10/6/17

πως (δεν) θάθελα να είχα ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε 153 παιδιά

Bildergebnis für 153

Νούμερα υπάρχουν. Πολλά και διάφορα. Από το ένα μέχρι το άπειρο.
Νούμερα απλά, αθώα, μέχρι και γαμώ τα νούμερα! Ότι νούμερο θέλεις. Πάρε κόσμε! Μερικά γίνανε και τραγούδι. Τόσο σπουδαία νούμερα.

Ποιός δεν τα θυμάται;

Ένα το χελιδόνι, η Άνοιξη ακριβή...
Ή, δυό δυό, στη μπανιέρα δυό δυό...
Ή τα τρία πουλάκια (που κάθονταν, όχι τα όρθια)...

Κτλ, κτλ...

Σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα συγκεκριμένο νούμερο, το οποίο μας βρήκε του χεριού του, βολικούς, παρακμιακούς, άτολμους και ολίγον τι (τι ολίγον;) μαλάκες, μη πούμε πεοκρούστες και βγει κάνα ντουβάρι και μας τα χώσει, που χρησιμοποιούμε ξένες γλώσσες, και μας παίζει μονότερμα.
Το απίστευτο, το απαράμιλλο, το καταπληκτικό, το μοναδικό 153!

153! Όπως λέμε ΤΟ νούμερο! Ένα νούμερο που συναντάται και στον πληθυντικό: Τα νούμερα! Ναι, και τα 153. Δώστε προσοχή και θαυμάστε σιωπηλά!

Μάλιστα αγαπητοί αναγνώστες και αναγνωστοπούλες, αυτό δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας, δεν είναι ένα απλό θνητό νούμερο, είναι το άγιον, καθολικόν, ομοούσιον, αδιαίρετον 153! Δεν έχει ούτε παραπάνω, ούτε παρακάτω. Όταν λέμε 153, εννοούμε 153, ο κόσμος να χαλάσει. Είναι κάτι σαν ταρίφα: Από Αεροδρόμιο μέχρι Σύνταγμα Ευρά τόσα, που λένε και οι ταρίφες.

Το 153 έχει πολλές και διάφορες ιδιότητες. Το 153 είναι κάτι σαν σύνορο, κάτι σαν ασφαλιστική δικλείδα, κάτι σαν ασφάλεια ζωής, σπιτιού και περιουσίας, Ταυτόχρονα εκτελεί και χρέη τράπεζας: Κάθε τράπεζας: Από Εθνική και Πειραιώς μέχρι Αγίας Τράπεζας και Τράπεζας Αίματος. Το πρώτο είδος τράπεζας σου σιγουρεύει το παραδάκι σου, το δεύτερο, η Τράπεζα Αίματος, το Αίμα υμών το επιούσιον, γιατί 153 άνευ μάσας δεν υφίσταται.

,Το 153 σου λύνει κάθε πρόβλημα, σου εξασφαλίζει καρέκλα και πολυθρόνα. Το 153 σου ικανοποιεί κάθε βίτσιο σου, το 153 είναι ιδεολογία και φετίχ. Ξέρω, σας έχει φάει η περιέργεια, περί τίνος 153 ο λόγος, να τα ξεράσω λοιπόν με την μία, πριν τα πάρει κάνας παράξενος στο κρανίο και καταφύγει στην ωμή βία.

Περί της κυβερνητικής, συριζανελικής, πρωτηφορααριστερής, εθνοσωτήριας, καραμαρξιστικής κυνοβουλευτικής πλειοψηφίας των 153 βουλευτών (και τα πάντα (άλλοι) πληρών΄) ο λόγος φίλτατοι
επισκέπτες ή μονίμως διαμένοντες.

