δουλειά, να βάψω το σαλόνι. Αλλά κι΄εσύ μπορείς! Και ο καθένας, αν εξοικειωθεί με την ιδέα ότι υφίσταται σαν άτομο και πολιτικά ενεργός πολίτης.

Τι γίνεται μέσα σε 17 ημέρες;

Πολλά γίνονται φίλοι μου, τόσα όσα αποφασίσουμε εμείς να κάνουμε. Και πως τελειώσαμε το τηλεφώνημα Κωστάκο; Τι σκέφτεσαι να κάνεις εσύ; Κι΄εσύ Νίκο; Γιάννη; Μαρία;

Λοιπόν;




























18/4/12

Τι μας λένε οι δημοσκοπήσεις; Ότι είμαστε άξιοι της τύχης μας

ΒΟΥΛΗ - ΒΑΒΕΛ: Δέκα κόμματα & αυτοδυναμία τέλος
 
Δεν είχε ο Alpha τι να κάνει, φωνάζει την Marc, δεν μου κάνεις μωρή καμμιά δημοσκόπηση, να περνάει η ώρα, της λέει. Ε τι να κάνει αυτή, κάθεται κάτω και αρχίζει τα τηλεφωνήματα. Τα αποτελέσματα δεν ξαφνιάζουν κανένα: Περίπου τα ίδια με προηγούμενες δημοσκοπήσεις.
 
Δηλαδή. Αν δεν θέλουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, όλα έχουν ως είχαν! Η κοινωνία μας δέχεται το πιό βάρβαρο χτύπημα που έχει δεχτεί ποτέ εν καιρώ ειρήνης, συνθλίβεται, εξαθλιώνεται, αλλά επιμένει στον δικομματισμό! Με γειά της, με χαρά της! Είναι άξια, πανάξια της τύχης της!

Τελικά ο Έλληνας αποδεικνύεται ντουβάρι περιωπής, τα τριάκοντα και εφτά χρονάκια δικομματικής κατηφόρας έκαναν καλά την δουλίτσα τους! Μας γ@μησαν πασόκ και νέα δημοκρατία, κραυγάζει η πρωτόγονη μάζα και πάει μετά να την κάνει με ανάλαφρα πηδηματάκια: Δεν ψηφίζω ΟΛΟΚΛΗΡΟ το πασόκ και ΟΛΟΚΛΗΡΗ την νέα δημοκρατία, σου λέει ο επιστήμονας λαός, ψηφίζω τα κομμάτια τους! "Τιμωρώ" τα κόμματα εξουσίας ψηφίζοντας τα...υποκαταστήματά τους! Και δηλώνω, ότι περιμένω να με σώσει ο Καμμένος και όποιο άλλο καμμένο χαρτί του δικομματισμού έχει πάρει σειρά για να μας σώσει. 
 
Μιλάμε γιά ΤΑ άλλοθι! Μιλάμε για ΤΗΝ λογική! Και αν βουτήξει τώρα ένας που του αρέσουν οι λογαριασμοί κανένα μολύβι και χαρτί και αρχίσει τις προσθαφαιρέσεις, την κάτσαμε! Τι λέει η δημοσκόπηση; 22,3% η νδ και 17,8% το πασόκ; Γράψε 40,1% οι δύο συμμορίες μαζί. Και βάλε και τα άλλα τα καλά τα παιδιά, τίποτα Ντόρες (3%), τίποτα Δημαράδες (2,2%), τίποτα Αποκαΐδια (9,9%), τίποτα Κατσελοπατσαβούρες (1,8%), τίποτα Φωτάκηδες (8,6%), τράβα μιά γραμμή και κάνε σούμα να σου ανεβεί το ζάκχαρο και η πίεση στα Άγραφα! Στα 66% η άκρατη μ@λ@κία αυτού του λαού, που δεν θέλει να καταλάβει, αλλά επιμένει σε κάθε τι, που θα τον φέρει στην όμορφη θέση να το νοιώσει έντονα από πίσω του!
 
Ευθύνες;
 
Ευθύνες λέει! Αλλά να μην αρχίσω τώρα να μιλάω για ευθύνες, θα ξεφύγω εντελώς και δεν θα με διαβάζω ούτε εγώ ο ίδιος μετά. Προσεχώς πάντως ένα ζόρικο περί ευθυνών, ατομικών και συλλογικών, να μη μας πούνε ότι εμείς οι βραχόκηποι κάνουμε στα δύσκολα γαργάρες...


 


13/4/12

Μην πυροβολάτε παρακαλώ την κυρία Λαγκάρντ!

http://a.media.newsbomb.gr/items/cache/c1f0ca3388b04f7359c8e50b891ca010_XL.jpg?t=943912800



Πολύ τσατίλα τα αντιμνημονιακά μήντια/μπλογκ/κόμματα, η Αριστερά και το ΚΚΕ (τώρα που το έγραψα...σωστά με βλέπω μέχρι και ΓΓ του κόμματος :-) με τις τελευταίες δηλώσεις της κυρίας Λαγκάρντ του ΔΝΤ! Σα δε ντρέπεται κοτζάμου φερέφωνο των δανειστών, και φτου της τής ανέραστης αντικαταστάτριας του πηδήχτουλα Στρως Καν, τα πιό ήπια σχόλια που ακούσαμε ή διαβάσαμε και τα άλλα τα βαρβάτα, κουφ@λα και σκρόφ@ και μωρή μ@λ@κισμένη άμα σε πιάσω θα σου μπιιιιιπ το μπιιιιπ κτλ δεν τα βάζουμε λόγω απόλυτου σεβασμού των εθίμων, ηθών και παραδόσεων (εκτός της παράδοσης στην τρόϊκα) του ελληνικού (και κανενός άλλου) λαού.

Μα τι έκανε η αντιπρόσωπος των απανταχού τσιμπουριών ρε παιδιά; Τι είπε που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; Ποιόν έθιξε; Για σοβαρευτείτε σας παρακαλώ!

Πρέπει να αναγνωριστεί το μεγάλο κουράγιο και θάρρος του Ελληνικού λαού, είπε, και γαμώ την γενναιότητα των Ελλήνων δημόσιων υπαλλήλων, την γενναιότητα των εργαζόμενων, του λαού γενικά, είπε, που της δώσανε της γενναιότητας να καταλάβει πληρώνοντας (με το χαμόγελο στα χείλη και εντελώς οικειοθελώς) τσι φόροι τους, είπε, και που δέχονται (ναι δέχονται, είπε, μα τα κάλαντα αν δε πιστεύετε!) τη θυσία στα μιστά και στις ανασυντάξεις, είπε, και μιά χαρά άθρωπος ο κύργιος Λούκας-παλούκας-Παπαδέμος (όλοι οι ευρωπαίοι έτσι τον λένε τον Παπαδήμιο), είπε, και να κάνει η ξεφτύλα των νουδοπασόκ νάτο-cia-συνεργασία μετά τις εκλογές, που κάνει καλό στους δανειστές.

(Όλως παραδόξως σβήστηκε από το πραχτικό η ιπτάμενη λεξούλα "ξεφτύλες" και ας όψεται η ρουφιάνα λογοκρισία)

Ε τι είπε η γυναίκα;

Τι να έλεγε δηλαδή στις κάμερες;

....Πρέπει να αναγνωριστεί σαν ελαφρυντικό ο φόβος και τρόμος που προκαλεί σύγκρυο στον χέστη ελληνικό λαό, και ιδίως η τάση των δημοσίων υπαλλήλων να λερώνουν με την παραμικρή ευκοίλια την ήδη χεσμένη κομματοσκυλικοπρασινοφρουρική ποδιά τους και να δικαιωθεί επιτέλους το τσιριπιτί που πιάνει τους προσκυνημένους εκ των εργαζόμενων (που υπάρχουν όλως παραδόξως ακόμα) στο άκουσμα της λέξης "χρεωκοπία" (πωπω, δεν θάχουμε καύσιμα, φάρμακα, τρόφιμα, τετράδια, ναι τετράδια γιατί βιβλία δεν έχουμε ήδη και άλλα φρικιαστικά τέτοια), και να μη ξεχάσουμε την ηλιθιότητα όλων αυτών των καραμαλάκηδων, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, αλλά σκάνε το χαράτσι προσερχόμενοι στα ταμεία μας στα τέσσερα, οι καραμαλάκες....

Μιά χαρά τα είπε η μπρούτζινη κυρία του ΔΝΤ, μην σκίζετε τα καλσόν σας άνευ λόγου κύριοι και κύριοι. (Οι κυρίες μπορούν να τα σκίσουνε ελεύθερα, ιδίως αι επέροχαι καλλοναί, αλλά δημόσια παρακαλώ).

Συμπέρασμα: Όταν επαινεί ο βιαστής το θύμα του, δεν αποκλείεται να του έκανε το τελευταίο κατά την ώρα του εγκλήματος...κουνήματα.

Καλές γιορτές παρακαλώ...

11/4/12

Η Σύνη που ήρθε μετά από τριάντα και χρόνια. Ένα μικρό τζοχατζοπαραμυθάκι.

http://filologos10.files.wordpress.com/2012/01/34_ash1.jpg

Για να σας αρέσει περισσότερο το παρακάτω παραμύθι, ανοίξτε την σόμπα σας, πάρτε μιά χούφτα στάχτη και ρίξτε την στα μάτια σας. Καταπληκτικά αποτελέσματα!

Μια φορά κι΄ έναν καιρό ήταν μια πανέμορφη κοπέλλα που την φωνάζανε χαϊδευτικά Σύνη. Πανέμορφη, κούκλα, μπουκιά και συχώριο που λένε και οι θεοσεβούμενοι που είναι διαρκώς πεινασμένοι, αλλά και με ένα σοβαρότατο έως τραγικό χάντικαπ: Ήντουνε θεόστραβη! (Μη πω γκαβή και φύγει όλη η γοητεία).

Δεν ξέρουμε πότε και πως έχασε το κορίτσι το φως του, το μόνο που βρήκαμε στα αρχεία για την νεανική της ηλικία, ήταν ότι δεν έπαιζε όπως όλα τα παιδάκια, διαδηλωτές και ματατζήδες (το παλιό κλέφτες και αστυνόμοι), κρυφτό, φανερό, τον γιατρό, κουτσό, τυφλόμυγα, εδώ παπάς εκεί παπάς, μακριά γαϊδούρα κτλ, αλλά την έβρισκε μονάχο του με μια μπαλάντζα που είχε βρει σ΄ένα παλιατζήδικο στο Μοναστηράκι, κοίτα να δεις χόμπυ το παιδί!

Μέχρι να βγάλει το πρώτο της δοντάκι είχε ζυγίσει τη μισή Δαμάστα! (Τιμής ένεκεν από εκεί  η καταγωγή της, εις ένδειξη ευγνωμοσύνης προς την γενέτειρα του Κωστάκου. Αλλά και του Αρμόδιου!)

Πως να το πω ρε σεις; Το κορίτσι έχανε προφανώς από κάπου και είχε ταράξει τα πάντα στο ζύγισμα! Πέτρες, ζάχαρη, νερό, παντελόνια, καρέκλες, φιδέ, αγγινάρες με κουκιά, ντεπόν, ξύδι χαλασμένο (είχε ξαναγίνει πάλι κρασί), ότι φανταστεί ο νους σας! Κάποτε έγινε 16, της κάνανε στο σπίτι ένα φανταστικό γενέθλιο με όλα του τα σέα: Τρίπατη τούρτα σοκολατίνα (χώρια το υπόγειο και οι ημιυπαίθριοι) με 15 κεράκια (το προηγούμενο βράδυ είχε κάνει πάλι νερά η ΔΕΗ και είχανε ανάψει ένα να βλέπουνε μπροστά τους οι άνθρωποι), μπαλόνια, κονφετί, μπιγκουτί, Τζιμπουτί, Tetley΄s Tea και του πουλιού το γάλα.

Πέσανε οι συγγενείς και οι μη συγγενείς (φίλους δεν είχαν φαίνεται) και το φλομώσανε το κορίτσι με όποιο δώρο είχανε πάρει διπλό τα παιδιά τους στα δικά τους γενέθλια. Να κάτι μπάλλες, να κάτι μπάλλες, να κάτι μπάλλες, του αλλάξανε τα φώτα στην στρογγυλή θεά του κοριτσιού! Μόνο ένας φιλοτιμήθηκε να φέρει δικό του, αγοραστό δώρο: Ο Μπάμπης! Τι ποιός Μπάμπης; Δεν τον ξέρετε; Γιατί εγώ τον ξέρω; Άει ρε...

Να μη πολυλογούμε λοιπόν, ο Μπάμπης (που ήντουνε και ολίγον τι μαλακοπίτουρας) της έφερε για δώρο ένα πλαστικό ξίφος. (Μα τι μαλάκας, να φέρει σπαθί σε κορίτσι!) Όλοι περίμεναν μια σοφιστικέ αντίδραση της μικράς, τύπου "μα νάσαι εντελώς ντουβλούκι ρε συ θείο", αλλά τα αντανακλαστικά της Συνούλας ήντουσαν από άλλο πλανήτη! Ούτε που πρόλαβε να βγάλει καλά καλά το ξίφος από την νάϋλον σακούλα του LIDL που τόχε συσκευάσει εορταστικά ο Μπάμπης και το βουτάει με τέτοια μανία η Συνουλίτσα, που λες, πάει, τους έφαγε στην ξιφομαχία  όλους τους πούστηδες!

Μπα! Τίποτα τέτοιο! Το σπαθί στο δεξί της χέρι και την ζυγαριά στο αριστερό, κάνει ένα μπραφ από το παράθυρο και μη την είδατε την Σύνη! Πάει, χάθηκε! Βάλανε αστυνομίες, ερυθρούς σταυρούς, χαμόγελα των παιδιών, ΠΙΚΠΑ και ΟΗΕ να ψάχνουν, τίποτα!

Περάσανε από τότε καμμιά σαρανταριά χρόνια, την είχανε ξεχάσει την Σύνη οι τραγικοί γονείς της, και εκεί που έπαιζε ο μπαμπάς της ένα βράδυ φλάουτο (σας είπα ότι του άρεσε το φλάουτο; Όχι; Συγνώμη! Του άρεσε το φλάουτο), κοπανάει ένα γνωστό χέρι την πόρτα του σπιτιού:

Χτυπ-χτυπ-ντάμπα ντούμπα-τσαφ-θρύψαλ-θρύψαλ! (Πάει το καθρεφτάκι που είχε κρεμμάσει ο μπαμπάς στην εσωτερική πλευρά της πόρτας!)

Ποιός νάναι τέτοια ώρα, δώδεκα και τέταρτο το μεσημέρι, αναρωτήθηκε η δόλια μάνα και τσακίστηκε να ανοίξει την θύρα της πορτός της. Τι να δει; Μιά κωλόγρια στεκότανε κλαρίνο μπροστά της, ίδια η κόρη της! Ποιά είσαι εσύ καλέ κωλόγρια; ρωτάει σε άπταιστα ελληνικά η δόλια μάνα και όντως αν δεν ήταν γέννημα θρέμμα ελληνίδα η μαμά, θα υπήρχε απορία.

Εγώ είμαι καλέ μαμά, η κορούλα σου, απάντησε με συγκρατημένους λυγμούς η άλλη γριά, γύρισα!

Πω πω ιστορία! Με πιάσανε τα ζουμιά ρε σεις. Τέλος πάντων, την αγκαλιάζει η μάνα της στοργικά, αχ η κορούλα μου, αχ η μικρή μου (σκατά μικρή) Δικαιοσύνη, η Σύνη μου, το παιδί μου ξαναγύρισε στον τόπο του εγκλήματος! Κάτσε κόρη μου να σου βάλω να φας τον σκασμό, που έχεις γίνει σαν τον Άη Φανούρη αν είχε κάνει αλλαγή φύλλου λόγω τρανσέξουαλ.

Κάθησε η Δικαιοσύνη και έφαγε πέντε πιάτα από το αγαπημένο της φαγητό: Σπαγγέτι ντούε στατζιόνι, δυό μέτρα και δυό σταθμά, που λένε. Μετά διηγήθηκε την ιστορία της ζωής της.

Γύρισα για να σας φέρω τα καλά μαντάτα, αγαπημένοι μου χούφταλα γονείς, είπε με φανερή συγκίνηση το παιδί. Έψαξα πολύ για τσι ένοχοι των σκανδάλων, έφαγα τον κόσμο και την δωροδοκία της αρκούδας που λένε, αλλά μόνο στο τέλος κατάφερα να βρω τσι ενόχοι! Τώρα! Ακριβώς πάνω που είπε ο Παπαδήμος ότι θα κάνει εκλογές!

Τι λε ρε κορίτσι μου, θάγμασε ο πεπαλαιωμένος πατήρ. Και ποιοί είναι ο πούστηδοι κόρη μου; Πέστους όλους τους κερατάδες, που μας άρμεξαν, μας βίασαν, μας δούλεψαν, μας κορόϊδεψαν, μας ατίμασαν, μας υποβρυχίασαν, μας βατοπεδίασαν, μας ζήμενσαν, μας ξέσκισαν τέλος πάντων στο σκάνταλο οι κουφάλες! Πές μας τι κατάφερες να βρεις τώρα ακριβώς και εντελώς τυχαία μετά από σχεδόν σαράντα χρόνια έρευνας και δικαστικής ψαχούλας και μάλιστα λίγο πριν ξεσκίσει η ελληνική ψηφοφορία τα πασόκια και τα νούδια λόγω επειδής ουδείς εκσ΄ απτών δεν οδηγήθει εις Αγροτικάς Κασσάνδρας δια τας εγκληματικάς πράξεις που διέπραξαν τα ευσεβή αυτών κόμματα και ο κόσμος φωνάζει ουαί φαρισαίοι υποκριτές!

Το κορίτσι δεν κώλωσε και με μία σθεναρή κραυγή φουλ δίκιο και αλήθεια έκραξε:

Ο Άκης!

Καλά ρε συ Δικαιοσύνη, μόνο αυτός; ρώτησε δικαιολογημένα ο μπαμπάς.

-Ναι ρε μπαμπά, μόνο αυτός!

Άντε!

-Αφού σου λέω ντε!

Και;

-Τι και; Δεν εχει και.

Και οι άλλοι;

-Αθώοι!

Ο μπαμπάς άρπαξε την μπουκάλα με το ούζο και κατέβασε μιά γερή γουλιά. Το ήξερα ρε συ, ότι οι άλλοι είναι καθαροί και ότι κάνουν ότι μπορούν για να σωθεί ο Έθνος. Μπράβο βρε κόρη μου, εύγε σου, έλα κοντά μου να σε φιλήσω.

Την φίλησε και αυτή το ξεπέρασε χωρίς πρόβλημα. Αυλαία. Παλαμάκια. Φώτα.


Δίδαγμα:
Συμπέρασμα:
Κεντρική ιδέα:


ΥΓ: Τι άλλο θα κληθεί να χάψει εν όψει εκλογών ο Μέγας Μαλάκας; Άγνωστον!

10/4/12

Δυό φραπέδες γιά τον Περιβάλλοντος από εμένα!

http://img.photobucket.com/albums/v623/trubis/frapes_pclab.jpg


Όσο ήτανε υπουργός Οικονομικών, ήτανε βασικό στέλεχος στα καθημερινά ποστ του βραχόκηπου, ο φλώρος Παπακωνσταντινοτίποτας, γνωστός ανά το πανελλήνιο και σαν "ακούδουνος" ή και "ευνούχος της τρόϊκας". Με τον υποβιβασμό του σε καθήκι περιβάλλοντος πάψαμε να ασχολούμαστε ιδιαίτερα μ΄αυτόν, μέχρι που τα γεγονότα του τεχνητού φουσκώματος του ελλείμματος τον ξαναέφεραν πάλι στο προσκήνιο.

Αθώος τελικά ο ψυχοπαθής, εξεταστική επιτροπή του πασόκ τον "ιεροεξέτασε", τι περιμένατε; Ε είπαμε, εντάξει αυτό ήτανε, αρκετά μόλυνε την επικαιρότητα με την βρωμερή παρουσία του, θα πάει να χωθεί πάλι στην τρύπα του και θα ανασάνουμε, αλλά που αυτός! Προεκλογική περίοδος βλέπετε και ο πουλημένος κόφτης της τρόϊκας γουστάρει επανεκλογή, άντε λοιπόν και αρχίζει να γυρίζει από κανάλι σε κανάλι ο κανάγιας!

Έμεινα κάνα μισάωρο και τον τήραγα σε μιά εκπομπή της αλλοίθωρης της ΕΡΤ και έβγαλα ολόφρεσκα νέα συμπεράσματα: Ο τύπος πρέπει να καπνίζει καναβούρι μαζί με νοθευμένο μπαμπακόσπορο πασπαλισμένον με απόσταγμα ναφθαλίνης ή κάτι ανάλογο, αλλιώς δεν εξηγείται η μαστούρα αυτού του είδους: Απαθής, τσιτωμένος σαν να κατάπιε λοστό, απλανές βλέμα, ανέκφραστος, αποχαυνωμένος και ξαφνικά, όταν του έδινε η ξεφτίλω τον λόγο, γύριζε ξαφνικά στα εγκόσμια, έλεγε τις μπούρδες του, και μετά πάλι πίσω στην νιρβάνα του.

Ο άνθρωπος είναι παρεξηγημένος! Ο τύπος υποφέρει! Σίγουρα δεν είναι στα καλά του, ας δείξουμε λίγο οίκτο από εδώ και μπρός και ας τον αφήσουμε στα μαύρα του τα χάλια. Πρόλαβε και μας είπε και τον καημό του μάλιστα: Δεν τολμάει να βγει για καφέ με την κυρά του! Εδώ ο κόσμος καίγεται δηλαδή, και ο άνθρωπας δεν μπορεί να βγει με την μαντάμ του γιά καφέ! Δράμα! Ο κύριος έστειλε κάτι εκατομμύρια συμπολίτες του στην φτώχεια, στην μιζέρια και στην απελπισία και τον έπιασε ψυχοπλάκωμα που δεν μπορεί να ρίξει με το έτερόν του ήμισυ μια δημόσια φραπεδιά! Άτιμε κι΄άδικε ντουνιά!

Α ρε, σιχάθηκα να ασχολούμαι με δαύτονα! Τελείωσε, δεν έχει άλλο!

Τα λεφτάκια ολωνώνε μας από τις Τράπεζες από 1η Ιουνίου

http://de.toonpool.com/user/610/files/bank_79755.jpg


Τελείωσε, από την 1η Ιουνίου θα παίρνουμε όλοι τον μισθό μας από την τράπεζα. Υποχρεωτικά, θέλουμε δε θέλουμε!

Γιατί;

Για τ΄αντί! Νόμος του κράτους!

Νόμος του κράτους από που θα παίρνω εγώ τα λεφτά μου;

Αμέ!

Γιατί ρε συ κράτε, μαζί ιδρώσαμε να τα βγάλουμε;

Ε να βγάλουν και κάτι οι τράπεζες...

Από τα δικά μου λεφτά και με το ζόρι ρε συ φλούδα Κουτρουμάνη; Χωρίς να με ρωτήσετε αν θέλω, χωρίς να με συμπεριλάβετε και λίγο στο κέρδος; Έτσι τζάμπα, για το καλό του χρηματοκιβωτίου τους;

Ε, είθισται ανά την υφήλιον το ευγενές αυτό σπορ...