153! Μα τι νούμερο! Μα τι αφροδισιακό! Εκατοφεύγα νάσαι, και η κυρά έντιμη μεν (κααλάα), αλλά στη μάπα πιό πλισέ και από φουστανέλα, και να την ρωτάς, τι θα σου έκανα (αν μπορούσα) μάνα μου; και να σου απαντάει, 153 Κώστα μου (οι καθωσπρέπει Μεθουσάλες λέγονται Κωνσταντίνοι), και να την βάζεις από κάτω και...και να σκέφτεται η υπηρέτρια, που μπήκε εκείνη τη στιγμή τυχαία στο δωμάτιο, να αδειάσει τις πάπιες, τι έβαλε μπροστά από τα αχαμνά του ο παππούς, σκουπόξυλο ή στυλιάρι από γκασμά;

Η συνταγή αυτού του μαγικού νούμερου είναι απλή: Λαμβάνετε ένα μάτσο νούμερα από Σύριζα μεριά, μετά μία μικρή ποσότης νουμέρων που ταιριάζει, δηλαδή ανεξάρτητα νούμερα, ντόπια όμως, ελληνικά, όχι εισαγωγής, μετράτε, 153, ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε!

Με το που κάνει μπραφ το 153, όλα απλοποιούνται! Δεν κάθεται ο κάθε υπουργός ή βουλευτής να χολοσκάει, γιά την στάση που θα κρατήσει στην συνεδρίαση ή ακόμα τραγικότερο, να αναγκάζεται να διαβάζει δύο χιλιάδες σελίδες μνημόνιο, για να ξέρει τι να πει, αν τον ρωτήσει ο Μπογδάνος ή κανένας άλλος διάττων αστήρ της δημοσιοκαφρίας. Αρκεί το 153. Ψηφοφορία γιά την πώληση του λιμανιού του Πειραιά; 153 υπέρ! Ψηφοφορία γιά την πώληση όλων των λιμανιών της χώρας; 153 υπέρ! Ψηφοφορία γιά "αλαφριά ψιλλάφηση μπουτιού αγνώστου νεαράς στο μετρό"; 153 υπέρ! Ψηφοφορία γιά μαζικό βιασμό απάντων, αρσενικών και θηλυκών, μετά φόνου, συν θανάτωση όλων των πρωτότοκων, συν οφειλές στην εφορία ύψους 150 δις και εμπρησμός των εναπομεινάντων Εθνικών Δρυμών, συν εσχάτη προδοσία και ζμπρώξιμο του Θρύλλου ίσαμε δύο πέτσινα μπενάλτια κάθε ματς; 153 υπέρ!

153 βρέξει χιονίσει. Το νούμερο απλουστεύει τη σκέψη. Τι κόψιμο 5% της σύνταξης, τι 35%; Το 153 θα τα ισοπεδώσει όλα. Το νούμερο 153 απλουστεύει την ηθική: Τι 50 τι 500 αυτοκτονίες; Το 153 έγινε τρόπος ζωής, Τρόπος ζωής για 153 και τρόπος θανάτου για 9.000.000. Το νούμερο 153 είναι συμπαγές, δεν κάνει διαρροές, 153 είναι πάντα 153. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν αγωγός αποβλήτων, λυμάτων, σαν την ιδέα που γεφυρώνει τον βόθρο με τη χαβούζα.

Το 153 είναι και κάτι άλλο: Θλίψη. Ντροπή. Θυμός.

Δεν είναι όμως.

Στην ιστορία θα μείνει σαν φιλμ. Σαν Γουέστερν:

Και οι 153 ήταν καθάρματα!





6/6/17

Παρών!


Γειά σας!

Καιρό έχω να μπω. Ο λόγος απλός: Το σιχτίρ. Ένα βασανιστικό προστάδιο της αποχής. Κάτι σαν τον θάνατο, αλλά σε αυστηρώς προσωπικά όρια. Εντός του εντός μου. Θα μπορούσα να πω, "ζω το μέρος της ήττας, που μου αντιστοιχεί". Με τη δική μου γλώσσα. Με λιγότερο χαμόγελο, με περισσότερη σιωπή. Με τον τρόπο που μπορώ, με τον τρόπο που αντέχω.

Όχι, δεν χάθηκε ο πόλεμος. Μιά μάχη ήταν. Ή μάλλον, ούτε καν μάχη. Μιά βαθιά ανάσα ήταν, που κόπηκε στη μέση και κατέληξε αναστεναγμός. Συνηθισμένα πράγματα τα τελευταία χρόνια. Κατηφορικό το γήπεδο, γίγαντας ο αντίπαλος και παρότι στο δικό μας γήπεδο όλοι οι αγώνες, πάντα εκτός έδρας. Ίσως αυτή να ήταν η αιτία: Ότι δεν σου ανήκει πλέον τίποτα! Ούτε η χώρα σου, ούτε το παρόν σου, ούτε η ζωή σου, ούτε το μέλλον σου.

Το πιο δύσκολο πράγμα σε τούτο τον τόπο είναι η αντίσταση. Γι΄αυτό αντιστέκονται μόνο οι δυνατοί. Οι εκλεκτοί. Ίσως οι άτρωτοι. Σίγουρα δεν είναι αλάνθαστοι, αυτοί που δεν το βάζουν κάτω, αυτοί που θυσιάζουν τον προσωπικό τους εγωισμό διαλέγοντας έναν άλλον δρόμο, από αυτόν που οδηγεί στα ουράνια: Τον δύσκολο δρόμο προς τα μπροστά, με τα χέρια απλωμένα στα πλάγια, δεμένα με τα χέρια των συντρόφων και συναγωνιστών. Δεν έχουμε έτσι κι αλλιώς ανάγκη τους αλάνθαστους. Ανάγκη έχουμε τους θαρραλέους και τολμηρούς.

Σταμάτησα να γράφω, επειδή ένοιωθα την ανάγκη, να ψηλαφήσω πρώτα αυτό που με βασάνιζε, να αισθανθώ τις διαστάσεις του, να το εμπεδώσω με τις αισθήσεις μου, να γίνω αδερφός και φίλος του. Ίσως και να γίνω ένα μ΄αυτό.

Είμαι σε καλό δρόμο. Γι΄αυτό είμαι τώρα εδώ. Πάλι εδώ. Μαζί σας.

Δεν έχουμε ούτε σαν άνθρωποι, ούτε σαν πολίτες άλλη επιλογή. Το μόνο που γεφυρώνει την ανάγκη με την ελπίδα, την ζωή με την αξιοπρέπεια, η μοναδική σανίδα σωτηρίας είναι ο αγώνας. Η ζωή είναι αγώνας. Θεμέλιο και Πρώτη Ύλη του ονείρου και της ελπίδας. Αρχή και Συνέχεια των πάντων.

Αγώνας σημαίνει Αγάπη. Αγάπη για τον διπλανό, τον άγνωστο, τον κατατρεγμένο, τον αδικημένο, τον άνεργο, τον άστεγο, τον πρόσφυγα, τον φτωχό.

Πιστεύω ότι είμαι σε καλό δρόμο. Και ξέρω ότι δεν είμαι μόνος. Γι΄αυτό ανοίγω τα χέρια μου δεξιά κι΄αριστερά.

Καλώς σας βρήκα.






5/6/16

Δεν βρίζουμε, αλλά άμα τα θέλει του Χουλιαράκη ο απαυτός, τι να κάνουμε;


25594551518b4aa1b8ecb84903bb28a3

Η πουτάνα το κάνει από ανάγκη, αλλά που και που της αρέσει κι΄όλας. Να το κάνω λιανά, να το καταλάβουν όλοι. Δεδομένο είναι το εξής: Ότι...μπαίνει, πρέπει να μπει επειδή τον γουστάρουν οι Δανειστές. Μπαίνει λοιπόν, μέσα και ακόμα πιό μέσα, όσο τραβάει η νεοφιλελεύθερη καρδιά των Βρυξελλών, και των απανταχού Δανειστών.

Και ευτυχώς που υπάρχουν οι αντιμνημονιακοί...αριστεροί, που πολεμούν την νεοφιλελέ λέρα, αλλά με τέτοιον...ύπουλο τρόπο, που ο δόλιος ο λαός δεν το παίρνει καν χαμπάρι. Το στήσιμο στα τέσσερα και η καταστολή της λαϊκής ευημερίας δεν είναι φυσικά στόχος της κυβέρνησης, αλλά γιά τα όμορφα μάτια των Δανειστών, χαλάλι.