Ρε δε πα να κάνεις καμμιά τούμπα, ζευζέκι κερατά υπουργέ που θα μου πεις εμένα είθισται; Δε γουστάρω ρε να τα δανείσω με το ζόρι στην τράπεζα! Έχω αλλεργία ρε συ με τις τράπεζες! Από το τραπέζι της κουζίνας μου μέχρι την Αγία Τράπεζα ρε! Άκου εκεί είθισται να κονομάει η τράπεζα από τα δικά μου λεφτά!

Μη τσατίζεσαι φίλε εαυτέ μου άδικα και χύσεις πάλι από τα νεύρα σου τον καφέ πάνω στο πληκτρολόγιο και είναι ακριβό το ρημάδι, ανάθεμα τη φύτρα αυτουνού που σε έβαλε να πάρεις Mac! Ουφφφφφ....

Όχι ρε σεις, εγώ δουλεύω τυλιχτής σε σουβλατζήδικο και θέλω τα λεφτάκια μου και στην ώρα τους και εκεί ακριβώς που δουλεύω, δίπλα από τη θράκα! Λαδωμένα και τζατζικωμένα, εκεί τα θέλω! Ούτε λιγότερα, ούτε περισσότερα, ούτε μεθαύριο, ούτε χθες, ούτε από το παράρτημα του μπαλέτου Μπολσόϊ, ούτε από τις "Εξατμίσεις ο Φώτης", ούτε από καμμιά ρουφιάνα τράπεζα! Μόνο από τον Λίγδη το αφεντικό μου, ή άντε το πολύ από την Κατίνα την κυρά του γουστάρω εγώ. Και άμα έχει η Εθνική ζόρια και θέλει δάνειο, να έρθει ο Προβόπουλος και να μου ξηγηθεί αυτοπροβοπούλως: Κύριε τυλιχτά, το και το. Δεν μας πίπτεις δανεικόν ένα μισθούλη σας για πέντε μέρες, που θέλουμε να ποντάρουμε σε κάτι φούσκες αμερικάνικες και δε μας φτάνει το ξένο χρήμα; Και που θα σας τον επιστρέψουμε με ένα πλατύ χαμόγελο αντί τόκου 0,0001%, που είναι μικρός και σας θίξουμε;

Όχι ρε συ Προβόπουλε! Δεν έχει από μένα μία! Ούτε και αν πάρουν πασόκ και νδ από 2% και μείνουν εκτός Βουλής! Να, να μη προλάβει ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς, αν δε πιστεύεις!

Μαγκιά της μικτής σοσιαλισμού (του κώλου) και της...τσαμπουκαλήδικης διαπραγμάτευσης των Βενιζελοσαμαράδων: Δια νόμου οι μισθοί και οι ασφαλιστικές εισφορές από τις επιχειρήσεις στις τράπεζες. Άλλο ένα...ανθρώπινο δικαίωμα των μοναδικών επιχειρήσεων που λειτουργούν εκτός καπιταλιστικού συστήματος: Των τραπεζών. Γιατί άμα είσαι "Ψητοπωλείον ο Λίγδης" και σου βάζουν οι πελάτες σου επί ένα χρόνο κάθε μήνα 60 μπιφτέκια πίτα με απόλα και βάλε και κάτι πατάτες μάστορα και μιά κοκακόλα, φέσι, σε βλέπω να τα λογαριάζεις και να σου πέφτει η πιτυρίδα από μόνη της: Δύο το μηδέν, μηδέν, δύο έξη δώδεκα, 120, βάλε και τις πατάτες 160, ξέχασες την κοκακόλα, με 200 όλα μέσα, επί 12, 2.400! Και μόνο τα μπιφτέκια! Άμα βάλεις και το καλαμάκι με τον γύρο, τόκλεισες!

Έχεις μαγαζί που δεν ρολάρει; Μία, δύο, τρεις, σε βάζει κάποτε κάτω και ξερνάς το γάλα της μάνας σου! Καπιταλισμός. Μόνο η τράπεζα δεν καταλαβαίνει από τέτοια: Τις δίνεις τα λεφτουλάκια σου και τα παίζει όλα μονοκοπανιά στο ζερό; Αν έρθει το ζερό, τα κονομάει τρελλά! Αν δεν έρθει, σε βάζουν να της δώσεις φρέσκα! Δηλαδή να θέλουν να χρεωκοπήσουν οι άνθρωποι και να παρακαλάνε στα γόνατα, άσε με ρε να χρεωκοπήσω, να δω τι γλύκα έχει! Όχι! Με τίποτα! Μιλάμε για μεταφυσικά πράγματα, γαμώ τα συστήματα!

Αρπάζομαι; Ρε άει μου σου πω, που θα μου πεις αρπάζομαι! Και πως θα μας δώσει η τράπεζα δάνειο, άμα δεν της τα ακουμπήσουμε πρώτα; Να μη σώσει, να μας δώσει! Να τα πάρουμε όλα πίσω. Δικά μας δεν είναι;



Δικός σας

Βραχόκηπος

Πήρε...Messi ο λα.ο.ς!

http://2.bp.blogspot.com/-XZ_Erd--gIw/TvtKKy_TdRI/AAAAAAAAB6w/eHo0SlkFUT4/s1600/paraga.jpg

Ο πιο καλός μάνατζερ ταλέντων η παράγκα της ΕΡΤ!

Τους είχαμε κάθε μέρα στο κρατικό γυαλί της ΕΡΤ μαζί με το αλλοίθωρο τηλελαμόγιο του πασόκ, την καρασιδερωμένη Έλλη Στάη, τους αξιότιμους κυρίους κυρίους Καψή και Κύρτσο. Σκοινί κορδόνι δηλαδή! Κάθε μέρα, ακλόνητα στάνταρ της...πληροφόρησης! Μόνιμη πηγή ...σοφίας και αλήθειας οι άνθρωποι που διάλλεξε γιά την χειραγώγηση και παραπληροφόρηση του κοσμάκη ο πρασινάνθρωπος και αφεντικό της δικομματικής κρατική τηλεόρασης, Λάμπης Ταγματασφαλίτης.

Τον φάγαμε θέλαμε δεν θέλαμε τον Καψή στη μάπα, μέχρι που ανακάλυψε το μεγάλο του ταλέντο η συγκυβέρνηση της τρόϊκας και τον μάζεψε ο Παπατράπεζας να κάνει τον παρλαπίπα Τύπου και τον ξεφορτωθήκαμε. Τώρα ήρθε η σειρά του Κύρτσου να πάρει μεταγραφή για μεγαλύτερη ομάδα, το λέγαμε ότι τα μεγάλα ταλέντα δεν πάνε ποτέ χαμένα.

Μεταγραφή και ο Κύρτσος λοιπόν, το κώμα του Καρατζαφέρη αυτή τη φορά ο ευγενής σύλλογος που δέχτηκε στις αγκάλες του το εκθαμβωτικό αυτό αστέρι της δημοσιογραφίας, και σ΄ανώτερα! Και επειδή δεν πάει το ένα από τα δύο εκλεκτά παιδιά να γίνεται υπέυθυνος τύπου και ο άλλος σκέτο μέλος, τον προορίζει και τούτονα τον επιστήμονα για υπεύθυνο τύπου το φασισταριό!

Άντε να δούμε ποιός από τους "εκλεκτούς μόνιμους προσκεκλημένους" της ξεσκισμένης ΕΡΤ θα κάνει σε λίγο καριέρα σαν υπεύθυνος τύπου της χρυσής αυγής...

8/4/12

Έδειραν και έγδυσαν τον ειδικό φρουρό της ενορίας τους!

syntagma
 
 
Απίστευτα γεγονότα στο Σύνταγμα μετά την κηδεία του 77χρονου αγωνιστή, Δημήτρη Χριστούλα: Ομάδα σιχτιρισμένων πολιτών την έπεσε καθέτως και οριζοντίως σε ένα παλληκάρι της ένδοξης ΕΛ.ΑΣ, ειδικό φρουρό όχι παίξε-γέλασε, και έγινε το "έλα να δεις, ομάς σιχτιρισμένων πολιτών την πέφτει σε ειδικό φρουρό", αν έχετε ακουστά.

Ήταν και ένας άλλος ειδικός φρουρός μαζί, λένε, δεν είδα, ο οποίος πρόλαβε να την κάνει και βγήκε από την περιπέτεια ζώον και αβλαβής. Ο έτερος όμως, έφαγε κάτι ψιλές της άρκτου και πήγε σπίτι του σχεδόν ξεβράκωτος και με ανοιγμένες τις μύτες, να το αίμα!

Σύμφωνα με δηλώσεις αυτόπτων αλλά ταυτόχρονα και αγνώστων δραστών, αφαιρέθει προληπτικώς από το θύμα το υπηρεσιακό του μπουφάν, το αλεξίσφαιρό του γιλέκο (το αλεξίσφαιρό σου γελεκάκι δεν φοράς, εγώ στο έχω παρμένο, που λέει και το λαϊκό τραγούδι), ζώνες, ασύρματος και το δαρτικό αντικείμενο του ανοργάνου πλέον όργανου της τάξης, το γκλόμπ του! Τα ρουχαλάκια τα κρέμασαν για στέγνωμα στο δέντρο που άφησε την ζωή που του ρήμαξαν πασόκ και νδ ο αγωνιστής Χριστούλας.

Ο ξεβράκωτος ειδικός φρουρός χρειάστηκε να μεταφερθεί στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο γιά επισκευή των ζημιών, αλλά για να μη πάρουν λάθος μήνυμα τα ανήλικα παιδιά που παράτησαν τα video games και διαβάζουν βραχόκηπο, τα ακόλουθα εξής:

Παιδιά εμείς δεν είμαστε της βίας! Δεν λέμε "βαράτε τα, όπου τα ξεμοναχιάσετε τα κωλόπαιδα, που άμα σε ξεμοναχιάσουν αυτά, την έβαψες!", να μας τυλίξει κάνας λεβέντης σαγγελέψ σε μια πέπσι κόλα χαρτί και να τρέχουμε και να μη φτάνουμε. Εμείς λέμε, είδες ειδικό φρουρό και μέλη των εκλεχτών ΜΑΤ στο δρόμο; Άει σύρε, φίλα τους σα νάναι παπάδες το χέρι, ζήτα και κάνα αυτόγραφο νάχεις σε ώρα ανάγκης και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού, αμήν*.

* Αντί αυτού θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αυτό:

Ἄμωμοι ἐν ὁδῷ, ἀλληλούϊα.
Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου. Ἀλληλούϊα.
Ἐπεπόθησεν ἡ ψυχή μου τοῦ ἐπιθυμῆσαι τὰ κρίματά σου ἐν παντὶ καιρῷ. Ἀλληλούϊα.
Ἐνύσταξεν ἡ ψυχὴ μου ἀπὸ ἀκηδίας, βεβαίωσόν με ἐν τοῖς λόγοις σου. Ἀλληλούϊα.
Κλῖνον τὴν καρδίαν μου εἰς τὰ μαρτύριά σου, καὶ μὴ εἰς πλεονεξίαν. Ἀλληλούϊα.
Ἀθυμία κατέσχε με ἀπὸ ἁμαρτωλῶν, τῶν ἐγκαταλιμπανόντων τὸν νόμον σου. Ἀλληλούϊα.
Μέτοχος ἐγώ εἰμι πάντων τῶν φοβουμένων σε, καὶ τῶν φυλασσόντων τὰς ἐντολάς σου.
 Ἀλληλούϊα. Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἷς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Ἀλληλούϊα.
 

2/4/12

Μια πικραμένη κληρονομική ιστορία από τα 3καλα (Ή από την πόλη της επιλογής σας)

http://1.bp.blogspot.com/_cISRc_AlxzU/TLksqv1mhtI/AAAAAAAAGYE/bLaXyX47m7M/s1600/%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AD%CF%82+2.jpg



Μιά φορά κι΄έναν καιρό ήτανε ένας βουλετής του πασόκ που είχε μάλιστα προλάβει να καταντήσει και υφυπουργός υγείας. Χρήστος Οικονόμου το όνομα αυτού, καλός άθρωπος.

Ο καλός αυτός άθρωπος βαρέθηκε κάποτε να τον ενοχλεί ο πρόεδρος της βουλής με την κουδούνα του, ντάγκα ντούγκα ήρεμα συνάδελφοι, ιδίως όταν τον είχε ψιλοπάρει καμμιά φορά ως υφυπουργός άθρωπος, πήρε λοιπόν την σύνταξή του και πήγε να φάει τα έτοιμα.

Πριν ακόμα εχτελέσει όλο το πολιτικό του έργο, εχτέλεσε και τα συζυγικά του καθήκοντα σαν άντρας άθρωπος, και μάλιστα με τόση επιτυχία που η γυνή του έτεκε κάποτε τέκνον άρρεν, Γιώργος το όνομα.

Ο Γιώργος μεγάλωσε γλήγορα και πλάκωσε τα βιβλία και τους έδωσε να καταλάβουν. Πήγε δημοτικό, πήγε Γυμνάσιο, πήγε Λύκειο, πήγε Πανεπιστήμιο, τον βαρέθηκαν κάποτε οι καθηγητές, δεν τον απολύουμε ρε σεις με κάνα δίπλωμα ψυχίατρου να τον ξεφορτωθούμε, πριν μας φάει από τη πολύ διάβασμα τη θέση; Του δίνουν και τον ξαποστέλνουνε.

Τι κάνει αυτός τότε; Αντί να χαρεί τη ζωή του και εις υγείαν τα κορόϊδα, ψάχνει και βρίσκει μία που ήθελε οπωσδήποτε παντρειά και την στεφανώνεται! Έτσι από απλά Γιώργος Οικονόμου, ψυχίατρος, γιός του Χρήστου Οικονόμου, πρώην βουλευτή και υφυπουργού, γίνεται και παντρεμενάκιας άθρωπος και νοικοκύρης.

Την πιάνει μιά μέρα την κυρά του και την ρωτάει: Πως την είπαμε ρε γυναίκα την μαμά σου, που ξέχασα το ονοματάκι της και είναι και πρώτη πεθερούλα; Τσατίστηκε η γυναίκα, αλλά δεν το έδειξε. Αυτές να φοβόσαστε, αυτές που δεν το δείχνουνε παιδιά! Τελικά του είπε, του κύρη και κουβαλητή της: Τη μαμά τη λένε Σούλα Μερεντίτη. Τι λε ρε, φωνάζει έχπληχτος ο ψυχιατράκιας σύζυγος Γεώργιος Οικονόμου, μη μου πεις η γνωστή βουλευτού του πασόκ; Ναι δε σου λέω, αυτή, απαντάει ψύχραιμα η κυρία Οικονόμου.

Χαρές να δείτε ο Γιώργαρος, που βρέθηκε ξαφνικά από γιός πρώην υφυπουργού του πασόκ και σύζυγος ψυχίατρος και γαμπρός νυν βουλευτίνας πάλι του πασόκ! Να την πάρω τη μαμά σου τότε, να ρωτήσω δια τα της υγείας της, λέει ο Γιώργος και βουτάει με μιά αποφασιστική ψυχιατρική κίνηση το τηλέφωνο. Γειά σας κυρία μαμά, τι κάνετε; Η Σούλα η Μερεντίτη είχε τις μαύρες της, γιατί με το κράξιμο που είχε φάει τους τελευταίους μήνες η γυναίκα κάλυπτε επικοινωνία κοράκων για δέκα χρόνια! Τι να κάνω ρε συ γαμβρέ, του λέει, βαρέθηκα το σκίσημο και δεν ξανακατεβαίνω για βουλευτής στις εκλογές. Τι λε ρε μαμά! Ε, σου λέω...

Τελικά του είπε, της είπε, τάπανε, ας μην τα ξεράσουμε όλα και μας πούνε αδιάκριτους. Πάντως ένα θα το πούμε, δεν γίνεται διαφορετικά: Σταματάει μεν το βουλευτιλίκι η κυρία Σούλα, αλλά για την θεσούλα του πασοκικού βουλευτή Τρικάλων βρέθηκε όπως φαίνεται αντικαταστάτης: Ο...γαμπρός!

Έτσι για να δείτε πως λειτουργούν τα πασόκ και οι νέες δημοκρατίες στη χώρα μας και όποιος πει κουβέντα γιά οικογενειοκρατίες και νεποτισμό είναι μπαγάσας και κακεντρεχής και σα δε ντρέπεται.

Α, ξέχασα: Καλησπέρα σας....




Πασόκ και νδ σε έναν παροξυσμό ρουσφετιού!

http://panosz.files.wordpress.com/2011/02/cebdceb5cebfceadcebbcebbceb7cebdceb1cf82.jpg


Ποιός είναι στην κορυφή της πυραμίδας της κονόμας, δεν το εμβαθύνουμε, το γνωρίζουν ακόμα και οι αμούστακες πέτρες. Ποιός είναι ο μεγαλύτερος κουβαρντάς με ξένα λεφτά (όχι τίποτα δικά του λεφτά, αλλά λεφτά του μαλάκα του πολίτη, να καταλαβαινόμαστε), που τα σκορπίζει δεξιά και αριστερά κατά το καυλούν, επίσης γνωστό. (Να μη λέμε πρωΐ-πρωΐ την βρωμερή λέξη "κράτος" και μας πάνε όλα ανάποδα). Ποιός είναι όμως ο συνδετικός κρίκος που φέρνει τις δύο παραπάνω...αγαπούλες στα "ψαχουλευτικά εγγύς", με ότι σεξουαλικό περαδώθε συνεπάγονται αυτά;

Η κυβέρνηση;

Ελαφρώς άκυρο, πατήσατε λίγο βαλβίδα παιδιά!

Τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας;

Δεύτερη άκυρη, και μετρήστε καλά τα βήματα της φοράς σας παιδιά, γιατί σας βλέπω φουλ ντισκαλιφιέ και πάει τζάμπα η ντόπα.

Η αντιπολίτευση;

Ισχύει σαν πρσπάθεια η μαλακία; Όχι; Ε, κάντε τότε άλλη μία, την τελευταία σας προσπάθεια!

Βουβαμάρα, σιγή ιχθύος. Κανένας δεν κάνει κίνηση, κανένας δεν δείχνει πρόθυμος να βγάλει την φόρμα και να πάρει θέση απέναντι από τον βατήρα. Ο κόσμος αρχίζει να σφυρίζει, πηδάτε ρε, αίσχον ρε, ρε για δες κάτι άλτες που μας γκαστρώσανε χωρίς να πηδάνε, τύφλα η Μεγαλόχαρη με τον κρίνο ρε συ!

Ξαφνικά μια δειλή φωνή από τα πίσω καθίσματα:

Μήπως οι βουλευτές ρε παιδιά;

Αν δεν υπήρχαν και τα παιδιά από τα πίσω καθίσματα, θα είχαμε ξεχάσει τι πα να πει παλαμάκι πραγματικής, ειλικρινής ανακούφισης (μαϊμού παλαμάκι όμως περισσότερο και από σπασμένο μάρμαρο στο Σύνταγμα μετά από πορεία κατά των μέτρων!).

Μπράβο ρε πισινέ ήρωα, εύγε σου ρε, και κάτσε εκεί που είσαι, γιατί οι μπροστινές θέσεις είναι καπαρωμένες για τους σκράπες που είναι αεράτοι κι΄ωραίοι. Φυσικά οι βουλευτές! Μπορείς να τους βλέπεις άκακους, άχρωμους, άγευστους, ανέραστους, ανίδεους, ασπόνδυλους, ανίκανους, ακατάλληλους, ακαμάτηδες, αλλά χωρίς αυτούς, τς παιδιά! Χωρίς τα βουλευτάκια της πασόκας και της νουδούς (γιατί για αυτούς γίνεται ο λόγος) δεν κουνιέται φύλλο! "Λαέ - δεν μπορείς - χωρίς τον Βουλευτά - χωρίς αυτόν - μαφιόζικο γρανάζι δεν γυρνά", που έλεγε το αυθεντικό σύνθημα πριν το...νοθέψει με την προσθήκη εργατών και αφεντικών το ΚΚΕ.

Μάλιστα κύριοι! Τους βλέπεις νεναίκους και σηκωνωχέρηδες και λες, δεν τον φιτύνω τον πούστη, τζάμπα το σάλιο, αλλά να τους δει ο οφθαρμός σου εχτός βουλής, στα πολιτικά τους γραφεία και ειδικά σε κάνα καλό ξενοδοχείο της εκλογικής τους περιφέρειας και να μην τους γνωρίσει!

Ουρά εκεί ο ρουσφετογυρεύων αγνός πολίτης και κορμάρα ημίθεου ο αξιοθρήνητος λεχρίτης της κοινοβουλευτικής ομάδας του πασόκ ή της νουδούς! Εκεί παίζεται κυρίες και κύριοι και αγαπητά ανήλικα παιδιά (να ακούτε ρε τους γονιούς σας ρε) το κύριο έργο της γαμάτης δημοκρατίας μας και αφήστε τους αγαθούς να μιλάνε περί ισότης, αδερφότης, διακαιοσότης και ο Μίμης είναι πότης και άλλα τέτοια χλιαρά. Το έχω δει με τα ματάκια μου το εργάκι και κρίμα που δε είχα κινητό (τότε, τώρα έχω, αλλά μάπα Samsung, άνευ κάμερας) να τραβήξω ντοκυμανταίρ και να σαρώσω τα Πούλιτζερ. Δώστε βάση! Αυθεντικές εμπειρίες από τον κόσμο της αγνής ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Κατακαλόκαιρο, χαρά Θεού! Πεντάστερο ξενοδοχείο της Κρήτης, από τα πρώτα, μόνο ο Παναθηναϊκός έχει έξη. Μη φανταστείτε τώρα, ότι τρέχει το λαμόγιο ο βράχος στα πεντάστερα και καλοπερνάει, καλεσμένος μιάς καλής μου φίλης ήμανε ρε, που χωρίς αυτήνενα θα είχε μπει μέσα το ξενοδοχείο, τέτοια βαρβάτη μανατζερίνα ήντουνε η γυναίκα. Όχι, κουνηθείτε από τη θέση σας, δεν πέθανε, αλλά δεν δουλεύει πιά εκεί, και όλως παραδόξως το ξενοδοχείο υφίσταται ακόμα!

Έλα το πρωΐ μετά τον καφέ, γιά καφέ, μου είπε. Τι να κάνω, πέρασα. Κάθομαι όξω στον κήπο, μονάχος μου μαζί με δύο άλλους δικούς μας. Ψυχή, οι ωλινκλουσίβηδες οι βραχιολάκηδες είχανε φάει αποβραδύς τους μουσακάδες μαζί με τα ταψιά και είχανε πιεί Τις κολυμπήθρες σπίρτο και ροχαλίζανε ακόμα στα κρεβάτια τους. Έρχεται η φίλη μου με τους καφέδες, τους βλέπεις αυτούς τους δύο, με ρωτάει; Εμ στραβός είμαι, απαντάω. Το και το βράχε, ο τάδες  βουλευτής της κυβέρνησης ο κύριος, ο άλλος φουσκωτογραμματέψ του. Και σπάσε πλάκα τι έχει να γίνει σε λίγο με το ευλαβές ρουσφετοθελικό κοινό του ηρωϊκού νομού Λασιθίου και περιχώρων.