Αλλά είπαμε, μερικές φορές αρέσει και στην πουτάνα:

Μπήκαν οι βάσεις για επανεκκίνηση της οικονομίας με τρόπο βιώσιμο. 

Υπογραφή, Χουλιαράκης.

Δεν το κάνουμε μόνο από ανάγκη, δεν μας αναγκάζουνε μόνο, αλλά το τραβάει και ο οργανισμός μας το τσιτσί σύντροφοι. Υπογραφή, Χουλιαράκης. Να τον πιάνεις και να τον κάνεις με αριστερές σφαλιάρες του αλατιού, να νοιώσει τι σημαίνει Αριστερά, το καθήκι.

Γιά τον Χουλιαράκη, συγγνώμη, να το διορθώσω λιγάκι, γιά το παλιοτόμαρο τον εντολοδόχο των Δανειστών, Χουλιαράκη, ότι μπήκε με το τελευταίο αγγούρι-τσουνάμι είναι η βάση γιά την επανεκκίνηση της οικονομίας! Μιά βάση...βιώσιμη! Δεν μας είπε όμως ο λακές των Βρυξελλών γιά ποιόν είναι βιώσιμη. Γιά τον ίδιο τον Χουλιαράκη με τα πέντε, έξη, εφτά χιλιάρικων μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει ή γιά τον συνταξιούχο των διακοσίων πεντήκοντα πέντε ή τον άνεργο των μηδέν κόμα μηδέν;

ΥΓ: Συνάδελφοι μπλόγκερ, μην ακολουθείτε το υβριστικό παράδειγμα του Βραχόκηπου και αφήστε τα μπινελίκια γιά το ΟΑΚΑ ή το ΣΕΦ, όπου θα κριθεί το πρωτάθλημα μπάσκετ μεταξύ ΠΑΟ και Ολυμπιακού.

Τι; Το πήρε ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα; Ε τότε χώστε τα στα νεοπασόκια του Σύριζα αλύπητα! Φυσικά και δεν γίνεται, να περιμένετε μέχρι την επόμενη μπασκετική σαιζόν....

Και άλλη μία δημοσκόπηση. Ουδέν νεώτερον από το μνημονιακό μέτωπο...





Νέα δημοσκόπηση, ίδια αποτελέσματα. Πάμε γιά νέα, ή γιά μία από τα ίδια λοιπόν. Ο γίγαντας λαός ρούφηξε με απληστία τα νέα μέτρα που ψήφισε η συριζοανελλική πλειοψηφία, αφού δεν κατάφερε να σκίσει με επιτυχία τα μνημόνια, όπως είχε τάξει προεκλογικά στην αγέλη των αμνών, οπότε αναγκάζεται (αλλά μη σκεφτήτε τίποτα βασανιστήρια) να ξεσκίσει την ίδια την αγέλη, και να τα κατάφρεσκα νέα αποτελέσματα:

Μνημονιακά κοπρόσκυλα (Συριζονεοδημοκρατοπασοκοποταμολεβεντοανέλοι): 55,3%

Αντιμνημονιακαί δενάμεις και αδυναμίαι (ΚΚΕ, το κόμμα σου ΛΑ.Ε και Ζωή): 12%

Φασιστικές Αυγές (Χρυσές πχ): 8,1%

Θα το σκεφτούν και θα μας πάρουν τελέφωνο: 19,6%

Αν είχαμε λοιπόν την ατυχία, να μας πηγαίνανε τις επόμενες εβδομάδες καροτσάκι γιά εκλογές, η σύνθεση της Βουλής των Δανειστών θα είχε ως εξής:

Κυβέρνηση εθνικής απαλλοτρίωσης ( νουδού 25,4%, ξώφαλτσα και σύριζα 17,9%, λεβέντ 3%, φώφη και φούφωτη 4,3%) υπό το Μητσοτάκ που φοριέται πολύ ετούτη την εποχή): 50,6%! Να δούμε και τον γίγαντα Λεβέντη υπουργό. Και γιατί όχι; Εδώ είδαμε τον Φίλη υπουργό, τον Λεβέντη να μη βλέπαμε;

Η επιτομή του αντιμνημονιακού αγώνα, ο Αποκαΐδιας, όπως και το καλό παιδί των ΜΜΕ της διαπλοκής, ο Ποταμίσιος Μοναχός, εχτός Βουλής.