Έχετε δει το "μετέωρο βήμα του πελαργού"; Ξεχάστε το! Το εργάκι εδώ τάσπαγε για καλά! Άμα ζούσε ο μεγάλος Αγγελόπουλος και τόβλεπε, θα έκανε ένα φιλμ σαφώς ανώτερο, ίσως με τίτλο "το τετελεσμένο βήμα του πελαργού"! Περιγραφή:

Ο φουσκωτογραμματέψ βγάζει μπλοκάκι και διαβάζει: Σούξου μούξου κτλ. Πατήρ (βασανισμένος ή όχι, δεν γνωρίζουμε) μετά κόρης κάνουν την εμφάνισή τους στον κήπον και σέρνονται με ευλάβεια μέχρι το βουλευτικό τραπέζι. Συστάσεις: Απεδώ το πολιτικόν δέος του νομού, απεκεί βασανισμένος ή μη πατήρ μετά θήλεου τέκνου. Τι κάνετε; Καλά εσείς; Δόξα τω Θεώ, καθήστε. Τι θα πάρετε; Καφέ; Τσακίζεται ο γραμματέψ-σωματεμποροφύλαξ να εχτελέσει την διαταγή, οι άλλοι μπαίνουν στο θέμα. Οι διάλογοι στο περίπου.

Ξέρετε κύριε ελπίς του έθνους και καμάρι του νομού, η κόρη μου απεδώ η Κούλα ψάχνει για δουλειά και εμείς πάντα σας ψηφίζαμε και θα σας ψηφίζουμε μέχρις τελικής πτώσεως, λέει ο τρυφερός και στοργικός μβαμβάς. Εύγε σας κύριε τάδε μου και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για το παιδί, απαντάει ο βουλευτής. Τι προσόντα έχεις κορίτσι μου; Είμαι μονόφθαλμη κύριε βουλευτέ μου, απαντάει τραυλίζοντας άσχημα το ατάλαντο νιάτο της όμορφης, τουριστικής, παραθαλάσσιας κρητικής περιοχής. Έχασα το μάτι μου σε ένα ατύχημα στην κουζίνα πριν μερικά χρόνια. Γλύστρησες και έπεσες πάνω σε ένα όρθιο πηρούνι που είχε πέσει στο πάτωμα, κόρη μου; Όχι κύριε βουλευτά μου, ήμανε στο σαλόνι και μου λέει η μάνα μου "πήγαινε μωρή και ρίξε ένα μάτι στους μπουμπουριστούς χοχλιούς μη καούνε"...

Δεν κωλώνει ο βουλευτής, ωραία παιδί μου, να σε βάλουμε στην υπηρεσία τάδε να κάνεις κουμάντο. Κουμάντο η κόρη μου με ένα μάτι, ρωτάει έχπληχτος ο στοργικός αλλά ελαφρώς άπιστος Θωμάς πατήρ. Αμέ, αφού οι άλλοι είναι τυφλοί, απαντάει με ετοιμότητα ο άνθρωπος της πολιτικής και της μίζας. Πόση ώρα; Το πολύ τρία λεπτά. Μετά χαίρετε, χαίρετε, ο επόμενος παρακαλώ! Πέντε, δέκα, είκοσι, αμέτρητοι! Απορώ γιατί δεν βάλανε ιμάντα...

Ούτε στα υπόγεια, ούτε στα κρυφά, ούτε στα παράνομα: Δημόσια, περήφανα κι΄ωραία! Ελάτε παιδιά, μοιράζουμε Ελλάδα, έχει και για σένα μια φέτα!

Ο κάθε άχρηστος, ανίκανος, ανέραστος έκανε την προσωπική του υπέρβαση σκαρφαλωμένος πάνω στην γαμημένη κομματική του ταυτότητα ή σ΄αυτήν κάποιου στενού του συγγενή. Έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε, δεν έγινε τυχαία η Σκάρτη Δημοκρατία των Σκάρτων που έχουμε και χαιρόμαστε σήμερα.

Και σήμερα;

Τι γίνεται σήμερα από ρουσφετικής άποψης στην καραχρεωκοπημένη και λεηλατημένη χώρα; Ότι γινότανε πάντα φίλοι μου! Κεκτημένη ταχύτητα, κεκτημένη διαφθορά! 60 "τροπολογίες" την μέρα καλούνται να τσουλήσουνε οι ένδοξοι της κυβενητικής πλεοψηφίας, υπερκόπωση από τις υπογραφές θα πάθουνε οι άνθρωποι. Διαβάζουμε στο Πρώτο Θέμα μεταξύ άλλων:

"...Σε ένα απέραντο  γραφείο «ρουσφετιών» έχει μετατραπεί τα τελευταία  24ωρα η Βουλή, λόγω της άτυπης προεκλογικής περιόδου που διανύουμε , καθώς μια σειρά τροπολογιών και αλλαγών μπαίνουν από τα ορθάνοιχτα παράθυρα και γίνονται κατευθείαν νόμος του κράτους, παρά το ότι πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος έχει ζητήσει πλήρη ενημέρωση!

Ειδικότερα, η νομοθετική διαδικασία που ακολουθείται τις τελευταίες ημέρες της Βουλής – πριν δηλαδή την διάλυσή της για εκλογές – παραπέμπουν σε εικόνες υπαίθριας λαϊκής αγοράς καθώς όποιος θέλει προτείνει ότι θέλει για να γίνει νόμος του κράτους!  Είναι ενδεικτικό ότι υπουργοί και βουλευτές καταφθάνουν καθημερινά με δεκάδες τροπολογίες οι οποίες περιγράφουν μια σειρά από «ρουσφέτια», «τακτοποιήσεις» και «υποχρεώσεις» των ψηφοφόρων τους. Συγκεκριμένα, μεταξύ των «νομοθετικών διευθετήσεων» που προτείνονται, περιλαμβάνονται εξυπηρετήσεις σε κατασκευαστικές εταιρίες, καζίνο, τουριστικές επιχειρήσεις αλλά και διευκολύνσεις με καθαρά τοπικό ενδιαφέρον.

 Επιπροσθέτως, στους διαδρόμους της Βουλής παρελαύνουν, περιφερειάρχες, δήμαρχοι, πρώην βουλευτές και κάθε λογής «παράγοντες» του δημόσιου βίου προκειμένου να «διαπραγματευτούν» με τους βουλευτές με το επιχείρημα «μου περνάς το ρουσφέτι και σε στηρίζω στις εκλογές». 


Υπό αυτά τα δεδομένα, μόνο την περασμένη εβδομάδα κατατέθηκαν συνολικά περισσότερες από 85 τροπολογίες στα τέσσερα νομοσχέδια τα οποία θα ψηφιστούν πριν την διάλυση της Βουλής και επιπλέον 27 στο ν/σ του υπουργείου Περιβάλλοντος για τον νέο Οικοδομικό Κανονισμό που ψηφίστηκε την περασμένη Πέμπτη. Συνολικά δηλαδή 112 τροπολογίες μέσα σε μια εβδομάδα, νούμερο πρωτοφανές για τα κοινοβουλευτικά χρονικά σύμφωνα με τους έμπειρους υπαλλήλους του νομοθετικού τμήματος της Βουλής! 

Πέραν τούτου όμως, αξίζει να σημειωθεί ότι οι βουλευτές μέσα σε διάστημα περίπου δέκα ημερών καλούνται να ψηφίσουν για νομοσχέδια τα οποία συγκεντρωτικά περιλαμβάνουν 1.818 σελίδες και 614 άρθρα..."

Κακοποιοί, νόμιμοι κακοποιοί οι πολιτευόμενοι με πασόκ και νδ φίλοι μου, αλλά με τέτοια νομοθεσία περί ευθύνης και ασυλίας θα έβγαινε Μητέρα Τερέζα και ο δράκος του Σέϊχ Σου!

Και καλά τα εμπλεκόμενα τσογλάνια, η μισή Ελλάδα, την δουλειά τους κάνουνε. Εμείς οι υπόλοιποι, οι εκτός, οι ριγμένοι, οι μαλάκες, η άλλη μισή Ελλάδα, εμείς ΤΙ κάνουμε;

1/4/12

Φωτιά! Να το μέγα χρέος μας σήμερα, μέσα σε τόσο ανήθικο κι ανέλπιδο χάος. Πόλεμο στους άπιστους! Απιστοι είναι οι ευχαριστημένοι, οι χορτασμένοι, οι στείροι.

Nikos Kazantzakis

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΣΚΗΤΙΚΗ :: Salvatores Dei


Νίκος Καζαντζάκης

 

Πρόλογος

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:

α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.

Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.

Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.

Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

ΠΡΩΤΟ ΧΡΕΟΣ

Ήσυχα, καθαρά, κοιτάζω τον κόσμο και λέω: Όλα τούτα που θωρώ, γρικώ, γεύουμαι, οσφραίνουμαι κι αγγίζω είναι πλάσματα του νου μου.

Ο ήλιος ανεβαίνει, κατεβαίνει μέσα στο κρανίο μου. Στο ένα μελίγγι μου ανατέλνει ο ήλιος, στο άλλο βασιλεύει ο ήλιος.

Τ΄ άστρα λάμπουν μέσα στο μυαλό μου, οι Ιδέες, οι άνθρωποι και τα ζώα βόσκουν μέσα στο λιγόχρονο κεφάλι μου, τραγούδια και κλάματα γιομώνουν τα στρουφιχτά κοχύλια των αυτιών μου και τρικυμίζουν μια στιγμή τον αγέρα·
σβήνει το μυαλό μου, κι όλα, ουρανός και γης, αφανίζουνται.

"Εγώ μονάχα υπάρχω!" φωνάζει ο νους.

"Μέσα στα κατώγια μου, οι πέντε μου ανυφάντρες δουλεύουν, υφαίνουν και ξυφαίνουν τον καιρό και τον τόπο, τη χαρά και τη θλίψη, την ύλη και το πνέμα.

"Όλα ρέουν τρογύρα μου σαν ποταμός, χορεύουν, στροβιλίζουνται, τα πρόσωπα κατρακυλούν σαν το νερό, το χάος μουγκρίζει.

"Μα εγώ, ο Νους, με υπομονή, με αντρεία, νηφάλιος μέσα στον ίλιγγο, ανηφορίζω. Για να μην τρεκλίσω να γκρεμιστώ, στερεώνω απάνω στον ίλιγγο σημάδια, ρίχνω γιοφύρια, ανοίγω δρόμους, οικοδομώ την άβυσσο.

"Αργά, με αγώνα, σαλεύω ανάμεσα στα φαινόμενα που γεννώ, τα ξεχωρίζω βολικά, τα σμίγω με νόμους και τα ζεύω στις βαριές πραχτικές μου ανάγκες.

"Βάνω τάξη στην αναρχία, δίνω πρόσωπο, το πρόσωπο μου, στο χάος.

"Δεν ξέρω αν πίσω από τα φαινόμενα ζει και σαλεύει μια μυστική, ανώτερη μου ουσία. Κι ούτε ρωτώ· δε με νοιάζει. Γεννοβολώ τα φαινόμενα, ζωγραφίζω με πλήθια χρώματα φανταχτερά, γιγάντιο ένα παραπέτασμα μπροστά από την άβυσσο. Μη λες: "Αναμέρισε το παραπέτασμα, να δω την εικόνα!" Το παραπέτασμα, αυτό είναι η εικόνα.

"Είναι ανθρώπινο έργο, πρόσκαιρο, παιδί δικό μου, το βασίλειο μου ετούτο. Μα είναι στέρεο, άλλο στέρεο δεν υπάρχει, και μέσα στην περιοχή του μονάχα μπορώ γόνιμα να σταθώ, να χαρώ και να δουλέψω. "Είμαι ο αργάτης της άβυσσος. Είμαι ο θεατής της άβυσσος. Είμαι η θεωρία κι η πράξη. Είμαι ο νόμος. Όξω από μένα τίποτα δεν υπάρχει."

Χωρίς μάταιες ανταρσίες να δεις και να δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπινου νου, και μέσα στ΄ αυστηρά τούτα σύνορα αδιαμαρτύρητα, ακατάπαυτα να δουλεύεις· να ποιο είναι το πρώτο σου χρέος.

Με αντρεία, με σκληρότητα στερέωσε απάνω στο σαλευόμενο χάος το καταστρόγγυλο, το καταφώτιστο αλώνι του νου, ν΄ αλωνίσεις, να λιχνίσεις, σα νοικοκύρης, τα σύμπαντα.

Καθαρά να ξεχωρίσεις κι ηρωικά να δεχτείς τις πικρές γόνιμες τούτες, ανθρώπινες, σάρκα από τη σάρκα μας, αλήθειες:

α) Ο νους του ανθρώπου φαινόμενα μονάχα μπορεί να συλλάβει, ποτέ την ουσία·

β) κι όχι όλα τα φαινόμενα, παρά μονάχα τα φαινόμενα της ύλης·

γ) κι ακόμα στενώτερα: όχι καν τα φαινόμενα τούτα της ύλης, παρά μονάχα τους μεταξύ τους συνειρμούς·

δ) κι οι συνειρμοί τούτοι δεν είναι πραγματικοί, ανεξάρτητοι από τον άνθρωπο· είναι κι αυτοί γεννήματα του ανθρώπου·

ε) και δεν είναι οι μόνοι δυνατοί ανθρώπινοι· παρά μονάχα οι πιο βολικοί για τις πραχτικές και νοητικές του ανάγκες.

Μέσα στα σύνορα τούτα, ο νους είναι ο νόμιμος απόλυτος μονάρχης. Καμιά άλλη εξουσία στο βασίλειο του δεν υπάρχει.

Αναγνωρίζω τα σύνορα τούτα, τα δέχουμαι μ΄ εγκαρτέρηση, γενναιότητα κι αγάπη, κι αγωνίζουμαι μέσα στην περιοχή τους άνετα σα να ΄μουν ελεύτερος.

Υποτάζω την ύλη, την αναγκάζω να γίνει καλός αγωγός του μυαλού μου.

Χαίρουμαι τα φυτά, τα ζώα, τους ανθρώπους, τους θεούς σαν παιδιά μου. Όλο το Σύμπαντο το νιώθω να σοφιλιάζει απάνω μου και να με ακολουθάει σα σώμα.

Σε άξαφνες φοβερές στιγμές αστράφτει μέσα μου: "Όλα τούτα είναι παιχνίδι σκληρό και μάταιο, δίχως αρχή, δίχως τέλος, δίχως νόημα". Μα ξαναζεύουμαι, πάλι, γοργά στον τροχό της ανάγκης, κι όλο το Σύμπαντο ξαναρχινάει γύρα τρογύρα μου την περιστροφή του.

Πειθαρχία, να η ανώτατη αρετή. Έτσι μονάχα σοζυγιάζεται η δύναμη με την επιθυμία και καρπίζει η προσπάθεια του ανθρώπου.

Να πως με σαφήνεια και με σκληρότητα να καθορίζεις την παντοδυναμία του νου μέσα στα φαινόμενα και την ανικανότητα του νου πέρα από τα φαινόμενα· πρί να κινήσεις για τη λύτρωση. Αλλιώς δεν μπορείς να λυτρωθείς.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΧΡΕΟΣ

Δε δέχουμαι τα σύνορα, δε με χωρούν τα φαινόμενα, πνίγουμαι! Την αγωνία τούτη βαθιά, αιματερά να τη ζήσεις, είναι το δεύτερο χρέος.

Ο νους βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει· μα η καρδιά αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης.

Να υποτάξω τη γης, το νερό, τον αγέρα, να νικήσω τον τόπο και τον καιρό, να νιώσω με ποιους νόμους αρμολογούνται κι έρχουνται και ξανάρχουνται οι αντικαθρεφτισμοί που ανεβαίνουν από την πυρωμένην έρημο του νου, τι αξίαν έχει;

Ένα μονάχα λαχταρίζω: Να συλλάβω τι κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα, τι είναι το μυστήριο που με γεννάει και με σκοτώνει, κι αν πίσω από την ορατή ακατάπαυτη ροή του κόσμου κρύβεται μια αόρατη ασάλευτη παρουσία.

Αν ο νους δεν μπορεί, δεν είναι έργο του να επιχειρήσει πέρα από τα σύνορα την ηρωικήν απελπισμένην έξοδο, να ΄ταν να μπορούσε η καρδιά μου!

Πέρα! Πέρα! Πέρα! Πέρα από τον άνθρωπο ζητώ το αόρατο μαστίγι που τον βαράει και τόνε σπρώχνει στον αγώνα. Πέρα από τα ζώα ενεδρεύω να δω το πρόσωπο το αρχέγονο που μάχεται δημιουργώντας, συντρίβοντας, ξαναχύνοντας τις αρίφνητες μάσκες να τυπωθεί στο ρεούμενο κρέας. Πέρα από τα φυτά αγωνίζουμαι να ξεχωρίσω τα πρώτα παραπατήματα του Αόρατου μέσα στη λάσπη.

Μια προσταγή μέσα μου:
Σκάψε! Τι βλέπεις;

Ανθρώπους και πουλιά, νερά και πέτρες!
Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;

Ιδέες κι ονείρατα, αστραπές και φαντάσματα.
Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;

Δε βλέπω τίποτα! Νύχτα βουβή, πηχτή σα θάνατος.
Θα ΄ναι ο θάνατος. Σκάψε ακόμα!

Αχ! Δεν μπορώ να διαπεράσω το σκοτεινό μεσότοιχο! Φωνές γρικώ και κλάματα, φτερά γρικώ στον άλλον όχτο!

Μην κλαις! Μην κλαις! Δεν είναι στον άλλον όχτο! Οι φωνές, τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου!

Πέρα από το νου, στον ιερό γκρεμό της καρδιάς, ακροποδίζω τρέμοντας. Το ένα μου πόδι αδράχνεται από το σίγουρο χώμα, το άλλο ψάχνει στα σκοτεινά απάνω από την άβυσσο.

Ψυχανεμίζουμαι πίσω απ΄ όλα τούτα τα φαινόμενα μια μαχόμενη ουσία. Θέλω να σμίξω μαζί της.

Ψυχανεμίζουμαι πως κι η μαχόμενη ουσία πολεμάει πίσω από τα φαινόμενα να σμίξει με την καρδιά μου. Μα το σώμα στέκεται ανάμεσα και μας χωρίζει. Ο νους στέκεται ανάμεσα και μας χωρίζει.

Ποιο είναι το χρέος μου; Να συντρίψω το σώμα, να χυθώ να σμίξω με τον Αόρατο. Να σωπάσει ο νους, ν΄ ακούσω τον Αόρατο να φωνάζει.
Περπατώ στ΄ αφρόχειλα της άβυσσος και τρέμω. Δυο φωνές μέσα μου παλεύουν.

O νους: "Γιατί να χανόμαστε κυνηγώντας το αδύνατο; Μέσα στον ιερό περίβολο των πέντε αιστήσεων χρέος μας ν΄ αναγνωρίσουμε τα σύνορα του ανθρώπου."

Μα μια άλλη μέσα μου φωνή, ας την πούμε έχτη δύναμη, ως την πούμε καρδιά, αντιστέκεται και φωνάζει: "Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν΄ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!"

Ο νους: "Λαγαρό κι ανέλπιδο είναι το μάτι μου και θεάται τα πάντα. Η ζωή είναι ένα παιχνίδι, μια παράσταση που δίνουν οι πέντε θεατρίνοι του κορμιού μου.

"Κοιτάζω με απληστία, με ανείπωτη περιέργεια, και δεν έχω την αφέλεια του χωριάτη να πιστέψω, και ν΄ ανέβω απάνω στη σκηνή επεμβαίνοντας στην αιματερή κωμωδία.

"Είμαι ο θαματοποιός φακίρης που ακίνητος, καθούμενος στο σταυροδρόμι των αιστήσεων, θεάται να γεννιέται και ν΄ αφανίζεται ο κόσμος, θεάται τα πλήθη να σαλεύουν και να φωνάζουν στα πολύχρωμα μονοπάτια της ματαιότητας.

"Καρδιά, απλοϊκή καρδιά, γαλήνεψε κι υποτάξου!"
Μα η καρδιά ανατινάζεται και φωνάζει: "Είμαι ο χωριάτης και πηδώ απάνω στη σκηνή κι επεμβαίνω στην πορεία του κόσμου!"

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι.
Ρωτώ, ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος: Ποιος μας φυτεύει στη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; Ποιος μας ξεριζώνει από τη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια;

Είμαι ένα πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο από λάσπη κι ονείρατα. Μα μέσα μου νογώ να στροβιλίζουνται όλες οι δυνάμες του Σύμπαντου.

Θέλω μια στιγμή, προτού με συντρίψουν, ν΄ ανοίξω τα μάτια μου και να τις δω. Αλλο σκοπό δε δίνω στη ζωή μου.

Θέλω να βρω μια δικαιολογία για να ζήσω και να βαστάξω το φοβερό καθημερινό θέαμα της αρρώστιας, της ασκήμιας, της αδικίας και του θανάτου.

Ξεκίνησα από ένα σκοτεινό σημείο, τη Μήτρα· οδεύω σ΄ ένα άλλο σκοτεινό σημείο, το Μνήμα. Μια δύναμη με σφεντονάει μέσα από το σκοτεινό βάραθρο· μια άλλη δύναμη με συντραβάει ακατάλυτα στο σκοτεινό βάραθρο.

Δεν είμαι ο κατάδικος που τον πότισαν κρασί για να θολώσει το μυαλό του· με λαγαρά τα φρένα, νηφάλιος, δρασκελώ το ανάμεσα στους δυο γκρεμούς μονοπάτι.

Και μάχουμαι πως να γνέψω στους συντρόφους, προτού πεθάνω. Να τους δώσω το χέρι μου, να προφτάσω να συλλαβίσω και να τους ρίξω έναν ακέραιο λόγο. Να τους πω τι φαντάζουμαι πως είναι τούτη η πορεία· και κατά που ψυχανεμίζουμαι πως πάμε. Και πως ανάγκη να ρυθμίσουμε όλοι μαζί το περπάτημα και την καρδιά μας.

Ένα σύνθημα, σα συνωμότες, ένα λόγο απλό να προφτάσω να πω στους συντρόφους!

Ναι, σκοπός της Γης δεν είναι η ζωή, δεν είναι ο άνθρωπος. έζησε χωρίς αυτά, θα ζήσει χωρίς αυτά. Είναι σπίθες εφήμερες της βίαιης περιστροφής της.
Ας ενωθούμε, ας πιαστούμε σφιχτά, ας σμίξουμε τις καρδιές μας, ας δημιουργήσουμε εμείς, όσο βαστάει ακόμα η θερμοκρασία τούτη της Γης, όσο δεν έρχουνται σεισμοί, κατακλυσμοί, πάγοι, κομήτες να μας εξαφανίσουν, ας δημιουργήσουμε έναν εγκέφαλο και μιαν καρδιά στη Γης, ας δώσουμε ένα νόημα ανθρώπινο στον υπερανθρώπινον αγώνα!
Τούτη η αγωνία είναι το δεύτερο χρέος.

ΤΡΙΤΟ ΧΡΕΟΣ

Ο νους βολεύεται. Θέλει να γιομώσει μ΄ έργα μεγάλα τη φυλακή του, το κρανίο. Να χαράξει στους τοίχους ρητά ηρωικά, να ζωγραφίσει στις αλυσίδες του φτερούγες ελευτερίας.

Η καρδιά δε βολεύεται. Χέρια χτυπούν απόξω από τη φυλακή της, φωνές ερωτικές αφουκράζεται στον αγέρα· κι η καρδιά, γιομάτη ελπίδα, αποκρίνεται τινάζοντας τις αλυσίδες· και σε μιαν αστραπή της φαίνεται πως έγιναν οι αλυσίδες φτερούγες.

Μα γρήγορα η καρδιά πέφτει πάλι αιματωμένη, έχασε πάλι την ελπίδα και την ξαναπιάνει ο Μέγας Φόβος.

Καλή η στιγμή, παράτα πίσω σου το νου και την καρδιά, τράβα μπροστά, κάμε το τρίτο βήμα.

Γλίτωσε από την απλοϊκή άνεση του νου που βάνει τάξη κι ελπίζει να υποτάξει τα φαινόμενα. Γλίτωσε από τον τρόμο της καρδίας που ζητάει κι ελπίζει να βρει την ουσία.

Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα. Τούτο είναι το τρίτο χρέος.

Πολεμούμε γιατί έτσι μας αρέσει, τραγουδούμε κι ας μην υπάρχει αυτί να μας ακούσει. Δουλεύουμε, κι ας μην υπάρχει αφέντης, σα βραδιάσει, να μας πλερώσει το μεροκάματο μας. Δεν ξενοδουλεύουμε· εμείς είμαστε οι αφέντες· το αμπέλι τούτο της Γης είναι δικό μας, σάρκα μας κι αίμα μας.
Το σκάβουμε, το κλαδεύουμε, το τρυγούμε, πατούμε τα σταφύλια του, πίνουμε το κρασί, τραγουδούμε και κλαίμε, οράματα κι Ιδέες ανηφορίζουν στην κεφαλή μας.

Σε ποια εποχή του αμπελιού σου έλαχε ο κλήρος να δουλεύεις; Στα σκάμματα; Στον τρύγο; Στα ξεφαντώματα; Όλα είναι ένα.

Σκάβω και χαίρουμαι όλον τον κύκλο του σταφυλιού, τραγουδώ μέσα στη δίψα και στο μόχτο μου, μεθυσμένος από το μελλούμενο κρασί.

Κρατώ το γιομάτο ποτήρι και ξαναζώ το μόχτο του παππού και του προπάππου. Κι ο ιδρώτας της δουλειάς τρέχει κρουνός στο αψηλό καταμέθυστο κρανίο.
Είμαι ένα σακί γιομάτο κρέας και κόκαλα, αίμα, ιδρώτα και δάκρυα, επιθυμίες και οράματα.

Κυλιούμαι μια στιγμή στον αγέρα, πνέω, χτυπάει η καρδιά μου, ο νους μου φέγγει, και ξαφνικά η γης ανοίγει και χάνουμαι.
Μέσα στο εφήμερο ραχοκόκαλό μου δυο αιώνια ρέματα ανεβοκατεβαίνουν. Μέσα στα σωθικά μου ένας άντρας και μια γυναίκα αγκαλιάζουνται. Αγαπιούνται και μισούνται, παλεύουν.

Ο άντρας πλανταμένος φωνάζει: "Είμαι η σαγίτα που θέλει να σκίσει το στημόνι, να τιναχτεί όξω από τον αργαλειό της ανάγκης.
"Να ξεπεράσω το νόμο, να συντρίψω τα κορμιά, να νικήσω το θάνατο. Είμαι ο Σπόρος!"
Κι η άλλη βαθιά μαυλιστική φωνή, η γυναικίσια, αποκρίνεται γαληνεμένη και σίγουρη: "Κάθουμαι διπλοπόδι απάνω στο χώμα, αμολώ τις ρίζες μου βαθιά στα μνήματα· δέχουμαι το σπόρο ακίνητη και τον θρέφω. Είμαι όλη γάλα κι ανάγκη.
"Και λαχταρώ να γυρίσω πίσω, να κατεβώ στο ζώο, να κατεβώ πιο χαμηλά, στο δέντρο, μέσα στις ρίζες και στα χώματα, να μη σαλεύω.
"Κρατώ, σκλαβώνω την πνοή, δεν την αφήνω να πετάξει· μισώ τη φλόγα που ανεβαίνει. Είμαι η Μήτρα!"

Αφουκράζουμαι τις δυο φωνές τους· δικές μου είναι κι οι δυο και τις χαίρουμαι και καμιά δεν αρνιέμαι. Ένας χορός των πέντε αιστήσεων είναι η καρδιά μου. Ένας αντίχορος της απάρνησης των πέντε αιστήσεων είναι η καρδιά μου.
Αρίφνητες δυνάμες ορατές κι αόρατες αγάλλουνται και με ακολουθούν, όταν με αγωνία, ενάντια στο παντοδύναμο ρέμα, ανηφορίζω.
Αρίφνητες δυνάμες ορατές κι αόρατες ανακουφίζουνται και γαληνεύουν όταν, κατηφορίζοντας, γυρίζω πίσω στα χώματα.
Ρέει η καρδιά μου. Δε ζητώ την αρχή και το τέλος του κόσμου. Ακολουθώ το φοβερό ρυθμό του και πάω.

Αποχαιρέτα τα πάντα κάθε στιγμή. Στύλωνε τη ματιά σου αργά, παθητικά στο καθετί και λέγε: Ποτέ πια!

Αγνάντευε γύρα σου: Όλα τούτα τα κορμιά που κοιτάς θα σαπίσουν. Σωτηρία δεν υπάρχει.

Κοίταξε: Ζούνε, δουλεύουν, αγαπούν, ελπίζουν. Κοίταξε πάλι: Τίποτα δεν υπάρχει!

Ανεβαίνουν από τα χώματα οι γενεές των ανθρώπων και ξαναπέφτουν πάλι στα χώματα.

Σωριάζεται, πληθαίνει, ανεβαίνει ως τον ουρανό η αρετή κι η προσπάθεια του ανθρώπου.

Που πάμε; Μη ρωτάς! Ανέβαινε, κατέβαινε. Δεν υπάρχει αρχή, δεν υπάρχει τέλος. Υπάρχει η τωρινή τούτη στιγμή, γιομάτη πίκρα, γιομάτη γλύκα, και τη χαίρουμαι όλη.

Καλή είναι η ζωή, καλός ο θάνατος, η Γης στρογγυλή και στερεή, σα στήθος γυναικός στις πολυκάτεχες παλάμες μου.

Δίνουμαι σε όλα. Αγαπώ, πονώ, αγωνίζουμαι. Ο κόσμος μου φαντάζει πλατύτερος από το νου, η καρδιά μου ένα μυστήριο σκοτεινό και παντοδύναμο.
Αν μπορείς, Ψυχή, ανασηκώσου απάνω από τα πολύβουα κύματα και πιάσε μ΄ ένα κλωθογύρισμα του ματιού σου όλη τη θάλασσα. Κράτα καλά τα φρένα σου να μη σαλέψουν. Κι ολομεμιάς βυθίσου πάλι στο πέλαγο και ξακλούθα τον αγώνα.

Ένα καράβι είναι το σώμα μας και πλέει απάνω σε βαθιογάλαζα νερά. Ποιος είναι ο σκοπός μας; Να ναυαγήσουμε!

Γιατί ο Ατλαντικός είναι καταρράχτης, η Νέα Γης υπάρχει μονάχα στην καρδιά του ανθρώπου, και ξαφνικά, σε στρόβιλο βουβό, θα βουλιάξεις στον καταρράχτη του θανάτου και συ κι όλη η γαλέρα του κόσμου.

Χρέος σου, ήσυχα, χωρίς ελπίδα, με γενναιότητα, να βάνεις πλώρα κατά την άβυσσο. Και να λες: Τίποτα δεν υπάρχει!

Τίποτα δεν υπάρχει! Μήτε ζωή, μήτε θάνατος. Κοιτάζω την ύλη και το νου σα δυο ανύπαρχτα ερωτικά φαντάσματα να κυνηγιούνται, να σμίγουν, να γεννούν και ν΄ αφανίζουνται, και λέω: "Αυτό θέλω!"

Ξέρω τώρα· δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος. Αυτό θέλω. Δε θέλω τίποτα άλλο. Ζητούσα ελευτερία.

Η ΠΟΡΕΙΑ

Μα ξάφνου μια σπαραχτικιά κραυγή μέσα μου: "Βοήθεια!" Ποιος φώναξε;
Μάζωξε τη δύναμη σου κι αφουκράσου· όλη η καρδιά του άνθρωπου είναι μια κραυγή. Ακούμπησε απάνω στο στήθος σου να την ακούσεις· κάποιος μέσα σου αγωνίζεται και φωνάζει.

Χρέος σου, σε πάσα στιγμή, μέρα και νύχτα, σε χαρά και σε θλίψη, μέσα από την καθημερινήν ανάγκη, να ξεχωρίσεις την Κραυγή τούτη, να την ξεχωρίσεις ορμητικά ή συγκρατημένα, όπως βολεί στη φύση σου, γελώντας ή κλαίγοντας, ενεργώντας ή στοχαζόμενος, και να μάχεσαι να νιώσεις ποιος είναι αυτός που κιντυνεύει και φωνάζει· και πώς μπορούμε εμείς να στρατευτούμε, όλοι μαζί, και να τόνε λευτερώσουμε.

Μέσα στην πιο μεγάλη χαρά μας ένας μέσα μας φωνάζει: "Πονώ! Θέλω να ξεφύγω από τη χαρά σου! Πλαντώ!"
Μέσα στην πιο μεγάλη απελπισία μας ένας μέσα μας φωνάζει: "Δεν απελπίζουμαι! Παλεύω! Γαντζώνουμαι απάνω από την κεφαλή σου, ξεθηκαρώνω από το σώμα σου, ξεθηκαρώνω από τη γης, δε χωρώ σε μυαλά, σε ονόματα, σε πράξες!"

Μέσα από την πιο πλατιά αρετή μας ένας ανασηκώνεται, απελπισμένος, και φωνάζει: "Στενή είναι η αρετή, δεν μπορώ ν΄ αναπνέψω· μικρός, στενός είναι ο Παράδεισος, δε με χωράει· σαν άνθρωπος μου φαίνεται ο Θεός σας, δεν τον θέλω!"

Ακούω την άγρια κραυγή κι ανατινάζουμαι. Μέσα μου, η αγωνία που ανηφορίζει συντάζεται, για πρώτη φορά, σε ακέραιη ανθρώπινη φωνή, στρέφεται κατά πρόσωπο και με φωνάζει καθαρά, με τ΄ όνομα μου, με τ΄ όνομα του γονιού μου και της ράτσας μου!

Είναι η μεγάλη κρίσιμη στιγμή. Είναι το σύνθημα της Πορείας. Αν δεν ακούσεις την Κραυγή τούτη να σκίζει τα σωθικά σου, μην ξεκινήσεις!

Ξακλούθα με υπομονή, με υποταγή την ιερή θητεία σου στον πρώτο, στο δεύτερο, στον τρίτο βαθμό της προετοιμασίας.

Κι αφουκράζου: Στον ύπνο, στον έρωτα, στη δημιουργία, σε μιαν αφιλόκερδή σου περήφανη πράξη ή μέσα σε βαθιά απελπισμένη σιωπή, ξάφνου μπορεί ν΄ ακούσεις την Κραυγή και να κινήσεις.

Ως τώρα έρεε η καρδιά μου, ανέβαινε, κατέβαινε με το Σύμπαντο. Μα ως άκουσα την Κραυγή, το σπλάχνο μου και το Σύμπαντο χωρίστηκαν σε δυο στρατόπεδα.

Κάποιος μέσα μου κιντυνεύει, σήκωσε τα χέρια του και μου φωνάζει: "Σώσε με!" Κάποιος μέσα μου ανεβαίνει, παραπατάει και φωνάζει: "Βοήθεια!"

Ποια στράτα από τις δυο αιώνιες να διαλέξω; Ξαφνικά νογώ, από την απόφαση μου τούτη κρέμεται όλη μου η ζωή· κρέμεται όλη η ζωή του Σύμπαντου.
Από τις δυο στράτες, διαλέγω τον ανήφορο. Γιατί; Χωρίς νοητά επιχειρήματα, χωρίς καμιά βεβαιότητα· κατέχω πόσο ανήμπορος στην κρίσιμη τούτη στιγμή είναι ο νους κι όλες οι μικρές βεβαιότητες του ανθρώπου.

Διαλέγω τον ανήφορο, γιατί κατά κει με σπρώχνει η καρδιά μου. "Απάνω! Απάνω! Απάνω!" φωνάζει η καρδιά μου, και την ακολουθώ μ΄ εμπιστοσύνη.
Νιώθω, αυτό ζητάει από μένα η τρομερή αρχέγονη Κραυγή. Πηδώ στο πλευρό της! Ταυτίζω τη μοίρα μου μαζί της.

Κάποιος μέσα μου αγωνίζεται ν΄ ανασηκώσει ένα βάρος, ν΄ αναμερίσει τη σάρκα και το νου, νικώντας τη συνήθεια, την τεμπελιά και την ανάγκη.
Δεν ξέρω από που έρχεται και που πάει. Μέσα στο εφήμερο στήθος μου αδράχνω την πορεία του, αφουκράζουμαι το αγκομαχητό του, ανατριχιάζω αγγίζοντας τον.

Ποιος είναι; Στήνω το αυτί, θέτω σημάδια, οσμίζουμαι τον αγέρα. Ανηφορίζω, ψάχνοντας προς τ΄ απάνω, αγκομαχώντας. Αρχίζει η φοβερή, η μυστική Πορεία.

Α΄ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ: ΕΓΩ

Δεν είμαι καλός, δεν είμαι αγνός, δεν είμαι ήσυχος! Αβάσταχτη είναι η ευτυχία κι η δυστυχία μου, είμαι γιομάτος άναρθρες φωνές και σκοτάδι· κυλιούμαι όλο δάκρυα κι αίματα μέσα στη ζεστή τούτη φάτνη της σάρκας μου.

Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω, για να συμπνίγω την ανήλεη κραυγή της καρδιάς μου.

Δεν είμαι το φως, είμαι η νύχτα· μα μια φλόγα λοχίζει ανάμεσα στα σωθικά μου και με τρώει. Είμαι η νύχτα που την τρώει το φως.

Με κίντυνο, βαρυγκομώντας, τρεκλίζοντας μέσα στο σκοτάδι, πασκίζω να τιναχτώ από τον ύπνο, να σταθώ λίγη ώρα, όσο μπορώ, ορθιος.
Μια μικρή ανυπόταχτη πνοή μάχεται μέσα μου απελπισμένα να νικήσει την ευτυχία, την κούραση και το θάνατο.

Γυμνάζω σαν άλογο πολεμικό το σώμα μου, το συντηρώ λιτό, γερό, πρόθυμο. Το σκληραγωγώ και το σπλαχνίζουμαι. Αλλο άλογο δεν έχω.
Συντηρώ το μυαλό μου ακοίμητο, λαγαρό, ανήλεο. Το αμολώ να παλεύει ακατάλυτα και να κατατρώει, φως αυτό, το σκοτάδι της σάρκας. Αλλο αργαστήρι να κάνω το σκοτάδι φως δεν έχω.

Συντηρώ την καρδιά μου φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη. Νιώθω στην καρδιά μου όλες τίς ταραχές και τις αντινομίες, τις χαρές και τις πίκρες της ζωής. Μα αγωνίζουμαι να τις υποτάξω σ΄ ένα ρυθμό ανώτερο από το νου, σκληρότερο από την καρδιά μου. Στο ρυθμό του Σύμπαντου που ανηφορίζει.

Η Κραυγή κηρύχνει μέσα μου επιστράτεψη. Φωνάζει: "Εγώ, η Κραυγή, είμαι ο Κύριος ο Θεός σου! Δεν είμαι καταφύγι. Δεν είμαι σπίτι κι ελπίδα. Δεν είμαι Πατέρας, δεν είμαι Γιος, δεν είμαι Πνέμα. Είμαι ο Στρατηγός σου!
"Δέν είσαι δούλος μου μήτε παιχνίδι στις απαλάμες μου. Δεν είσαι φίλος μου, δεν είσαι παιδί μου. Είσαι ο σύντροφος μου στη μάχη.
"Κράτα γενναία τα στενά που σου μπιστεύτηκα· μην τα προδώσεις! Χρέος έχεις και μπορείς στο δικό σου τον τομέα να γίνεις ήρωας.
"Αγάπα τον κίντυνο. Τι είναι το πιο δύσκολο; Αυτό θέλω! Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλον ανήφορο. Αυτόν παίρνω κι εγώ· ακλούθα μου!
"Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος.
"Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη.
"Ν΄ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.
"Ν΄ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους· να ζητάς συντρόφους!
"Να ΄σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

"Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!"
Σκύβω κι αφουκράζουμαι την πολεμική τούτη Κραυγή στα σωθικά μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.

Ναι, ναι, δεν είμαι τίποτα. Ένας αχνός φωσφορισμός απάνω στην ογρή πεδιάδα, ένα άθλιο σκουλήκι που σούρνεται κι αγαπάει, φωνάζει και μιλάει για φτερούγες, μια ώρα, δυο ώρες, κι ύστερα το στόμα του φράζει με χώματα. Αλλη απόκριση οι σκοτεινές δυνάμες δε δίνουν.

Μα μέσα μου, μια Κραυγή ανώτερη μου φωνάζει αθάνατη. Τι, θέλοντας και μη, είμαι κι εγώ, σίγουρα, ένα κομμάτι από τ΄ ορατό κι αόρατο Σύμπαντο. Είμαστε ένα. Οι δυνάμες που δουλεύουν εντός μου, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και ζω, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και πεθαίνω είναι, σίγουρα, και δικές του δυνάμες.

Δεν είμαι ένα μετέωρο αρίζωτο στον κόσμο. Είμαι χώμα από το χώμα του και πνοή από την πνοή του.

Δε φοβούμαι μοναχός, δεν ελπίζω μοναχός, δε φωνάζω μοναχός μου. Μια παράταξη μεγάλη, μια φόρα του Σύμπαντου φοβάται, ελπίζει, φωνάζει μαζί μου.
Είμαι ένα πρόχειρο γιοφύρι, και Κάποιος αποπάνω μου περνάει και γκρεμίζουμαι ξοπίσω του. Ένας Αγωνιστής με διαπερνάει, τρώει τη σάρκα μου και το μυαλό μου, ν΄ ανοίξει δρόμο, να γλιτώσει από μένα. Όχι εγώ, Αυτός φωνάζει!

Β΄ Η ΡΑΤΣΑ

Η Κραυγή δεν είναι δική σου. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ· πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου.

Οι νεκροί σου δεν κείτουνται στο χώμα. Γένηκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γένηκαν Ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη.
Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου.

Το πρώτο σου χρέος πλαταίνοντας το εγώ σου είναι, στην αστραπόχρονη τούτη στιγμή που περπατάς στη γης, να μπορέσεις να ζήσεις την απέραντη πορεία, την ορατή και την αόρατη, του εαυτού σου.
Δεν είσαι ένας· είσαι ένα σώμα στρατού. Μια στιγμή κάτω από τον ήλιο φωτίζεται ένα από τα πρόσωπα σου. Κι ευτύς σβήνει κι ανάβει άλλο, νεώτερο σου, ξοπίσω σου.

Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο. Εσύ είσαι μια λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο. Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή το κρέας.

Δεν είσαι λεύτερος. Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου· όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου.
Ένας λάκκος αίμα είναι η κεφαλή σου, και μαζώνουνται κοπάδια κοπάδια οι γίσκιοι των πεθαμένων και σε πίνουν να ζωντανέψουν.

"Μην πεθάνεις, για να μην πεθάνουμε!" φωνάζουν μέσα σου οι νεκροι. "Δεν προφτάσαμε να χαρούμε τις γυναίκες που πεθυμήσαμε· πρόφτασε εσύ, κοιμήσου μαζί τους! Δεν προφτάσαμε να κάμουμε έργα τις Ιδέες μας· κάμε τις έργα εσύ! Δεν προφτάσαμε να συλλάβουμε και να στερεώσουμε το πρόσωπο της ελπίδας μας· στερέωσε το εσύ!

"Τέλεψε το έργο μας! Τέλεψε το έργο μας! Μέρα νύχτα μπαινοβγαίνουμε στο κορμί σου και φωνάζουμε. Όχι, δε φύγαμε, δεν ξεκορμίσαμε από σένα, δεν κατεβήκαμε στη γης. Μέσα από τα σωθικά σου ξακλουθουμε τον αγώνα. Λύτρωσε μας!"

Δε φτάνει ν΄ ακούς μέσα σου τη βουή των προγόνων. Δε φτάνει να τους νιώθεις να παλεύουν μπροστά από το κατώφλι του νου σου. Όλοι χύνουνται να πιαστούν από το ζεστό μυαλό σου, ν΄ ανέβουν πάλι στο φως της μέρας.
Μα εσύ να ξεδιαλέγεις. Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αίματου σου και ποιος ν΄ ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα.
Μην τους λυπάσαι! Κάθου άγρυπνος στην καταβόθρα της καρδιάς σου και ξεδιάλεγε. Τούτος ο ίσκιος, να λες, είναι ταπεινός, σκοτεινός, σα ζώο· να φύγει! Τούτος είναι σιωπηλός και φλεγόμενος, πιο ζωντανός από μένα· ως πιει το αίμα μου όλο!

Φώτισε το σκοτεινό αίμα των προγόνων, σύνταξε τις κραυγές τους σε λόγο, καθάρισε τη βούληση τους, πλάτυνε το στενό τους ανήλεο μέτωπο· αυτό είναι το δεύτερο σου χρέος.

Γιατί δεν είσαι μονάχα σκλάβος. Ευτύς ως γεννήθηκες, μια νέα πιθανότητα γεννήθηκε μαζί σου, ένας λεύτερος σκιρτημός τρικυμίζει τη μεγάλη ζοφερή καρδιά του σογιού σου.

Φέρνεις, θες δε θες, ένα νέο ρυθμό. Μια νέα επιθυμία, μια νέα Ιδέα, μια θλίψη καινούρια. Θες δε θες, πλουτίζεις το πατρικό σου το σώμα.
Κατά που θα κινήσεις; Πώς θ΄ αντικρίσεις τη ζωή και το θάνατο, την αρετή και το φόβο; Όλη η γενεά καταφεύγει στο στήθος σου και ρωτάει και προσδοκάει με αγωνία.

Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξη σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου.
Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες. Όπως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργός την κοίτη όπου θα μπει και θα όδέψει ο ποταμός των απόγονων.
Όταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεές και εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου. Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και αντρειεύει.

"Δεν είμαι ένας! Δεν είμαι ένας!" Τ όραμα τούτο κάθε στιγμή να σε καίει.
Δεν είσαι ένα άθλιο λιγόστιγμο κορμί· πίσω από την πήλινη ρεούμενη μάσκα σου ένα πρόσωπο χιλιοχρονίτικο ενεδρεύει. Τα πάθη σου κι οι Ιδέες σου είναι πιο παλιά από την καρδιά κι από το μυαλό σου.