Αντιπολίτευση οι Κουτσούμπας και Λαφαζάνης με 9,6% (6,5% και 3,1% αντίστοιχα), αλλά μη τους βάλουνε να καθήσουνε κοντά κοντά, μη πλακωθούνε από...σύμπνοια απόψεων στις μπουνιές και γίνει η Βουλή μπουρδέλο. (Γιά όλους αυτούς που επιμένουν, ότι είναι ήδη, να γίνει κάτι άλλο).

Η Ζωή με 2,4% επίσης εκτός.

Ο Έλληνας επιμένει ακόμα στις ίδιες συνταγές. Μα πόσο αγγούρι πρέπει ακόμα να εισέλθει, γιά να αλλάξει πολιτικά χούγια; Μα τι πάτος είναι αυτός;




28/5/16

Δημοσκόπηση: Από τον σημερινό απατεώνα...στον χθεσινό οι Έλληνες



Πιστεύετε στις δημοσκοπήσεις; Και γιατί όχι; Εδώ πιστέψατε, ότι ψηφίζοντας Λεβέντη θα σωνόταν η χώρα, τις δημοσκοπήσεις να μην πιστεύατε; Να σας σερβίρω τότε μία φρέσκια, να σας φύγει η περιέργεια.

Η δημοσκόπηση αυτή στήθηκε από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας γιά λογαριασμό του Σκάι (μπαμ) και δημοσιεύεται με απόλυτα περίπλοκο τρόπο στις φυλλάδες της επικράτειας. Η σεμνή αλλά και ατάλαντη ιστοσελίδα μας θα σας την μεταφέρει χύμα, να την καταλάβετε όλοι. Πάμε λοιπόν.

Έλαβον:

Μνημονιακές δυνάμεις κάθε αποχρώσεως
(Συριζονεοδημοκρατοπασοκοποταμολεβεντοανέλες): 55,5%

Αντιμνημονιακές δυνάμεις, που βγάζουν όμως η μία το μάτι της άλλης (ΚΚΕ, ΛΑ.Ε, ΖΩΗ): 9%

Χρυσαυγοφασίστες: 7%

Δεν ξέρουν, δεν γνωρίζουν, θα ρωτήσουν και θα μας απαντήσουν: 23%

Διάφορες δυνάμεις, ανάκατες, ανώνυμες και αμφίβολες: 5,5%

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία ο συσχετισμός δυνάμεων στη Βουλή διαμορφώνεται ως εξής:

Μνημονιακές δυνάμεις, Σύριζα, ΝΔ, Πασόκ, Λεβέντης: 51,5% των εδρών συν το μπόνους των πενήντα εδρών.
Αντιπολίτευση και ταυτόχρονα μοναδική αντιμνημονιακή δύναμη: Το ΚΚΕ με 5,5%
Φασίστες: η ΧΑ με 7%
Όλοι οι υπόλοιποι: Μένουν όξω
Και οι Ανέλ και το Ποτάμι και η ΛΑ.Ε; Ναι!
Και η Ζωή ρε; Ναι! Με 2,5%.

Δίδαγμα: Είχαμε δει τετρακομματική κυβέρνηση μέχρι τώρα; Ε τότε θα δούμε: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΕΒΕΝΤΗΣ.

Πλειοψηφία; Απόλυτη!

Το αγγούρι παραμένει: Εκεί που ήταν ήδη χωμένο!

Κρασιά; Καλά!








(Αν δεν υπήρχε ο παράγων ΜΑΛΑΚΑΣ ΛΑΟΣ, η Δημοκρατία θα ήταν και γαμώ τα πολιτεύματα)...


26/5/16

Εγκληματίας Υπουργός Αμύνης!