Το σώμα σου το αόρατο είναι οι πεθαμένοι πρόγονοι κι οι απόγονοι οι αγέννητοι. Το σώμα σου τ΄ ορατό είναι οι άντρες, οι γυναίκες και τα παιδιά που ζουν της εδικής σου ράτσας.
Μονάχα εκείνος λυτρώθηκε από την κόλαση του εγώ του που νιώθει να πεινάει όταν ένα παιδί της ράτσας του δεν έχει να φάει, και να σκιρτάει πασίχαρος όταν ένας άντρας και μια γυναίκα του σογιού του φιλιούνται.
Όλα τούτα είναι μέλη του μεγάλου ορατού κορμιού σου. Πονάς και χαίρεσαι σκορπισμένος ως τα πέρατα της Γης μέσα σε χιλιάδες ομοαίματα κορμιά.
Όπως μάχεσαι για το μικρό σου το σώμα, πολέμα και για το μεγάλο. Πολέμα όλα τούτα τα κορμιά σου να γίνουνε δυνατά, λιτά, πρόθυμα. Να φωτιστεί ο νους τους, να χτυπάει η καρδιά τους φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη.

Πως μπορείς να ΄σαι δυνατός, φωτεινός, γενναίος, αν οι αρετές τούτες δεν τρικυμίζουν αλάκερο το μεγάλο σου το σώμα; Πως μπορείς να σωθείς, αν δε σωθεί αλάκερο σου το αίμα; Ένας από τη ράτσα σου να χαθεί, σε συντραβάει στο χαμό του. Ένα μέλος του κορμιού και του νου σου σαπίζει.

Να ζεις βαθιά, όχι σαν Ιδέα, παρά ως σάρκα κι αίμα, την ταυτότητα τούτη.
Είσαι ένα φύλλο στο μέγα δέντρο της ράτσας. Να νιώθεις το χώμα ν΄ ανεβαίνει από τις σκοτεινές ρίζες και ν΄ απλοκαμιέται στα κλαριά και στα φύλλα.
Ποιος είναι ο σκοπός σου; Να μάχεσαι να πιαστείς στέρεα από το κλαρί, κι είτε σα φύλλο είτε σαν άνθος είτε σαν καρπός να σαλεύει μέσα σου, ν΄ ανανεώνεται και ν΄ αναπνέει αλάκερο το δέντρο.

Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.

Αγωνία μέσα σου. Κάποιος παλεύει να φύγει, να ξεσκιστεί από τη σάρκα σου, να γλιτώσει από σένα. Ένας σπόρος στα νεφρά σου, ένας σπόρος στο μυαλό σου δε θέλει πια να ΄ναι μαζί σου, δε χωράει πια στο σπλάχνο σου, μάχεται για ελευτερία.

"Πατέρα, δε χωρώ στην καρδιά σου, θέλω να τη συντρίψω, να περάσω Πατέρα, μισώ το σώμα σου, ντρέπουμαι που είμαι κολλημένος μαζί σου, θα φύγω!
"Κατάντησες άλογο οκνό, τα πόδια σου πια δεν μπορούν ν΄ ακλουθούν το ρυθμό της καρδίας μου. Βιάζουμαι. Θα πεζέψω, θα καβαλήσω άλλο κορμί και θα σε αφήσω στο δρόμο!"

Και συ, ο πατέρας, χαίρεσαι γρικώντας την καταφρονετικιά φωνή του παιδιού σου. "Όλα, όλα για το γιο μου!" φωνάζεις. "Εγώ δεν είμαι τίποτα. Εγώ είμαι ο πίθηκος, αυτός ο άνθρωπος. Εγώ είμαι ο άνθρωπος, αυτός ο γιος του ανθρώπου!"

Μια δύναμη μέσα σου, ανώτερη σου, διαπερνάει συντρίβοντας το κορμί σου και το νου σου και φωνάζει: "Παίξε το τωρινό και το σίγουρο, παίξε το για το μελλούμενο κι αβέβαιο!

"Μην κρατάς τίποτα για υστερνή. Μου αρέσει ο κίντυνος. Μπορεί να χαθούμε, μπορεί να σωθούμε. Μη ρωτάς! Απίθωνε κάθε στιγμή στα χέρια του κίντυνου τον κόσμον όλο! Εγώ, ο σπόρος του αγέννητου, τρώγω τα σωθικά της ράτσας σου και φωνάζω!"

Γ΄ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

Δε μιλάς εσύ. Μήτε είναι η ράτσα μονάχα μέσα σου που φωνάζει· μέσα σου οι αρίφνητες γενεές των ανθρώπων· άσπροι, κίτρινοι, μαύροι· χιμούν και φωνάζουν.

Λευτερώσου κι από τη ράτσα· πολέμα να ζήσεις όλο τον αγωνιζόμενον άνθρωπο. Κοίτα τον πώς ξεμασκάλισε από τα ζώα, πώς μάχεται να σταθεί όρθιος, να ρυθμίσει τίς άναρθρες κραυγές, να συντηρήσει τη φλόγα ανάμεσα στις πυροστιές, να συντηρήσει το νου ανάμεσα στα κόκαλα της κεφαλής του.
Έλεος να σε κυριέψει για το πλάσμα τούτο που ξεκόρμισε ένα πρωί από τους πίθηκους, γυμνό, ανυπεράσπιστο, χωρίς κέρατα και δόντια, μονάχα με μια σπίθα φωτιά στο μαλακό του το καύκαλο.

Δεν ξέρει από που έρχεται και κατά που πάει. Μα θέλει, αγαπώντας, δουλεύοντας, σκοτώνοντας, να κυριέψει τη γης.
Κοίταξε τους ανθρώπους, λυπήσου τους. Κοίταξε τον εαυτό σου ανάμεσα στους ανθρώπους, λυπήσου τον. Μέσα στο θαμπό σούρουπο της ζωής αγγίζουμε ο ένας τον άλλον, ψαχνόμαστε, ρωτούμε, αφουκραζόμαστε· φωνάζουμε βοήθεια!
Τρέχουμε. Ξέρουμε πώς τρέχουμε να πεθάνουμε, μα δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Τρέχουμε.
Μια λαμπάδα κρατούμε και τρέχουμε. Το πρόσωπο μας, μια στιγμή, φωτίζεται· μα βιαστικά παραδίνουμε τη λαμπάδα στο γιο μας κι εύτύς σβήνουμε, κατεβαίνουμε στον Αδη.
Η μάνα κοιτάει μπροστά, κατά την κόρη· η κόρη κοιτάει κι αυτή μπροστά, πέρα από του αντρός της το κορμί, κατά το γιο ΄να πώς πορεύεται στη γης ετούτη ο Αόρατος.
Όλοι, χωρίς έλεος, κοιτάζουμε καταμπροστά, σπρωγμένοι από τεράστιες πίσω μας αλάθευτες σκοτεινές δυνάμες.

Σηκώσου απάνω από το πρόσκαιρο μετερίζι του κορμιού σου, κοίταξε πίσω τους αιώνες. Τι βλέπεις; Ζώα γιομάτα τρίχες κι αίματα ανεβαίνουν από τη λάσπη ανταρεμένα. Ζώα γιομάτα τρίχες κι αίματα κατεβαίνουν από τα κορφοβούνια ανταρεμένα.

Σμίγουν μουγκρίζοντας οι δυό στρατοί σαν άντρας με γυναίκα και γίνουνται ένας βώλος αίμα, μυαλό και λάσπη.
Κοίταξε· οι λαοί ανεβαίνουν σα χλόη από τα χώματα και πέφτουν πάλι στα χώματα, λίπασμα γονερό για τις μελλούμενες σπορές. Κι η γης παχαίνει από τη στάχτη, από τα αίματα κι από τα μυαλά των ανθρώπων.
Αρίφνητοι χάνουνται μεσοστρατίς, γεννιούνται και πεθαίνουν στείροι. Καταβόθρες ξαφνικά ανοίγουνται μες στο σκοτάδι, γκρεμίζουνται λαοί, προστάγματα δίχως συνοχή γρικιούνται μέσα στην ακατάστατη βουή, και το ανθρώπινο κοπάδι ταράζεται και σκορπίζει.

Ξαφνικά μαντεύουμε κάτωθε και γύρα μας και μέσα στην άβυσσο της καρδιάς μας τις τυφλές, αχόρταγες, χωρίς καρδιά, χωρίς μυαλό δυνάμες.
Σ΄ ένα πέλαγο τρικυμισμένο αρμενίζουμε, το νιώθουμε σε μιαν κίτρινη αστραπή, σ΄ ένα τσόφλι μπιστευτήκαμε τα πλούτη μας, τα παιδιά και τους θεούς μας.
Κύματα σκοτεινά, πηχτά, όλο αίματα οι αίώνες ανεβοκατεβαίνουν. Η κάθε στιγμή είναι μια άβυσσο που ανοίγει.

Αγνάντευε το σκοτεινό πέλαγο χωρίς να τρεκλίζεις, κοίταζε κατάματα την άβυσσο, κάθε στιγμή, χωρίς φαντασία, αναίδεια και φόβο. Χωρίς φαντασία, αναίδεια και φόβο. Μα δε φτάνει· κάμε ένα βήμα ακόμα· πολέμησε να δώσεις νόημα στ΄ ασυνάρτητα παλέματα του ανθρώπου.

Γύμναζε την καρδιά σου να κυβερνάει όσο μπορεί πιο απλόχωρη παλαίστρα. Ανακύκλωνε σ΄ έναν αιώνα, υστέρα σε δυο αιώνες, υστέρα σε τρεις, σε δέκα, σε όσους αιώνες αντέχεις, την πορεία του ανθρώπου. Γύμναζε το μάτι σου να θεάται να κινούνται λαοί σε μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Βυθίζου στ΄ όραμα τούτο με υπομονή, με αγάπη κι υψηλή αφιλοκέρδεια· ωσότου αγάλια εντός σου ο κόσμος ν΄ ανασάνει: να φωτιστούν οι αγωνιζόμενοι, να σμίξουν στην καρδιά σου και ν΄ αναγνωριστούν αδερφοί.
Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη.
Ακροπόδιζε στον αχόρταγο γκρεμό και πολέμα να συντάξεις τ΄ όραμα. Ανασήκωσε την πολύχρωμη καταπαχτή του μυστήριου· τ΄ άστρα, τις θάλασσες, τους ανθρώπους, τις Ιδέες· δώσε μορφή και νόημα στην άμορφη, άμυαλη απεραντοσύνη.
Περιμάζωξε στην καρδιά σου όλες τις τρομάρες, ανασύνθεσε όλες τις λεπτομέρειες. Ένας κύκλος είναι η λύτρωση· κλείσε τον!

Τι θα πει ευτυχία; Να ζει όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.
Είμαστε ένα γράμμα ταπεινό, μια συλλαβή, μια λέξη από τη γιγάντια Οδύσσεια. Είμαστε βυθισμένοι σ΄ ένα γιγάντιο τραγούδι και λάμπουμε όπως λάμπουν τα ταπεινά χοχλάδια όσο είναι βυθισμένα στη θάλασσα.
Ποιο είναι το χρέος μας; Ν΄ ανασηκώσουμε το κεφάλι από το κείμενο, μια στιγμή, όσο αντέχουν τα σπλάχνα μας, και ν΄ αναπνέψουμε το υπερπόντιο τραγούδι.

Να σμίξουμε τις περιπέτειες, να δώσουμε νόημα στο ταξίδι, να παλεύουμε ακατάλυτα με τους ανθρώπους, με τους θεούς και με τα ζώα, κι αργά, υπομονετικά, να μολώνουμε μέσα στα φρένα μας, μελούδι από το μελούδι μας, την Ιθάκη.

Σαν ένα νησί, αργά, με φοβερόν αγώνα, υψώνεται μέσα από τον ωκεανό του ανύπαρχτου το έργο του ανθρώπου.
Μέσα στο μερόνυχτα στερεούμενο τούτο αλώνι οι γενεές δουλεύουν, αγαπούν, ελπίζουν, αφανίζουνται. Νέες γενεές πατούν τα κουφάρια των πατέρων, συνεχίζουν το έργο απάνω στην άβυσσο και μάχουνται να μερώσουν το τρομερό μυστήριο· πώς; καλλιεργώντας ένα χωράφι, φιλώντας μια γυναίκα, μελετώντας μιαν πέτρα" ένα ζώο, μιαν Ιδέα.

Έρχουνται σεισμοί, το νησί σαλεύει, μια γωνιά γκρεμίζεται, μια άλλη ανεβαίνει από τ΄ ανήλιαγα κύματα.
Ένας αργάτης πελαγίσιος είναι ο νους, κι είναι η δουλειά του να μολώνει το χάος.

Απ΄ όλες τούτες τις γενεές, άπ΄ όλες τις δυστυχίες και τις χαρές, από τους έρωτες, από τους πολέμους, από τις Ιδέες, αναδίνεται μια φωνή αγνή και γαλήνια· αγνή και γαλήνια, γιατί περιέχει όλες τις αμαρτίες και τις ανησυχίες του αγωνιζόμενου ανθρώπου και τις ξεπερνάει κι ανεβαίνει.

Μέσα απ΄ όλο τούτο το ανθρώπινο υλικό ένας ανηφορίζει με τα χέρια, με τα πόδια, πνιμένος στα δάκρυα και στα αίματα, κι αγωνίζεται να σωθεί. Να σωθεί από ποιόν; Από το κορμί που τον περικλείνει, από το λαό που τον αναβαστάει, από τη σάρκα, από την καρδιά κι από τα φρένα του ανθρώπου.

- Κύριε, ποιος είσαι; Σάν Κένταυρος υψώνεσαι μπροστά μου, με τα χέρια στον ουρανό τανυσμένα, με τα πόδια καρφωμένα στη λάσπη.
- Είμαι Εκείνος που αιώνια ανεβαίνει!
- Γιατί ανεβαίνεις; Ξενεφρίζεσαι, αγωνιάς, μάχεσαι να ξεθηκαρώσεις από το ζώο. Από το ζώο κι από τον άνθρωπο. Μη με αφήνεις!
- Μάχουμαι, ανεβαίνω, για να μην πνιγώ. Απλώνω τα χέρια μου, πιάνουμαι απ΄ όλα τα ζεστά κορμιά, σηκώνω απάνω από το μυαλό το κεφάλι μου για ν΄ αναπνέψω· ολούθε πνίγουμαι, πουθενά δε χωρώ!
- Κύριε, γιατί τρέμεις;
- Φοβούμαι! Ο σκοτεινός ανήφορος δεν έχει τελειωμό. Μια φλόγα είναι η κεφαλή μου κι αιώνια ξεκορμίζει· μα το πνέμα της νύχτας αιώνια φυσάει να με σβήσει. Ο αγώνας μου όλος πάσα στιγμή κιντυνεύει. Ο αγώνας μου όλος σε κάθε κορμί κιντυνεύει. Πατώ, παραπατώ μέσα στις σάρκες, σαν ένας νυχτωμένος στρατοκόπος, και φωνάζω: Βοήθεια!

Δ΄ Η ΓΗΣ

Δε φωνάζεις εσύ. Δε φωνάζει η ράτσα σου μέσα στο εφήμερο στήθος σου. Δε φωνάζουν μονάχα οι άσπρες, οι κίτρινες, οι μαύρες γενεές των ανθρώπων στην καρδιά σου. Η Γης αλάκερη, με τα νερά και τα δέντρα της, με τα ζώα, με τους ανθρώπους και τους θεούς της μέσα στο στήθος σου φωνάζει.
Ανασηκώνεται η Γης μέσα στα φρένα σου και θωράει για πρώτη φορά αλάκερο το σώμα της.

Ανατριχιάζει· είναι ένα ζώο που τρώει, γεννάει, σαλεύει, θυμάται. Πεινάει, τρώει τα παιδιά της -φυτά, ζώα, ανθρώπους, ιδέες- τ΄ αλέθει στα σκοτεινά σαγόνια της, τα ξαναπερνάει από το κορμί της και τα ξαναχύνει στο χώμα.
Θυμάται, αναμαυλάει τα πάθη της. Μέσα στην καρδιά μου το μνημονικό της ανοίγει, απλώνεται, κυριεύει τον καιρό.

Δεν είναι τούτη η καρδιά που πηδάει και χτυπάει μέσα στο αίμα. Είναι η Γης αλάκερη. Στρέφεται πίσω της και ξαναζεί το φοβερό ανηφόρισμά της στο χάος.
Θυμούμαι μιαν ατέλειωτη ερημιά από άναρχη φλεγόμενη ύλη. Καίγουμαι! Περνώ τον άμετρο ανοργάνωτο καιρό, ολομόναχος, απελπισμένος, κραυγάζοντας στην έρημία.

Κι αργά η φλόγα καταλαγιάζει, η μήτρα της ύλης δροσερεύει, ζωντανεύει η πέτρα, και θρύβεται· κι ανεβαίνει τρέμοντας στον αγέρα ένα μικρό, πράσινο φύλλο. Πιάνεται από το χώμα, στερεώνεται, σηκώνει το κεφάλι του και τα χέρια, αρπάζει τον αγέρα, το νερό, το φως, αρμέγει το Σύμπαντο.
Αρμέγει το Σύμπαντο και θέλει να το περάσει από το λιγνό σαν την κλωστή κορμί του και να το κάμει ανθό, καρπό και σπόρο. Να το κάμει αθάνατο.
Ανατριχιάζει η θάλασσα, σκίζεται σε δυο, κι ανεβαίνει από το λασπερό βυθό της ένα λιμασμένο, ανήσυχο, αόμματο σκουλήκι.

Νικήθηκε το βάρος, ανασηκώθηκε η πλάκα του θανάτου, προβαίνουν γιομάτα έρωτα και πείνα οι στρατιές τα δέντρα και τα ζώα.
Κοιτώ τη Γης με το λασπωμένο μυαλό της κι ανατριχιάζω ξαναζώντας τον κίντυνο. Μπορούσα να βουλιάξω, να χαθώ μέσα στις ρίζες τούτες που πίνουν μ΄ ευδαιμονία τη λάσπη· μπορούσα να πλαντάξω μέσα στο χοντρό τούτο μυριοζάρωτο τομάρι· ή να σπαράζω αιώνια μέσα στο αιματερό σκοτεινό καύκαλο του παμπάλαιου πρόγονου.
Μα γλίτωσα. Πέρασα τα παχιόφλουδα φυτά, πέρασα τα ψάρια, τα πουλιά, τα θεριά, τους πιθήκους. Έκαμα τον άνθρωπο.
Έκαμα τον άνθρωπο, και τώρα μάχουμαι να τον ξεκάμω!

"Δε χωρώ! Δε χωρώ! Θέλω να ξεφύγω!" Η κραυγή τούτη αιώνια ρήμαζε και κάρπιζε τα σωθικά του κόσμου. Πηδούσε από σώμα σε σώμα, από γενεά σε γενεά, από είδος σε είδος, ολοένα πιο σαρκοβόρα και πιο δυνατή. Όλοι οι γονιοί φωνάζουν: "Θέλω να γεννήσω γιον ανώτερο μου!"

Στις φοβερές στιγμές που η Κραυγή περνάει από το κορμί μας, νιώθουμε μιαν προανθρώπινη δύναμη ανήλεη να μας σπρώχνει. Ένα χείμαρρο βουερό, λασπερό από πίσω μας, γιομάτο αίμα, δάκρυα, ιδρώτα, αλαλαγμούς χαράς, ηδονής και θανάτου.

Ένας άνεμος ερωτικός φυσάει απάνω στη Γης, ίλιγγος κυριεύει όλα τα ζωντανά και σμίγουν στη θάλασσα, στις σπηλιές, στον αγέρα, κάτω από το χώμα, μεταγγίζοντας από κορμί σε κορμί μια μεγάλη ακατανόητη αγγελία.
Και τώρα μονάχα εμείς, νογώντας πίσω μας την έφοδο, θαμπά αρχινούμε και μαντεύουμε γιατί πάλευαν, γεννούσαν και πέθαιναν τα ζώα, και πίσω τους τα φυτά, και πίσω όλη η ανοργάνωτη εφεδρεία.

Έλεος, ευγνωμοσύνη και σέβας μας κυριεύει για τους παλιούς μας συντρόφους στη μάχη. Δούλευαν, αγαπούσαν και πέθαιναν για ν΄ ανοίξουν το δρόμο να περάσουμε.

Όμοια κι εμείς, μέσα στην ίδια ηδονή, παράφορα κι αγωνία, δουλεύουμε για κάποιον Αλλον, που σε κάθε γενναία μας πράξη προχωράει κι ένα βήμα.
Όλος μας ο αγώνας θα ΄χει πάλι ένα σκοπό ανώτερο μας, όπου θα χρησιμέψουν και θ΄ αγιάσουν οι μόχτοι μας, οι αθλιότητες και τα εγκλήματα.
Μια έφοδο είναι τούτη! Μια πνοή χιμάει, τρικυμίζει, καρποβολάει την ύλη, περνάει τα ζώα, δημιουργάει τον άνθρωπο, πιάνεται από πάνω του σαν όρνιο αρπαχτικό και στρηνιάζει.

Είναι η σειρά μας! Μας δουλεύει, κατεργάζεται εντός μας την ύλη και την κάνει πνέμα, πατάει το μυαλό μας, πηδάει καβάλα στο σπέρμα και μάχεται, κλοτσώντας πίσω το κορμί μας, να ξεφύγει.
Σα να ΄ναι όλη η ζωή ετούτη τ΄ ορατό αιώνιο κυνήγι ενός αόρατου Γαμπρού, που κυνηγάει από κορμί σε κορμί την αιωνιότητα, την αδάμαστη Νύφη.
Κι εμείς, όλο το ψίκι της γαμήλιας πομπής, φυτά, ζώα, άνθρωποι, χιμούμε τρέμοντας προς τη μυστική παστάδα. Και καθένας κρατάει με δέος τα ιερά σύμβολα του γάμου· άλλος το Φαλλό, άλλος τη Μήτρα.

ΤΟ ΟΡΑΜΑ

Ακουσες την Κραυγή και κίνησες. Πέρασες από αγώνα σε αγώνα όλες τις πολεμικές θητείες του στρατευόμενου ανθρώπου.
Πολέμησες μέσα στο μικρό τσαντίρι του κορμιού σου, μάνα, στενή σου φάνταξε η παλαίστρα, πνίγουσουν, και χύθηκες να ξεφύγεις.

Στρατοπέδεψες στη ράτσα σου, γιόμωσες χέρια και καρδιές, ανάστησες με το αίμα σου τους φοβερούς προγόνους και κίνησες μαζί με τους νεκρούς, τους ζωντανούς και τους αγέννητους να πολεμήσεις.
Και μονομιάς όλες οι ράτσες κίνησαν μαζί σου, το ίερό στράτεμα του ανθρώπου ανασυντάχτηκε ξοπίσω σου, όλη η γης βούισε σα στρατόπεδο.
Ανέβηκες, κι από αψηλή κορφή αλάκερο το σχέδιο της μάχης διακλαδώθηκε μέσα στους γύρους του μυαλού σου κι όλες οι αντιμαχόμενες εκστρατείες έσμιξαν στο μυστικό στρατόπεδο της καρδιάς σου.
Κι από πίσω συντάχτηκαν τα ζώα και τα φυτά, σα μεταγωγικά στα μαχόμενα μπροστά στρατέματα του ανθρώπου.
Τώρα η Γης αλάκερη πιάστηκε απάνω σου, έγινε κορμί σου, φωνάζει μέσα στο χάος.

Πώς να πολιορκήσω με λόγια το φοβερό τούτο δράμα; Σκύβω στο χάος κι αφουκράζουμαι. Ένας ανεβαίνει αγκομαχώντας μυστικό, επικίντυνο ανήφορο.
Μοχτάει, αγωνίζεται με πείσμα ν΄ ανηφορίσει. Μα βρίσκει εμπόδιο αντίδρομή του ορμή: Ένας κατεβαίνει βιαστικά μυστικό, καλόβολο πολύ κατήφορο.
Η Πνοή, μέσα στο ρέμα το πηχτό που κατεβαίνει, μελίζεται, στροβιλίζεται και μια στιγμή· όσο βαστάει κάθε ζωή· σοζυγιάζουνται οι δυο αντίδρομες επιθυμίες.
Να πώς γεννιούνται τα κορμιά, να πώς δημιουργιέται ο κόσμος κι ισορροπούνε μέσα στα ζωντανά οι δυο αντιστρατευόμενες δυνάμες.

Μια στιγμή, τον Ένα που ανηφορίζει τον περιτυλίγει σφιχτά ένα σώμα αγαπημένο, το σώμα του, και του αργοποράει το ανέβασμα. Μα γρήγορα, με τον έρωτα, με το θάνατο, του ξεφεύγει. Κι εξακολουθεί την πορεία.
Πατάει το άψυχο, πλάθει το φυτό και το γιομώνει. Στρατοπεδεύει αλάκερος· αλάκερος, θα πει: μαζί με τη λαχτάρα και τη δύναμη να ξεφύγει.
Ανασηκώνεται λίγο, αναπνέει με κόπο, πνίγεται. Παρατάει στα φυτά όσο βάρος, όση νάρκη κι ακινησία μπορεί, αλαφρώνει και πηδάει, αλάκερος πάλι, πιο πέρα και πιο πάνω, δημιουργώντας τα ζώα, και στρατοπεδεύει αλάκερος στα νεφρά τους.

Αλάκερος, πάλι, θα πει: μαζί με τη λαχτάρα και τη δύναμη να ξεφύγει.
Τα σώματα αναπνένε, θρέφουνται, ταμιεύουν δυνάμες, και σε μια στιγμή ερωτική συντρίβουνται, ξοδεύουν τα πάντα κι αδειάζουν, για ν΄ αφήσουν στο γιο την ψυχή τους. Ποιαν ψυχή; Την ορμή προς τ΄ απάνω!
Λαγαρίζεται αργά, με αγώνα, ανάμεσα από τα κορμιά τους, παρατάει πάνω τους όσα πάθη, όση σκλαβιά, ανημποριά και σκοτάδι μπορεί.
Κι ανασηκώνεται πάλι, πιο ανάλαφρος, και χιμάει να ξεφύγει· κι η ορμή τούτη για την ελευτερία, παλεύοντας με την ύλη, αργά δημιουργάει την κεφαλή του ανθρώπου.

Και τώρα, το νιώθουμε με τρόμο, μάχεται πάλι να ξεφύγει από πάνω μας, να μας παραπετάξει με τα φυτά και τα ζώα, να πηδήξει πιο πέρα. Ήρθε χαρά και πίκρα μεγάλη! η στιγμή να παραπεταχτουμε κι εμείς, οι πρωτοπόροι, στην εφεδρεία.

Πίσω από τη ροή του κορμιού και του μυαλού μου, πίσω από τη ροή της ράτσας μου και των ανθρώπων, πίσω από τη ροή των ζώων και των φυτών, βλέπω τρέμοντας τον Αόρατο που πατάει όλα τα ορατά κι ανεβαίνει.
Και κάτω από τη βαριά, αίματωμένη του πατούσα γρικώ όλα τα ζωντανά να συντρίβουνται.

Αγέλαστο είναι το πρόσωπο του, βουβό, σκοτεινό, πέρα από τη χαρά κι από τη θλίψη, πέρα από την ελπίδα.
Τρέμω. Είσαι συ ο Θεός μου; Το σώμα σου είναι γιομάτο μνήμη. Σαν ένας χρόνια φυλακισμένος ξόμπλιασες με αλλόκοτα δέντρα και μαλλιαρούς δράκους, μ΄ αιματερές περιπέτειες, με κραυγές και χρονολογίες τα μπράτσα σου και το στήθος.

Κύριε, Κύριε, μουγκαλιέσαι σα ζώο! Τα πόδια σου είναι γιομάτα αίμα και λάσπη· τα χέρια σου είναι γιομάτα αίμα και λάσπη· βαριά σα μυλόπετρα είναι τα σαγόνια σου κι αλέθουν.

Πιάνεσαι από τα δέντρα, από τα ζώα, πατάς τον άνθρωπο, φωνάζεις. Ανηφορίζεις τον ατέλειωτο μαύρο γκρεμό του θανάτου και τρέμεις.
Που πας; Πληθαίνει ο πόνος, πληθαίνει το φως και το σκοτάδι. Κλαις, πιάνεσαι απάνω μου, θρέφεσαι με το αίμα μου, αντρειεύεις και λαχτίζεις την καρδιά μου. Σε κρατώ στο στήθος μου, σε φοβούμαι και σε σπλαχνίζουμαι.

Σα να θάψαμε Κάποιον που τον θαρρούσαμε νεκρό και τώρα τον ακούμε μέσα στη νύχτα να φωνάζει: Βοήθεια! Κι ανασηκώνει με αγώνα την ταφόπετρα, την ψυχή και το κορμί μας, όλο πιο αψηλά, όλο πιο λεύτερα αναπνέοντας.
Κάθε λόγος, κάθε πράξη, κάθε Ιδέα είναι η βαριά του ταφόπετρα και την ανασηκώνει. Και το κορμί μου κι όλος ο κόσμος που αγναντεύουμε, ουρανός και γης, είναι η ταφόπετρα, κι ο Θεός αγωνίζεται να την ανασηκώσει.

Τα δέντρα φωνάζουν, τα ζώα, τ΄ άστρα: Χανόμαστε! Δυο χέρια, μεγάλα ίσαμε τον ουρανό, πετιούνται από κάθε ζωντανό και ζητούν βοήθεια.
Με τα γόνατα κλειδωμένα στο πιγούνι, με τα χέρια απλωμένα κατά το φως, με τις πατούσες των ποδιών στη ράχη, ένα κουβάρι, στριγμώνεται ο Θεός στο κάθε μόριο σάρκας.

Όταν ανοίγω ένα καρπό, τέτοιος μου ξεσκεπάζεται μέσα μου ο σπόρος. Όταν μιλώ με τους ανθρώπους, αυτό ξεκρίνω μέσα στο χοντρό, πηχτολάσπωτο μυαλό τους.
Ο Θεός μάχεται στο κάθε πράμα, με τα χέρια τανυσμένα προς το φως. Ποιο φως; Όξω κι απάνω από κάθε πράμα!
Δεν είναι μονάχα ο πόνος η ουσία του Θεού μας· μήτε η ελπίδα στη μελλούμενη ζωή είτε στην επίγεια τούτη· μήτε η χαρά κι η νίκη. Κάθε θρησκεία, υψώνοντας σε λατρεία μια από τις αρχέγονες όψες τούτες του Θεού, στενεύει την καρδιά και το νου μας.

Η ουσία του Θεού μας είναι ο ΑΓΩΝΑΣ. Μέσα στον αγώνα τούτον ξετυλίγουνται και δουλεύουν αιώνια ο πόνος, η χαρά κι η ελπίδα.
Το ανηφόρισμα, ο πόλεμος με το αντίδρομο ρέμα, γεννάει τον πόνο. Μα ο πόνος δεν είναι ο απόλυτος μονάρχης. Η κάθε νίκη, η κάθε προσωρινή ισορρόπηση στο ανηφόρισμα γιομώνει χαρά το κάθε ζωντανό, που αναπνέει, θρέφεται, ερωτεύεται και γεννάει.

Μα μέσα από τη χαρά κι από τον πόνο αναπηδάει αιώνια η ελπίδα να ξεφύγουμε από τον πόνο, να πλατύνουμε τη χαρά.
Κι αρχίζει πάλι το ανηφόρισμα· ο πόνος· και ξαναγεννιέται η χαρά και ξαναπηδάει η νέα ελπίδα. Ποτέ δεν κλείνει ο κύκλος. Δεν είναι κύκλος· είναι ένας στρόβιλος που αιώνια ανεβαίνει, πλαταίνοντας, τυλίγοντας, ξετυλίγοντας, τον τρισυπόστατον αγώνα.

Ποιος είναι ο σκοπός του αγώνα τούτου; Έτσι ρωτάει ο κακομοίρης, συφεροντολόγος πάντα, νους του ανθρώπου, ξεχνώντας πως η Μεγάλη Πνοή δε δουλεύει μέσα σε ανθρώπινο καιρό, τόπο κι αιτιότητα.

Η Μεγάλη Πνοή είναι ανώτερη από τ΄ ανθρώπινα τούτα ρωτήματα. Έχει πλούσιες, πολυπλάνητες ορμές, που για το λιγόπνοο νου μας φαντάζουν αντίφασες· μα μέσα στην ουσία της θεότητας αδερφώνουνται και πολεμούν όλες μαζί, πιστές παραστάτισσες.

Η αρχέγονη Πνοή διακλαδίζεται, ξεχύνεται, μάχεται, αποτυχαίνει, πετυχαίνει, ασκείται. Είναι το Ρόδο των ανέμων!

Αρμενίζουμε κι εμείς και ταξιδεύουμε, θέλοντας το και μη, ξέροντας το κι ασύνειδα, μέσα στις θεϊκές απόπειρες. Έχει λοιπόν κι εμάς η πορεία μας στοιχεία αιώνια, χωρίς αρχή και τέλος, βοηθάει το Θεό, κιντυνεύει μαζί του.
Ποια είναι η ορμή, άπ΄ όλες τις ορμές του Θεού, που ο άνθρωπος μπορεί να συλλάβει; Τούτη μονάχα: Μιαν κόκκινη γραμμή απάνω στη γης ξεκρίνουμε, μιαν κόκκινη αιματερή γραμμή, που με αγώνα ανηφορίζει από την ύλη στα φυτά, από τα φυτά στα ζώα, από τα ζώα στον άνθρωπο.

Ο ακατάλυτος τούτος προανθρώπινος ρυθμός είναι απάνω στη γης ετούτη η μόνη ορατή οδοιπορία του Αόρατου. Φυτά, ζώα, άνθρωποι, είναι τα σκαλοπάτια που δημιουργάει ο Θεός για να πατήσει και ν΄ ανέβει.
Δύσκολος, φοβερός, ατέλειωτος ανήφορος. Στήν έφοδο τούτη ο Θεός θα νικήσει, θα νικηθεί; Υπάρχει νίκη; Υπάρχει νικημός; Το σώμα μας θα σαπίσει, θα ξαναγυρίσει στο χώμα, μα Εκείνος που μια στιγμή το διαπέρασε τι θα γίνει;
Μα όλες τούτες οι έγνοιες είναι κατώτερες, κι όλες οι ελπίδες κι οι απελπισίες εξαφανίζουνται μέσα στο λιμασμένο, χωνευτό στρόβιλο του Θεού. Ο Θεός γελάει, θρηνάει, σκοτώνει, μας βάνει φωτιά και μας αφήνει μεσοστρατίς, αποκαψίδια!

Κι εγώ χαίρουμαι νιώθοντας ανάμεσα στα δυο μελίγγια μου, σαν ανοιγοσφάλιγμα ματιού, την αρχή και το τέλος του κόσμου.
Συμπυκνώνω σε μιαν αστραπόχαρη στιγμή τη σπορά, το φύτρωμα, το άνθισμα, το κάρπισμα και την εξαφάνιση του κάθε δέντρου, ζώου, ανθρώπου, άστρου και θεού.

Όλη η Γης ένας σπόρος φυτεμένος μέσα στους γύρους του μυαλού μου. Ό,τι αρίφνητα χρόνια πολεμάει μέσα στη σκοτεινή μήτρα της ύλης να ξετυλιχτεί και να καρπίσει, μέσα στο κεφάλι μου ξεσπάει σα μια μικρή βουβή αστραπή.
Αχ! την αστραπή τούτη ν΄ ατενίζουμε, να την κρατήσουμε μια στιγμή, να την οργανώσουμε σε ανθρώπινο λόγο!

Τη στιγμιαία τούτη αιωνιότητα που τα κλείνει όλα, περασμένα και μελλούμενα, να τη στερεώσουμε, μα δίχως να χαθεί όλο το γιγάντιο ερωτικό στροβίλισμα σε λεχτικήν ακινησία!

Σα μια κιβωτό η κάθε λέξη, και χορεύουμε γύρα της, με ανατριχίλα νογώντας το Θεό σα φοβερό της περιεχόμενο.
Ό,τι ζεις στην έκσταση ποτέ δε θα μπορέσεις να το στερεώσεις σε λόγο. Όμως μάχου ακατάπαυτα να το στερεώσεις σε λόγο. Πολέμα με μύθους, με παρομοίωσες, με αλληγορίες, με κοινές και σπάνιες λέξες, με κραυγές και με ρίμες να του δώσεις σάρκα, να στερεώσει!

Όμοια κάνει κι ο Θεός, ο Μέγας Εκστατικός. Μιλάει, μάχεται να μιλήσει, με θάλασσες και με φωτιές, με φτερά, με χρώματα, με κέρατα, με νύχια, με αστερισμούς και πεταλούδες, με ανθρώπους, όπως μπορεί, για να στερεώσει την έκσταση του.
Είμαι κι εγώ, σαν κάθε πράμα ζωντανό, στο κέντρο του παγκόσμιου στροβίλου. Είμαι το μάτι των τεράστιων ποταμών, κι όλα γύρα μου χορεύουν, κι ο κύκλος στενεύει ολοένα ορμητικότερος και χύνουνται ουρανός και γης στην κόκκινη καταβόθρα της καρδίας μου.

Κι ο Θεός με αντικρίζει με τρόμο κι αγάπη· άλλη ελπίδα δεν έχει· και λέει: "Τούτος ο Εκστατικός, που όλα τα γεννάει, τα χαίρεται και τα εξαφανίζει, τούτος ο Εκστατικός είναι ο Γιος μου!"

Η ΠΡΑΞΗ

Α΄ ΣΧΕΣΗ ΘΕΟΥ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Η στερνή, η πιο ιερή μορφή της θεωρίας είναι η πράξη.
Όχι να βλέπεις πώς πηδάει η σπίθα από τη μια γενεά στην άλλη, παρά να πηδάς, να καίγεσαι μαζί της.
Η πράξη είναι η πλατύτερη θύρα της λύτρωσης. Αυτή μονάχα μπορεί να δώσει απόκριση στα ρωτήματα της καρδιάς. Μέσα στις πολύγυρες περιπλοκές του νου, αυτή βρίσκει το συντομώτερο δρόμο. Όχι βρίσκει· δημιουργάει δρόμο, κόβοντας δεξά ζερβά την αντίσταση της λογικής και της ύλης.

Γιατί αγωνίστηκες πίσω από τα φαινόμενα κυνηγώντας τον Αόρατο; Γιατί όλη ετούτη η πολεμική, η ερωτική πορεία ανάμεσα από τη σάρκα σου, από τη ράτσα, από τον άνθρωπο, από τα φυτά κι από τα ζώα; Γιατί, πέρα από τους άθλους τούτους, ο γάμος ο μυστικός, ο τέλειος εναγκαλισμός, η βακχική μαινόμενη επαφή μέσα στο σκοτάδι και στο φως;

Για να φτάσεις άπ΄ όπου κίνησες· στο εφήμερο, παλλόμενο, μύστηριώδικο σημείο της ύπαρξης σου, με νέα μάτια, με νέα αυτιά, με νέα γέψη, όσφρηση κι αφή, με φρένα καινούρια.

Το βαθύ, ανθρώπινο χρέος μας είναι όχι να ξεδιαλύνουμε και να φωτίσουμε το ρυθμό της πορείας του Θεού, παρά να προσαρμόσουμε, όσο μπορούμε, μαζί του το ρυθμό της μικρής, λιγόχρονης ζωής μας.
Έτσι μονάχα κατορθώνουμε να έχτελουμε κάτι αιώνιο εμείς οι θνητοί, γιατί συνεργαζόμαστε με κάποιον Αθάνατο.

Έτσι μονάχα νικούμε τη λεπτομέρεια, τη θανάσιμη αμαρτία, νικούμε τη στενότητα του μυαλού μας, μετουσιώνουμε τη σκλαβιά του χωματένιου υλικού, που μας δόθηκε να δουλέψουμε, σ΄ ελευτερία.

Μέσα σε όλα τούτα, πέρα άπ΄ όλα τούτα, όλοι οι άνθρωποι κι οι λαοί, όλα τα φυτά και τα ζώα, όλοι οι θεοί κι οι δαιμόνοι, σαν ένας στρατός, ορμούν προς τ΄ απάνω, συνεπαρμένοι από μιαν ακατανόητη, ακαταμάχητη Πνοή.
Την Πνοή τούτη μαχόμαστε να κάμουμε ορατή, να της δώσουμε πρόσωπο, να την τυλίξουμε μέσα σε λέξες, σε αλληγορίες και στοχασμούς και ξόρκια, να μη μας φύγει.

Μα δε χωράει στα είκοσι τέσσερα γράμματα που αραδιάζουμε· ξέρουμε, όλες τούτες οι λέξες, οι αλληγορίες, οι στοχασμοί και τα ξόρκια είναι πάλι μια νέα μάσκα που κρύβει την Αβυσσο.

Μα έτσι μονάχα, περιορίζοντας την απεραντοσύνη, μπορούμε, μέσα στα σύνορα του νεοχαραγμένου ανθρώπινου κύκλου, να δουλέψουμε.
Τι θα πει να δουλέψουμε; Να γιομώσουμε τον κύκλο τούτον με πεθυμιές, με ανησυχίες και με πράξες, ν΄ απλωθούμε και να φτάσουμε τα σύνορα, να μη χωρούμε πια, να ραΐζουν και να γκρεμίζουνται. Έτσι, δουλεύοντας τα φαινόμενα, πληθαίνουμε, πλαταίνουμε την ουσία.

Γι΄ αυτό, υστέρα από την επαφή μας με την ουσία, ο γυρισμός μας στα φαινόμενα έχει ανυπολόγιστη αξία.

Είδαμε τον ανώτατο κύκλο των στροβιλιζόμενων δυνάμεων. Τον κύκλο αυτόν τον ονοματίσαμε Θεό. Μπορούσαμε να του δώσουμε ό,τι άλλο όνομα θέλαμε: Αβυσσο, Μυστήριο, Απόλυτο Σκοτάδι, Απόλυτο Φως, Ύλη, Πνέμα, Τελευταία Ελπίδα, Τελευταία Απελπισία, Σιωπή.

Μα τον ονοματίσαμε Θεό, γιατί τ΄ όνομα τούτο μονάχα ταράζει βαθιά, από προαιώνιες αφορμές, τα σωθικά μας. Κι η ταραχή τούτη είναι απαραίτητη για ν΄ αγγίξουμε σώμα με σώμα, πέρα από τη λογική, τη φοβερην ουσία.
Μέσα στο γιγάντιο τούτον κύκλο της θεότητας, χρέος έχουμε να ξεχωρίσουμε και να συλλάβουμε καθαρά το μικρό πύρινο τόξο της εποχής μας.
Απάνω στην αδιόρατη τούτη φλόγινη καμπύλη, βαθιά, μυστικά νογώντας την ορμή αλάκερου του κύκλου, οδεύουμε αρμονικά με το Σύμπαντο, παίρνουμε φόρα και πολεμούμε.

Έτσι η εφήμερη πράξη μας, συνειδητά ακλουθώντας τη φόρα του Σύμπαντου, δεν πεθαίνει μαζί μας.
Δε χάνεται σε μυστική άνεργη ενατένιση αλάκερου του κύκλου· δεν καταφρονάει την άγια, ταπεινή καθημερινή ανάγκη.

Μέσα στο στενό αίματωμένο της αυλάκι, σκυφτή, δουλεύει στέρεα, άνετα νικώντας, μέσα σ΄ ένα μικρό σημείο καιρού και τόπου, τον καιρό και τον τόπο· γιατί το σημείο αυτό ακολουθάει τη θεϊκιάν ορμή αλάκερου του κύκλου.
Δε νοιάζουμαι άλλες εποχές κι άλλοι λαοί τι πρόσωπο έδωκαν στην τεράστια απρόσωπην ουσία. Τη γιόμωσαν με ανθρώπινες αρετές, με αμοιβές και τιμωρίες, με βεβαιότητες. Έδωκαν στις ελπίδες και στους φόβους τους ένα πρόσωπο, υπόταξαν σ΄ ένα ρυθμό την αναρχία τους, βρήκαν μιαν ανώτερη δικαιολογία να ζήσουν και να δουλέψουν. Έκαμαν το χρέος τους.

Μα εμείς ξεπεράσαμε σήμερα τις ανάγκες τούτες, συντρίψαμε τη μάσκα τούτη της Αβυσσος, δε χωράει πια κάτω από το παλιό προσωπείο ο Θεός μας.
Ξεχείλισε η καρδιά μας από νέες αγωνίες, από λάμψη και σιωπή καινούρια. Το μυστήριο αγρίεψε, πλήθυνε ο Θεός. Οι σκοτεινές δυνάμες ανεβαίνουν, πληθαίνουν κι αυτές, όλο το ανθρώπινο νησί σαλεύει.

Ας σκύψουμε στην καρδιά μας κι ας αντικρίσουμε με γενναιότητα την Αβυσσο. Ας επιχειρήσουμε να πλάσουμε πάλι το νέο σύγχρονο πρόσωπο του Θεού μας με τη σάρκα και με το αίμα μας!
Γιατί ο Θεός μας δεν είναι ένας αφηρημένος στοχασμός, μια λογική ανάγκη, ένα αρμονικό αψηλό οικοδόμημα από συλλογισμούς και φαντασίες.
Δεν είναι ένα κατακάθαρο, ουδέτερο, μήτε αρσενικό μήτε θηλυκό, άοσμο, αποσταγμένο κατασκεύασμα του μυαλού μας.

Είναι άντρας και γυναίκα, θνητός κι αθάνατος, κοπριά και πνέμα. Γεννάει, γονιμοποιεί και σκοτώνει, έρωτας μαζί και θάνατος, και πάλι ξαναγεννάει και σκοτώνει· απλόχωρα χορεύοντας πέρα από τα σύνορα της λογικής, που αυτή δεν μπορεί να χωρέσει αντινομίες.

Ο Θεός μου δεν είναι παντοδύναμος. Αγωνίζεται, κιντυνεύει κάθε στιγμή, τρέμει, παραπατάει σε κάθε ζωντανό, φωνάζει. Ακατάπαυτα νικιέται και πάλι ανασηκώνεται, γιομάτος αίμα και χώματα, και ξαναρχίζει τον αγώνα.
Είναι όλος πληγές, τα μάτια του είναι γιομάτα φόβο και πείσμα, τα σαγόνια και τα μελίγγια του είναι συντριμμένα. Μα δεν παραδίνεται, ανεβαίνει· με τα πόδια, με τα χέρια, δαγκάνοντας τα χείλια, ανεβαίνει ανένδοτος.

Ο Θεός μου δεν είναι πανάγαθος. Είναι γιομάτος σκληρότητα, άγρια δικαιοσύνη, και ξεδιαλέγει, ανήλεα, τον καλύτερο. Δε σπλαχνίζεται, δε νοιάζεται για ανθρώπους και ζώα, μήτε γι΄ αρετές κι Ιδέες. Όλα ετούτα τ΄ αγαπάει μια στιγμή, τα συντρίβει αιώνια και διαβαίνει.

Είναι μια δύναμη που χωράει τα πάντα, που γεννάει τα πάντα. Τα γεννάει, τ΄ αγαπάει, και τ΄ αφανίζει. Κι αν πούμε: ο Θεός είναι ένας άνεμος ερωτικός που συντρίβει τα κορμιά για να περάσει, κι αναθυμηθούμε πώς πάντα μέσα στο αίμα και στα δάκρυα, ανήλεα εξαφανίζοντας τ΄ άτομα, δουλεύει ο έρωτας, τότε λίγο πιότερο προσεγγίζουμε το φοβερό του το πρόσωπο.

Ο Θεός μου δεν είναι πάνσοφος. Το μυαλό του είναι ένα κουβάρι από φως και σκοτάδι και πολεμάει να το ξετυλίξει μέσα στο λαβύρινθο της σάρκας.
Παραπατάει, ψαχουλεύει. Αγγίζει δεξιά, γυρίζει πίσω· στρέφεται ζερβά, οσμίζεται. Αγωνιά πάνω στο χάος. Σουρτά, μοχτώντας, ψάχνοντας ακαταμέτρητους αιώνες, νιώθει αργά να φωτίζουνται οι λασπεροί γύροι του μυαλού του.

Μπροστά από το βαρύ κατασκότεινο κεφάλι του, με ανείπωτον αγώνα αρχίζει και δημιουργάει μάτια για να δει, αυτιά για ν΄ ακούσει.
Ο Θεός μου μάχεται χωρίς καμιά βεβαιότητα. Θα νικήσει; Θα νικηθεί; Τίποτα δεν είναι βέβαιο στο Σύμπαντο, ρίχνεται στο αβέβαιο, παίζει, κάθε στιγμή, τη μοίρα του όλη.

Πιάνεται από τα ζεστά κορμιά, άλλο μετερίζι δεν έχει. Φωνάζει βοήθεια· κηρύχνει σε όλο το Σύμπαντο επιστράτεψη.
Χρέος μας, γρικώντας την Κραυγή, να τρέξουμε κάτω από τις σημαίες του, να πολεμήσουμε μαζί του. Η να σωθούμε, η να χαθούμε μαζί του.

Ο Θεός κιντυνεύει. Δεν είναι παντοδύναμος, να σταυρώνουμε τα χέρια, προσδοκώντας τη σίγουρη νίκη· δεν είναι πανάγαθος, να προσδοκούμε μ΄ εμπιστοσύνη πώς θα μας λυπηθεί και θα μας σώσει.
Ο Θεός, μέσα στην περιοχή της εφήμερης σάρκας μας, κιντυνεύει αλάκερος. Δεν μπορεί να σωθεί, αν εμείς με τον αγώνα μας δεν τον σώσουμε· δεν μπορούμε να σωθούμε, αν αυτός δε σωθεί.

Είμαστε ένα. Από το τυφλό σκουλήκι στο βυθό του ωκεανού ως την απέραντη παλαίστρα του Γαλαξία, ένας μονάχα αγωνίζεται και κιντυνεύει, ο εαυτός μας. Και στο μικρό, το χωματένιο στήθος μας, ένας μονάχα αγωνίζεται και κιντυνεύει, το Σύμπαντο.

Καλά πρέπει να νιώσουμε πως δεν οδεύουμε από ενότητα Θεού στην ίδια πάλι ενότητα του Θεού. Δεν οδεύουμε από ένα χάος σε άλλο χάος. Ούτε από ένα φως σε άλλο φως· η από ένα σκοτάδι σε άλλο σκοτάδι. Τι αξία θα ΄χε τότε η ζωή μας τούτη; Τι αξία θα ΄χε αλάκερη η ζωή;

Μα κινήσαμε από ένα χάος παντοδύναμο, από μιαν αξεδιάλυτη, πηχτή, φως και σκοτάδι άβυσσο. Και μαχόμαστε όλοι· φυτά, ζώα, άνθρωποι, ιδέες· στο λιγόστιγμο τούτο διάβα της ατομικής ζωής, να ρυθμίσουμε εντός μας το Χάος, να λαγαρίσουμε την άβυσσο, να κατεργαστούμε μέσα στα κορμιά μας όσο πιότερο σκοτάδι μπορούμε, να το κάμουμε φως.

Δε μαχόμαστε για το εγώ μας, μήτε για τη ράτσα, μήτε για την ανθρωπότητα. Δε μαχόμαστε για τη Γης, μήτε για Ιδέες. Όλα τούτα είναι πρόσκαιρα και πολύτιμα σκαλοπάτια του Θεού που ανηφορίζει· και γκρεμίζουνται, ευθύς ως τα πατήσει ο Θεός ανεβαίνοντας.

Στη μικρότατη αστραπή της ζωής μας, νιώθουμε να πατάει πάνω μας αλάκερος ο Θεός, και ξαφνικά νογουμε: Αν έντονα όλοι πεθυμήσουμε, αν οργανώσουμε όλες τις ορατές κι αόρατες δυνάμες της γης και τις ρίξουμε προς τ΄ απάνω, αν παντοτινά άγρυπνοι όλοι μαζί παραστάτες παλέψουμε· το Σύμπαντο μπορεί να σωθεί.

Όχι ο Θεός θα μας σώσει· εμείς θα σώσουμε το Θεό, πολεμώντας, δημιουργώντας, μετουσιώνοντας την ύλη σε πνέμα.
Μα μπορεί όλος μας ο αγώνας να πάει χαμένος. Αν κουραστούμε, αν λιγοψυχήσουμε, αν μας κυριέψει πανικός, όλο το Σύμπαντο κιντυνεύει.
Η ζωή είναι στρατιωτική θητεία στην υπηρεσία του Θεού. Κινήσαμε σταυροφόροι να λευτερώσουμε, θέλοντας και μη, όχι τον Αγιο Τάφο, παρά το Θεό το θαμμένο μέσα στην ύλη και μέσα στην ψυχή μας.

Κάθε κορμί, κάθε ψυχή είναι Αγιος Τάφος. Αγιος Τάφος είναι ο σπόρος του σιταριού· ας τόνε λευτερώσουμε! Αγιος Τάφος είναι το μυαλό· μέσα του κείτεται ο Θεός και παλεύει με το θάνατο· ας τρέξουμε βοήθεια!
Ο Θεός δίνει το σύνθημα της μάχης, κι ορμώ κι εγώ στην έφοδο τρέμοντας.
Είτε παραπομείνω λιποτάχτης είτε πολεμήσω γενναία, πάντα θα πέσω στη μάχη. Μα τη μια φορά ο θάνατος μου είναι στείρος· μαζί με το κορμί μου χάνεται, σκορπίζεται στον άνεμο κι η ψυχή μου.
Την άλλη, κατεβαίνω στη γης, σαν τον καρπό, γιομάτος σπόρο. Κι η πνοή μου, παρατώντας το κορμί μου να σαπίζει, οργανώνει νέα κορμιά και συνεχίζει τη μάχη.

Η προσευκή μου δεν είναι κλαψούρισμα ζητιάνου μήτε ερωτικιά εξομολόγηση. Μήτε ταπεινός απολογισμός εμποράκου: σου ΄δωκα, δώσε μου.
Η προσευκή μου είναι αναφορά στρατιώτη σε στρατηγό. Αυτό έκαμα σήμερα, να πώς πολέμησα να σώσω στον εδικό μου τομέα αλάκερη τη μάχη, αυτά τα εμπόδια βρήκα, έτσι στοχάζουμαι αύριο να πολεμήσω.
Καβαλάρηδες οδεύουμε στο λιοπύρι η κάτω από σιγανή βροχή· εγώ κι ο Θεός μου· και κουβεντιάζουμε χλωμοί, πεινασμένοι, ανυπόταχτοι.

"Αρχηγέ!" κι εκείνος στρέφει κατά με το πρόσωπο του κι ανατριχιάζω αντικρίζοντας την αγωνία του.
Τραχιά είναι η αγάπη μας, καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι, πίνουμε το ίδιο κρασί στη χαμηλή τούτη ταβέρνα της Γης.
Κι ως σκουντρούμε τα ποτήρια μας, αχούν σπαθιά, τινάζουνται μίση κι έρωτες, μεθούμε, οράματα σφαγής ανεβαίνουνε στα μάτια μας, πολιτείες γκρεμίζουνται μέσα στα μυαλά μας, κι είμαστε κι οι δυο λαβωμένοι και κουρσεύουμε, ξεφωνώντας από τους πόνους, ένα μεγάλο Παλάτι.

Β΄ ΣΧΕΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ποια είναι η ουσία του Θεού μας; Ο αγώνας για την ελευτερία. Μέσα στο ακατάλυτο σκοτάδι μια φλογερή γραμμή ανηφορίζει και σημαδεύει την πορεία του Αόρατου. Ποιο είναι το χρέος μας; Ν΄ ανεβαίνουμε την αιματερή τούτη γραμμή μαζί του.
Καλό είναι ό,τι ορμάει προς τ΄ απάνω και βοηθάει το Θεό ν΄ ανηφορίσει. Κακό είναι ό,τι βαραίνει προς τα κάτω, κι αμποδάει το Θεό ν΄ ανηφορίσει.
Όλες οι αρετές κι οι κακίες παίρνουν τώρα καινούρια αξία, λευτερώνουνται από τη στιγμή κι από το χώμα, υπάρχουν απόλυτα μέσα στον άνθρωπο, πριν και μετά τον άνθρωπο, αιώνιες.

Γιατί η ουσία της ηθικής μας δεν είναι η σωτηρία του ανθρώπου, που αλλάζει μέσα στον καιρό και στον τόπο, παρά η σωτηρία του Θεού, που μέσα από λογής λογής ρεούμενες ανθρώπινες μορφές και περιπέτειες είναι πάντα ο ίδιος, ο ακατάλυτος ρυθμός που μάχεται για ελευτερία.
Αθλιοι είμαστε οι άνθρωποι, άκαρδοι, μικροί, τιποτένιοι. Μα μέσα μας, μια ουσία ανώτερη μας μας σπρώχνει ανήλεα προς τ΄ απάνω.
Μέσα από την ανθρώπινη τούτη λάσπη, θεία τραγούδια ανάβρυσαν, Ιδέες μεγάλες, έρωτες σφοδροι, μια έφοδο ακοίμητη, μυστηριώδικη, χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς σκοπό, πέρα από κάθε σκοπό.

Τέτοιος βώλος λάσπη είναι η ανθρωπότητα, τέτοιος βώλος λάσπη είναι ο καθένας μας. Ποιο είναι το χρέος μας; Να μαχόμαστε ν΄ ανθίσει ένα μικρό λουλούδι απάνω στο λίπασμα τούτο της σάρκας και του νου μας.
Πολέμα από τα πράματα, πολέμα από τη σάρκα, από την πείνα, από το φόβο, πολέμα από την αρετή κι από την αμαρτία να δημιουργήσεις Θεό.
Πώς ξεκινάει το φως από ένα άστρο και χύνεται μέσα στη μαύρη αιωνιότητα κι οδοιποράει αθάνατο; Το άστρο πεθαίνει· μα το φως ποτέ του· τέτοια κι η κραυγή της ελευτερίας.

Πολέμα, από την πρόσκαιρη συνάντηση των αντίδρομων δυνάμεων που αποτελεί την ύπαρξή σου, να δημιουργήσεις ό,τι αθάνατο μπορεί ο θνητός απάνω στον κόσμο τούτον· μιαν Κραυγή.
Αυτή, παρατώντας στο χώμα το κορμί που το γέννησε, οδοιποράει και δουλεύει αιώνια.
Ένας έρωτας σφοδρός διαπερνάει το Σύμπαντο. Είναι σαν τον αιθέρα: σκληρότερος από το ατσάλι, μαλακότερος από τον αγέρα.
Ανοίγει, διαπερνάει τα πάντα, φεύγει, ξεφεύγει. Δεν αναπαύεται στη θερμή λεπτομέρεια, δε σκλαβώνεται στο αγαπημένο σώμα. Είναι Έρωτας Στρατευόμενος. Πίσω από τους ώμους του αγαπημένου αγναντεύει τους ανθρώπους να σαλεύουν και να βογκούν σαν κύματα, αγναντεύει τα ζώα και τα φυτά να σμίγουν και να πεθαίνουν, αγναντεύει το Θεό να κιντυνεύει και του φωνάζει: "Σώσε με!"

Ο Έρωτας; Πως αλλιώς να ονοματίσουμε την ορμή που, ως ματιάσει την ύλη, γοητεύεται και θέλει να τυπώσει απάνω της την όψη της; Αντικρίζει το σώμα και θέλει να το περάσει, να σμίξει με την άλλη κρυμμένη στο σώμα τούτο ερωτική κραυγή, να γενούν ένα, να χαθούν, να γίνουν αθάνατες μέσα στο γιο.
Ζυγώνει την ψυχή και θέλει να σοφιλιάσει, να μην υπάρχουν εγώ και συ· φυσάει απάνω στη μάζα τους ανθρώπους και θέλει, συντρίβοντας τίς αντίστασες του νου και του κορμιού, να σμίξουν όλες οι πνοές, να γίνουν άνεμος σφοδρός, ν΄ ανασηκώσουν τη γης!

Στις πιο κρίσιμες στιγμές, ο Έρωτας συναρπάζει και σμίγει με βία τους ανθρώπους, οχτρούς και φίλους, καλούς και κακούς, είναι μια πνοή ανώτερη τους, ανεξάρτητη από την επιθυμία κι από τα έργα τους. Είναι η πνοή του Θεού, η αναπνοή του, απάνω στη γης!
Κατεβαίνει απάνω στους ανθρώπους, όπως του αρέσει. Σα χορός, σαν έρωτας, σαν πείνα, σα θρησκεία, σα σφαγή. Δε μας ρωτάει.
Μέσα στη σκάφη της γης, στις κρίσιμες τούτες ώρες, ο Θεός μοχτάει να ζυμώσει τις σάρκες και τα μυαλά και να ρίξει μέσα στον ανήλεο στρόβιλο της περιστροφής του όλη τούτη τη ζύμη και να της δώσει πρόσωπο· το πρόσωπο του.

Δεν πλαντάζει από αηδία, δεν απελπίζεται μέσα στα χωματένια, μουντά σωθικά τους. Δουλεύει, προχωράει, κατατρώει τη σάρκα τους, πιάνεται από την κοιλιά, από την καρδιά, από το φαλλό, από το νου του ανθρώπου.
Δεν είναι αυτός αγαθός οικογενειάρχης, δε μοιράζει σε όλα τα παιδιά του ίσια το ψωμί και το μυαλό. Η Αδικία, η Σκληρότητα, η Λαχτάρα, η Πείνα είναι οι τέσσερεις φοράδες που οδηγούν το άρμα του απάνω στην κακοτράχαλη μας τούτη γης.

Από την ευτυχία, από την καλοπέραση κι από τη δόξα ποτέ δεν πλάθεται ο Θεός, παρά από την ντροπή, από την πείνα και τα δάκρυα. Σε κάθε κρίσιμη στιγμή, μια παράταξη άνθρωποι ριψοκιντύνευαν μπροστά θεοφόροι και πολεμούσαν, παίρνοντας απάνω τους όλη την ευθύνη της μάχης.
Μια φορά κι έναν καιρό οι ιερείς, οι βασιλιάδες, οι αρχόντοι, οι αστοί· και δημιουργούσαν πολιτισμούς, λευτέρωναν τη θεότητα.

Σήμερα ο Θεός είναι αργάτης, αγριεμένος από τον κάματο, από την οργή κι από την πείνα. Μυρίζει καπνό, κρασί κι ίδρωτα. Βλαστημάει, πεινάει, γεννάει παιδιά, δεν μπορεί να κοιμηθεί, φωνάζει στ΄ ανώγια και στα κατώγια της γης και φοβερίζει.

Ο αγέρας άλλαξε, αναπνέμε μιαν άνοιξη βαριά, γιομάτη σπόρους· Φωνές σηκώνουνται. Ποιος φωνάζει; Εμείς φωνάζουμε, οι άνθρωποι· οι ζωντανοί, οι πεθαμένοι κι οι αγέννητοι. Μα κι ευτύς μας πλακώνει ο φόβος και σωπαίνουμε.
Ξεχνούμε από τεμπελιά, από συνήθεια, από αναντρία. Μα ξάφνου πάλι η Κραυγή ξεσκίζει σαν αϊτός τα σωθικά μας.
Γιατί δεν είναι απόξω, δεν έρχεται από αλάργα για να ξεφύγουμε. Μέσα στην καρδιά μας κάθεται η Κραυγή και φωνάζει.

"Κάψε το σπίτι σου!" φωνάζει ο Θεός. "Έρχουμαι! Όποιος έχει σπίτι δεν μπορεί να με δεχτεί.
"Κάψε τις Ιδέες σου, σύντριψε τους συλλογισμούς σου! Όποιος έχει βρει τη λύση δεν μπορεί να με βρει.
"Αγαπώ τους πεινασμένους, τους ανήσυχους, τους αλήτες. Αυτοί αιώνια συλλογιούνται την πείνα, την ανταρσία, το δρόμο τον ατέλειωτο· Έμενα!
"Έρχουμαι! Παράτα τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου, τις Ιδέες σου κι ακλούθα μου. Είμαι ο μέγας Αλήτης.
"Ακλούθα! Περπατά απάνω από τη χαρά κι από τη θλίψη, από την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την αρετή! Εμπρός! Σύντριψε τα είδωλα τούτα, σύντριψε τα, δε χωρώ! Συντρίψου και συ για να περάσω!"

Φωτιά! Να το μέγα χρέος μας σήμερα, μέσα σε τόσο ανήθικο κι ανέλπιδο χάος.
Πόλεμο στους άπιστους! Απιστοι είναι οι ευχαριστημένοι, οι χορτασμένοι, οι στείροι.

Το μίσος μας είναι χωρίς συβιβασμό, γιατί κατέχει πώς καλύτερα, βαθύτερα από τις ξέπνοες φιλάνθρωπες αγάπες, δουλεύει τον έρωτα.
Μισούμε, δε βολευόμαστε, είμαστε άδικοι, σκληροί, γιομάτοι ανησυχία και πίστη, ζητούμε το αδύνατο, σαν τους ερωτεμένους.
Φωτιά, να καθαρίσει η γης! Ν΄ ανοιχτεί άβυσσο φοβερώτερη ακόμα ανάμεσα καλού και κακού, να πληθύνει η αδικία, να κατεβεί η Πείνα και να θερίσει τα σωθικά μας, αλλιώς δε σωζόμαστε.

Μια κρίσιμη βίαιη στιγμή είναι η ιστορική εποχή μας ετούτη, ένας κόσμος γκρεμίζεται, ένας άλλος δεν έχει ακόμα γεννηθεί. Η εποχή μας δεν είναι στιγμή Ισορρόπησης, οπόταν η ευγένεια, ο συβιβασμός, η ειρήνη, η αγάπη θα ΄τανε γόνιμες αρετές.
Ζούμε τη φοβερή έφοδο, δρασκελίζουμε τους οχτρούς, δρασκελίζουμε τους φίλους που παραπομένουν, κιντυνεύουμε μέσα στο χάος, πνιγόμαστε. Δε χωρούμε πια στις παλιές αρετές κι ελπίδες, στις παλιές θεωρίες και πράξες.
Ο άνεμος του ολέθρου φυσάει· αυτή είναι σήμερα η πνοή του Θεού μας· ας πάμε μαζί του! Ο άνεμος του ολέθρου είναι το πρώτο χορευτικό συνέπαρμα της δημιουργικής περιστροφής. Φυσάει πάνω από τις κεφαλές κι από τις πολιτείες, γκρεμίζει τις Ιδέες και τα σπίτια, περνάει από τις ερημιές, φωνάζει:

"Ετοιμαστείτε! Πόλεμος! Πόλεμος!"
Τούτη είναι η εποχή μας, καλή ή κακή, ωραία ή άσκημη, πλούσια ή φτωχή, δεν τη διαλέξαμε. Τούτη είναι η εποχή μας, ο αγέρας που αναπνέμε, η λάσπη που μας δόθηκε, το ψωμί, η φωτιά, το πνέμα!
Ας δεχτούμε παλικαρίσια την ανάγκη. Πολεμικός μας έλαχε ο κλήρος, ας ζώσουμε σφιχτά τη μέση μας, ας αρματώσουμε το κορμί, την καρδιά και το μυαλό μας! Ας πιάσουμε τη θέση μας στη μάχη!
Ο πόλεμος είναι ο νόμιμος άρχοντας του καιρού τούτου. Σήμερα, άρτιος, ενάρετος άνθρωπος είναι μονάχα ο πολεμιστής. Γιατι μονάχα αυτός, πιστός στη μεγάλη πνοή του καιρού μας, γκρεμίζοντας, μισώντας, επιθυμώντας, ακολουθάει το σύγχρονο πρόσταγμα του Θεού μας.

Η ταύτιση μας τούτη με το Σύμπαντο γεννάει τις δυο ανώτατες αρετές της ηθικής μας: την ευθύνη και τη θυσία.
Μέσα μας, μέσα στον άνθρωπο, μέσα στα σκοτεινά πλήθη, χρέος έχουμε να βοηθήσουμε το Θεό, που πλαντάει, να λευτερωθεί.
Κάθε στιγμή πρέπει να ΄μαστε έτοιμοι για χάρη του να δώσουμε τη ζωή μας. Γιατι η ζωή δεν είναι σκοπός, είναι όργανο κι αυτή, όπως ο θάνατος, όπως η ομορφιά, η αρετή, η γνώση. Όργανο τίνος; Του Θεού που πολεμάει για ελευτερία.

Όλοι είμαστε ένα, όλοι είμαστε μια κιντυνεύουσα ουσία. Μια ψυχή στην άκρα του κόσμου που ξεπέφτει, συντραβάει στον ξεπεσμό της και την ψυχή μας. Ένα μυαλό στην άκρα του κόσμου που βυθίζεται στην ηλιθιότητα, γιομώνει τα μελίγγια μας σκοτάδι.
Γιατι ένας στα πέρατα τ΄ ουρανού και της γης αγωνίζεται. Ο Ένας. Κι αν χαθεί, εμείς έχουμε την ευθύνη. Αν χαθεί, εμείς χανόμαστε.
Να γιατί η σωτηρία του Σύμπαντου είναι και δική μας σωτηρία κι η αλληλεγγύη με τους ανθρώπους δεν είναι πια τρυφερόκαρδη πολυτέλεια παρά βαθιά αυτοσυντήρηση κι ανάγκη. Ανάγκη, όπως σ΄ ένα στρατο που μάχεται, η σωτηρία του παραστάτη σου.

Μα η ηθική μας ανηφορίζει ακόμα αψηλότερα. Όλοι είμαστε ένας στρατός και μαχόμαστε. Μα δεν ξέρουμε με βεβαιότητα αν θα νικήσουμε, δεν ξέρουμε με βεβαιότητα αν θα νικηθούμε.
Υπάρχει σωτηρία, υπάρχει ένας σκοπός που τον υπηρετούμε κι υπηρετώντας τον βρίσκουμε τη λύτρωση μας; ή δεν υπάρχει σωτηρία, δεν υπάρχει σκοπός, όλα είναι μάταια κι η συνεισφορά μας δεν έχει καμιάν αξία;
Μήτε το ένα μήτε το άλλο. Ο Θεός μας δεν είναι παντοδύναμος, δεν είναι πανάγαθος, δεν είναι σίγουρος πώς θα νικήσει, δεν είναι σίγουρος πώς θα νικηθεί.

Η ουσία του Θεού μας είναι σκοτεινή, ωριμάζει ολοένα, ίσως η νίκη στερεώνεται με κάθε γενναία μας πράξη, ίσως κι όλες τούτες οι αγωνίες για λυτρωμό και νίκη είναι κατώτερες από τη φύση της θεότητας.
Ό,τι κι αν είναι, εμείς πολεμούμε χωρίς βεβαιότητα, κι η αρετή μας, μη όντας σίγουρη για την αμοιβή, αποχτάει βαθύτατη ευγένεια.

Όλες οι εντολές αναστατώνουνται. Δε βλέπουμε, δεν ακούμε, δε μισούμε, δεν αγαπούμε πια σαν πρώτα. Ανανεώνεται η παρθενία της γης. Καινούρια γέψη παίρνει το ψωμί, το νερό, η γυναίκα. Καινούρια, ανυπολόγιστη αξία, η πράξη.
Όλα αποχτούν απροσδόκητη αγιότητα· η ομορφιά, η γνώση, η ελπίδα, ο οικονομικός αγώνας, οι καθημερινές, τάχατε ασήμαντες, έγνοιες. Παντού ανατριχιάζοντας νογούμε την ίδια γιγάντια σκλαβωμένη Πνοή να μάχεται για ελευτερία.

Καθένας έχει το δρόμο τον εδικό του που τόνε φέρνει στη λύτρωση· ο ένας την αρετή, ο άλλος την κακία.
Αν ο δρόμος που οδηγάει στη λύτρωση σου είναι η αρρώστια, η ψευτιά, η ατιμία, χρέος σου να βυθιστείς στην αρρώστια, στην ψευτιά, στην ατιμία, για να τις νικήσεις. Αλλιώς δε σώζεσαι.
Αν ο δρόμος που οδηγάει στη λύτρωση σου είναι η αρετή, η χαρά, η αλήθεια, χρέος σου να βυθιστείς στην αρετή, στη χαρά, στην αλήθεια, για να τις νικήσεις, να τις αφήσεις πίσω σου. Αλλιώς δε σώζεσαι.
Δεν πολεμούμε τα σκοτεινά μας πάθη με νηφάλια, αναιμικιά, ουδέτερη, πάνω από τα πάθη αρετή. Παρά με άλλα σφοδρότερα πάθη.

Αφήνουμε τη θύρα μας ανοιχτή στην αμαρτία. Δε βουλώνουμε τ΄ αυτιά μας να μην ακούσουμε τις Σειρήνες. Δε δενόμαστε από φόβο στο κατάρτι μιας μεγάλης Ιδέας· μήτε παρατούμε το καράβι και χανόμαστε γρικώντας, φιλώντας τίς Σειρήνες.
Παρά εξακολουθούμε την πορεία μας, αρπάζουμε και ρίχνουμε τις Σειρήνες στο καράβι μας και ταξιδεύουν κι αυτές μαζί μας. Τούτη είναι, σύντροφοι, η καινούρια Ασκητική μας!
Ο Θεός φωνάζει στην καρδιά μου: Σώσε με!
Ο Θεός φωνάζει στους ανθρώπους, στα ζώα, στα φυτά, στην ύλη: Σώσε με!
Ακου την καρδιά σου κι ακλούθα τον. Σύντριψε το σώμα σου κι ανάβλεψε: Όλοι είμαστε ένα!
Αγάπα τον άνθρωπο, γιατί είσαι συ.
Αγάπα τα ζώα και τα φυτά, γιατι ήσουνα συ, και τώρα σε ακλουθούν πιστοί συνεργάτες και δούλοι.
Αγάπα το σώμα σου· μονάχα με αυτο στη γης ετούτη μπορείς να παλέψεις και να πνεματώσεις την ύλη.
Αγάπα την ύλη· απάνω της πιάνεται ο Θεός και πολεμάει. Πολέμα μαζί του.
Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν΄ αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα. Η ανώτατη αρετή δεν εϊναι να ΄σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ελευτερία.
Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα!
Η επιχείρηση του Σύμπαντου, για μιαν εφήμερη στιγμή, όσο ζεις, να γίνει επιχείρηση δική σου. Τούτος είναι, σύντροφοι, ο καινούριος Δεκάλογος μας!

Γ΄ ΣΧΕΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΣΗΣ

Ο κόσμος τούτος, όλη η πλούσια, απέραντη σειρά τα φαινόμενα, δεν είναι απάτη, φαντασμαγορία πολύχρωμη του αντικαθρεφτιζόμενου νου μας. Μήτε απόλυτη πραγματικότητα, που ζει και μεταπλάθεται ανεξάρτητη από τη δύναμη του νου μας, λεύτερη.
Δεν είναι η λαμπερή στολή που ντύνει το μυστικό σώμα του Θεού. Μήτε το διάφανό και σκοτεινό μεσότοιχο αναμεσός ανθρώπου και μυστηρίου.
Όλος τούτος ο κόσμος που θωρούμε, γρικούμε κι αγγίζουμε είναι η προσιτή στις ανθρώπινες αίστησες, όλο Θεό συμπύκνωση των δυο τεράστιων δυνάμεων του Σύμπαντου.
Μια δύναμη κατηφορίζει και θέλει να σκορπίσει, ν΄ ακινητήσει, να πεθάνει. Μια δύναμη ανηφορίζει και ζητάει ελευτερία κι αθανασία.
Αιώνια τα δυο τούτα στρατέματα, τα σκοτεινά και φωτερά, τα στρατέματα της ζωής και του θανάτου, συγκρούονται. Τα ορατά για μας χνάρια της σύγκρουσης τούτης είναι τα πράματα, τα φυτά, τα ζώα, οι άνθρωποι.
Αιώνια οι αντίθετες δυνάμες συγκρούονται, σμίγουν, παλεύουν, νικούν και νικουνται, συβιβάζουνται και ξαναρχίζουν πάλι να πολεμούν σε όλο το Σύμπαντο· από τον αόρατο στρόβιλο σε μια στάλα νερό ως τον απέραντο αστροκατακλυσμό του Γαλαξία.
Στρατόπεδο αλάκερου του Θεού είναι και το πιο ταπεινό έντομο κι η πιο μικρή Ιδέα. Μέσα τους όλος ο Θεός είναι παραταγμένος σε κρίσιμη μάχη.
Και στο πιο ασήμαντο μόριο γης κι ουρανού ακούω το Θεό μου να φωνάζει: Βοήθεια!
Το κάθε πράμα είναι αυγό, και μέσα του το σπέρμα του Θεού ανήσυχο, ακοίμητο δουλεύει. Αρίφνητες δυνάμες απομέσα του κι απόξω παρατάζουνται και το υπερασπίζουν.
Με το φως του μυαλού, με τη φλόγα της καρδίας πολιορκώ την κάθε φυλακή του Θεού, ψάχνοντας, δοκιμάζοντας, χτυπώντας, ν΄ ανοίξω μέσα στο φρούριο της ύλης θύρα, να δημιουργήσω μέσα στο φρούριο της ύλης τη θύρα της ηρωικής έξοδος του Θεού μας.

Πολέμα, ενεδρεύοντας με υπομονή τα φαινόμενα, να τα υποτάξεις σε νόμους. Έτσι ανοίγεις δρόμους στο χάος και βοηθάς το πνέμα να βαδίσει.
Βάλε τάξη, την τάξη του μυαλού σου, στη ρεούμενη αναρχία του κόσμου. Καθαρά χάραξε απάνω στην άβυσσο το σχέδιο της μάχης.
Πάλεψε με τις φυσικές δυνάμες, ανάγκασε τις να ζευτούν σε σκοπόν ανώτερο τους. Λευτέρωσε το πνέμα που αγωνίζεται μέσα τους και λαχταράει να σμίξει με το πνέμα που αγωνίζεται στα σωθικά σου.

Όταν στο χάος ο άνθρωπος παλεύοντας υποτάξει μια σειρά φαινόμενα στους νόμους του μυαλού του κι αυστηρά τους νόμους τούτους περικλείσει στο λόγο, ο κόσμος ανασαίνει, ταχτοποιούνται οι φωνές, ξεκαθαρίζουνται τα μελλούμενα κι όλες οι σκοτεινές ατέλειωτες ποσότητες των αριθμών λευτερώνουνται υποταζόμενες στη μυστική ποιότητα.
Με τη βοήθεια του νου μας βιάζουμε την ύλη να ΄ρθει μαζί μας. Ξεστρατίζουμε τις δυνάμες που κατηφορούν, αλλάζουμε το ρέμα, μετουσιώνουμε τη σκλαβιά σε ελευτερία.

Δε λευτερώνουμε μονάχα Θεό παλεύοντας κι υποτάζοντας τον ορατό γύρα μας κόσμο· δημιουργούμε Θεό.
Ανοιξε τα μάτια σου, φωνάζει ο Θεός· θέλω να δω! Στύλωσε τ΄ αυτιά σου, θέλω ν΄ ακούσω! Πήγαινε μπροστά· είσαι η κεφαλή μου!
Η πέτρα σώζεται αν τη σηκώσουμε από τη λάσπη και τη χτίσουμε σ΄ ένα σπίτι ή αν σκαλίσουμε απάνω της το πνέμα.
Ο σπόρος σώζεται· τι θα πει σώζεται; λευτερώνει το μέσα του Θεό· ανθίζοντας, καρπίζοντας, ξαναγυρίζοντας στο χώμα· ας βοηθήσουμε το σπόρο να σωθεί.
Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα κύκλο δικό του από πράματα, από δέντρα, ζώα, ανθρώπους, Ιδέες· και τον κύκλο τούτον έχει χρέος αυτός να τον σώσει. Αυτός, κανένας άλλος. Αν δεν τον σώσει, δεν μπορεί να σωθεί.

Είναι οι άθλοι οι δικοί του που έχει χρέος να τελέψει προτού πεθάνει. Αλλιώς δε σώζεται. Γιατί η ίδια η ψυχή του είναι σκορπισμένη, σκλαβωμένη στα πράματα τούτα γύρα του, στα δέντρα, στα ζώα, στους ανθρώπους, στις Ιδέες, κι αυτή, την ψυχή του, σώζει τελώντας τους άθλους.
Αν είσαι αργάτης, δούλευε τη γης, βόηθα τη να καρπίσει. Φωνάζουν οι σπόροι μέσα από τα χώματα, φωνάζει ο Θεός μέσα από τους σπόρους. Λευτέρωσε τον. Ένα χωράφι προσμένει από σένα τη λύτρωση, μια μηχανή προσμένει από σένα την ψυχή της. Πια δεν μπορείς να σωθείς, αν δεν τα σώσεις.

Αν είσαι πολεμιστής, μη λυπάσαι, δεν είναι στην περιοχή του χρέους σου η συμπόνια. Σκότωνε τον οχτρό ανήλεα. Μέσα από το σώμα του οχτρού άκου το Θεό να φωνάζει: "Σκότωσε το σώμα τούτο, μ΄ εμποδίζει· σκότωσε το να περάσω!"
Αν είσαι σοφός, πολέμα στο κρανίο, σκότωνε τις Ιδέες, δημιούργα καινούριες. Ο Θεός κρύβεται μέσα σε κάθε Ιδέα, όπως μέσα σε σάρκα. Σύντριψε την Ιδέα, λευτέρωσε τον! Δώσε του μιαν άλλη Ιδέα, πιο απλόχωρη, να κατοικήσει.
Αν είσαι γυναίκα, αγάπα. Διάλεξε, ανάμεσα άπ΄ όλους τους άντρες, με σκληρότητα, τον πατέρα των παιδιών σου. Δε διαλέγεις εσύ· διαλέγει ο άναρχος, ακατάλυτος, ανήλεος μέσα σου αρσενικός Θεός. Τέλεψε όλο σου το χρέος, το γιομάτο πίκρα, έρωτα κι αντρεία. Δώσε όλο σου το κορμί, το γιομάτο αίμα και γάλα.

Να λες: Ετούτος, που κρατώ στον κόρφο μου και τον βυζαίνω, θα σώσει το Θεό. Ας του δώσω το αίμα μου όλο και το γάλα.
Βαθιά, απροσμέτρητη η αξία του ρεούμενου τούτου κόσμου: από αυτόν πιάνεται ο Θεός κι ανεβαίνει· από αυτόν θρέφεται ο Θεός και πληθαίνει.
Ανοίγει η καρδιά μου, φωτίζεται ο νους, και μονομιάς το φοβερό τούτο στρατόπεδο του κόσμου μου ξεσκεπάζεται ερωτικιά παλαίστρα.
Δυο σφοδροί αντίθετοι άνεμοι, ο ένας αρσενικός, ο άλλος θηλυκός, συναντήθηκαν και συγκρούονται σ΄ ένα σταυροδρόμι. Σοζυγιάστηκαν μια στιγμή, πύκνωσαν, γένηκαν ορατοί.

Το σταυροδρόμι τούτο είναι το Σύμπαντο. Το σταυροδρόμι τούτο είναι η καρδιά μου.
Από το πιο σκοτεινό μόριο ύλης ως τον πιο μεγάλο στοχασμό, μεταδίνεται ο χορός της γιγάντιας ερωτικιάς σύγκρουσης.
Η όλη είναι η γυναίκα του Θεού μου· οι δυο μαζί παλεύουν, γελούν και κλαίνε, φωνάζουν μέσα στο θάλαμο της σάρκας.
Γεννοβολούν, μελίζουνται. Γιομώνουν στεριά και θάλασσα κι αγέρας από φυτολόι, ζωολόι, ανθρωπολόι και πνέματα, το αρχέγονο ζευγάρι μέσα στο κάθε ζωντανό αγκαλιάζεται, διαμελίζεται και πληθαίνει.

Όλη η αγωνία του Σύμπαντου συμμαζωμένη ξεσπάει στο κάθε ζωντανό και ο Θεός μέσα στη γλύκα, μέσα στην πίκρα της σάρκας κιντυνεύει.
Μα τινάζεται, πηδάει από τα φρένα κι από τα λαγόνια, χιμάει, πιάνεται από καινούρια λαγόνια και φρένα, και ξεσπάει πάλι απαρχής ο αγώνας για την ελευτερία.
Για πρώτη φορά, απάνω στη γης ετούτη, μέσα από το νου κι από την καρδιά μας, κοιτάζει ο Θεός τον αγώνα του.

Χαρά! Χαρά! Δεν ήξερα πως ο κόσμος τούτος είναι τόσο ένα μαζί μου, πως όλοι είμαστε ένας στρατός, πως οι ανεμώνες και τ΄ άστρα μάχουνται, δεξά ζερβά μου, και δε με γνωρίζουν, μα εγώ στρέφουμαι και τους γνέφω.
Θερμό, αγαπημένο, γνώριμο, μυρίζοντας σαν το κορμί μου, είναι το Σύμπαντο. Έρωτας μαζί και πόλεμος, σφοδρή ανησυχία, επιμονή κι αβεβαιότητα.
Αβεβαιότητα και τρόμος. Σε μια βίαιη αστραπή ξεχωρίζω: στην πιο αψηλή κορφή της δύναμης αγκαλιάζουνται· το πιο στερνό, το πιο φοβερό αντρόγυνο- ο Τρόμος κι η Σιγή. Κι ανάμεσα τους μια Φλόγα.

Η ΣΙΓΗ

Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου· ένα πύρινο πουλί, πηδάει από κλαρί σε κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: "Δεν μπορώ να σταθώ, δεν μπορώ να καώ, κανένας δεν μπορεί να με σβήσει!"
Δέντρο φωτιά γίνεται ολομεμιάς το Σύμπαντο. Ανάμεσα από τους καπνούς κι από τις φλόγες, αναπαμένος στην κορυφή της πυρκαγιάς, κρατώ αμόλευτο, δροσερό, γαλήνιο, τον καρπό της φωτιάς, το Φως.

Από την αψηλή τούτη κορυφή κοιτάζω την κόκκινη γραμμή που ανηφορίζει· τρεμάμενο αίματερό φωσφόρισμα, που σούρνεται σαν έντομο ερωτεμένο μέσα από τους αποβροχάρικους γύρους του μυαλού μου.
Εγώ, ράτσα, άνθρωποι, γης, θεωρία και πράξη, Θεός, φαντάσματα από χώμα και μυαλό, καλά για τις απλοϊκές καρδιές που φοβούνται, καλά για τις ανεμογγάστρωτες ψυχές που θαρρούν πως γεννούνε.
Από που ερχόμαστε; Που πηγαίνουμε; Τι νόημα έχει τούτη η ζωή; φωνάζουν οι καρδιές, ρωτούν οι κεφαλές, χτυπώντας το χάος.

Και μια φωτιά μέσα μου κίνησε ν΄ απαντήσει. Θα ΄ρθει μια μέρα, σίγουρα, η φωτιά να καθαρίσει τη γης. Θα ΄ρθει μια μέρα, σίγουρα, η φωτιά να εξαφανίσει τη γης. Αυτή είναι η Δευτέρα Παρουσία.
Μια γλώσσα πύρινη είναι η ψυχή κι αγλείφει και μάχεται να πυρπολήσει τον κατασκότεινο όγκο του κόσμου. Μια μέρα όλο το Σύμπαντο θα γίνει πυρκαγιά.
Η φωτιά είναι η πρώτη κι η στερνή προσωπίδα του Θεού μου. Ανάμεσα σε δυο μεγάλες πυρές χορεύουμε και κλαίμε.

Λαμποκοπούν, αντηλαρίζουν οι στοχασμοι και τα κορμιά μας. Γαλήνιος στέκουμαι ανάμεσα στις δυο πυρές κι είναι τα φρένα μου ακίνητα μέσα στον ίλιγγο και λέω:
Πολύ μικρός είναι ο καιρός, πολύ στενός είναι ο τόπος ανάμεσα στις δυο πυρές, πολύ οκνός είναι ο ρυθμός ετούτος της ζωής· δεν έχω καιρό, δεν έχω τόπο να χορέψω! Βιάζουμαι!
Κι ολομεμιάς ο ρυθμός της γης γίνεται ίλιγγος, ο χρόνος εξαφανίζεται, η στιγμή στροβιλίζεται, γίνεται αίωνιότητα, το κάθε σημείο -θες έντομο, θες άστρο, θες Ιδέα· γίνεται χορός.

Ήταν φυλακή, κι η φυλακή συντρίβεται κι οι φοβερές δυνάμες μέσα λευτερώνουνται και το σημείο δεν υπάρχει πια!
Ο ανώτατος αυτός βαθμός της άσκησης λέγεται: Σιγή. Όχι γιατί το περιεχόμενο είναι η ακρότατη άφραστη απελπισία για η ακρότατη άφραστη χαρά κι ελπίδα. Μήτε γιατί είναι η ακρότατη γνώση, που δεν καταδέχεται να μιλήσει, για η ακρότατη άγνοια, που δεν μπορεί.

Σιγή θα πει: Καθένας, αφού τελέψει τη θητεία του σε όλους τους άθλους, φτάνει πια στην ανώτατη κορφή της προσπάθειας· πέρα από κάθε άθλο, δεν αγωνίζεται, δε φωνάζει· ωριμάζει αλάκερος σιωπηλά, ακατάλυτα, αιώνια με το Σύμπαντο.
Αρμοδέθηκε πια, σοφίλιασε με την άβυσσο, όπως ο σπόρος του αντρός με το σπλάχνο της γυναίκας.
Είναι πια η άβυσσο η γυναίκα του και τη δουλεύει, ανοίγει, τρώει τα σωθικά της, μετουσιώνει το αίμα της, γελάει, κλαίει, ανεβαίνει, κατεβαίνει μαζί της, δεν την αφήνει!

Πώς μπορείς να φτάσεις στο σπλάχνο της άβυσσος και να την καρπίσεις; Αυτό δεν μπορεί να ειπωθεί, δεν μπορεί να στριμωχτεί σε λόγια, να υποταχτεί σε νόμους· καθένας έχει και τη λύτρωση τη δική του, απόλυτα ελεύτερος.
Διδασκαλία δεν υπάρχει, δεν υπάρχει Λυτρωτής που ν΄ ανοίξει δρόμο. Δρόμος ν΄ ανοιχτεί δεν υπάρχει.
Καθένας, ανεβαίνοντας απάνω από τη δική του κεφαλή, ξεφεύγει από το μικρό, όλο απορίες μυαλό του.
Μέσα στη βαθιά Σιγή, όρθιος, άφοβος, πονώντας και παίζοντας, ανεβαίνοντας ακατάπαυτα από κορυφή σε κορυφή, ξέροντας πως το ύψος δεν έχει τελειωμό, τραγουδά, κρεμάμενος στην άβυσσο, το μαγικό τούτο περήφανο ξόρκι:

ΠΙΣΤΕΥΩ Σ΄ ΕΝΑ ΘΕΟ, ΑΚΡΙΤΑ, ΔΙΓΕΝΗ, ΣΤΡΑΤΕΥΟΜΕΝΟ, ΠΑΣΧΟΝΤΑ, ΜΕΓΑΛΟΔΥΝΑΜΟ, ΟΧΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ, ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΣΤ΄ ΑΚΡΟΤΑΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΣ, ΤΙΣ ΟΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΟΡΑΤΕΣ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤ΄ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΑ, ΕΦΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕ Ο ΘΕΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΚΡΙΝΩ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΑΥΤΗ ΡΟΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΛΥΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΑΓΡΥΠΝΟ ΒΑΡΥΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΔΑΜΑΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΡΠΙΖΕΙ ΤΗΝ ΥΛΗ· ΤΗ ΖΩΟΔΟΧΑ ΠΗΓΗ ΦΥΤΩΝ, ΖΩΩΝ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΤΟ ΧΩΜΑΤΕΝΙΟ ΑΛΩΝΙ, ΟΠΟΥ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΥΧΤΑ ΠΑΛΕΥΕΙ Ο ΑΚΡΙΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.
"ΒΟΗΘΕΙΑ!" ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ. "ΒΟΗΘΕΙΑ!" ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ, ΚΙ ΑΚΟΥΩ.
ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΟΙ ΡΑΤΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΚΙ ΟΛΗ Η ΓΗΣ, ΑΚΟΥΜΕ ΜΕ ΤΡΟΜΟ, ΜΕ ΧΑΡΑ, ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ ΣΟΥ.
ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΑΚΟΥΝ ΚΑΙ ΧΥΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΟΥΝ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: "ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΜΟΝΑΧΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ."
ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΑΝ, ΣΜΙΓΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: "ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ."
ΚΑΙ ΤΡΙΣΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ, ΚΑΙ ΔΕ ΛΥΓΟΥΝ, ΑΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ, ΤΟ ΜΕΓΑ, ΕΞΑΙΣΙΟ, ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ:
ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
ΤΕΛΟΣ

- Νίκος Καζαντζάκης -