Είσαι ας πούμε ανώμαλος, άρρωστος και δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Πας σε κάποιο απόμερο μέρος, δάσος, πάρκο, ερημική περιοχή, την στήνεις και κάνεις τον σταυρό σου, να περάσει κάνα θηλυκό ον, να χουφτώσεις, να ψαχουλέψεις και όποια άλλη αμαρτία προκύψει. Μπορείς να είσαι ότι νάναι: Νέος, γέρος, μορφωμένος, αμόρφωτος, πλούσιος, φτωχός, έξυπνος, βλάκας. Υποχρεωτικά μόνο άρρωστος και ανώμαλος πρέπει να είσαι. Γιατί τρίτος δεν μπορεί να σε εξαναγκάσει σε ένα τέτοιο έγκλημα. Μόνο εσύ ή ο άλλος ή οι άλλοι εσύ (σε περίπτωση σχιζοφρένειας) αποφασίζεις/αποφασίζουν.

Κάποτε σε βουτάνε, σε μπαγλαρώνουν μέσα και τηράς όξω. Και θριαμβεύει η Δικαιοσύνη και κάποτε ξεχνιέται, και μόνο το καημένο θύμα το κουβαλάει στην ψυχούλα του μιάν ολόκληρη ζωή...

Αυτά όταν παρενοχλείς σεξουαλικά ή βιάζεις γυναίκες. Ισχύει όμως το ίδιο και γιά άλλες εγκληματικές ενέργειες; Μάλλον όχι. Ακούστε εκδοχή, αλλά μην αφήνετε τις χειρολαβές, κουνάει πολύ και υπάρχει κίνδυνος να πέσετε.

Ο άνθρωπος διεκδικεί το Νόμπελ λογικής! Ή το Νόμπελ παράνοιας! Υπεύθυνος γιά εγκληματικές πράξεις δεν είναι ο θύτης, αλλά μόνο ο ηθικός αυτουργός. Ή αυτός που...εξαναγκάζει τον θύτη γιά το έγκλημα! Δηλαδή, ας πούμε, έχεις ανάγκη από χρήματα και πας σε κάποιον να σε δανείσει.

Χρειάζομαι τόσα, δίνεις;

Αμέ! Αν δεν είχα, θα είχες έρθει σε μένα;

Ωραία. Θέλω τόσα.

Μα είναι πολλά...

Τι να κάνω, τόση είναι η ταρίφα.

Εντάξει, σου δίνω.

Είσαι φίνος και γιά να σου αποδείξω την ευγνωμοσύνη μου, λαμβάνω δεκαπέντε μέτρα της επιλογής σου, να τα πληρώσουν οι μή έχοντες, δηλαδή αυτοί που με έφεραν στην εξουσία.

Πρωτοποριακή σκέψη, αλλά δεν φτάνει;

Τι άλλο θέλεις;

Να πας να βιάσεις όλα τα νησιά. Δωδεκάνησα, εφτάνησα, Κρήτες και γλυκάνισσα. Όλα! Από υφαλοκρυπίδα μέχρι Κυκλάδες, που έχουν μαζέψει όλον τον τουρισμό και δεν πάει κανείς Στρογγυλή. (Νησίδα στον Μαλιακό Κόλπο. Ωραία νησίδα).

Και άμα με πιάσουν;

Ποιός να σε πιάσει ρε; Εσύ είσαι το κράτος!

Ποιός ο εφευρέτης αυτής της φόρμουλας; Ποιός άλλος, ο αποκαΐδιας ο Καμμένος. Ο μολών λαβές ντε. Ναι, ο μολών λαβές ο παρταόλας. Αυτός που είχε μισό σύνθημα, σκίζω μνημόνια, και ξέχασε το μισό, το σκίζω, και παραμιλάει μόνο το Μνημόνια. Ο εθνικός ήρωας, ναι. Ο Αθανάσιος Διάκος που ξέχασε τον ρόλο του και αντί να κάτσει να τον σουβλίσουν οι οχτροί, έγινε ο ίδιος οχτρός και σουβλίζει τους άλλους.

Εγκληματική και αντισυνταγματική ενέργεια η αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά, αλλά μας αναγκάσανε οι Δανειστές, λέει.

Και γιά να αποδείξει ότι έχει τσαμπουκά και ήθος,,,παραμένει στην καρέκλα του.

Το επόμενο νόμπελ αναξιοπρέπειας στον εγκληματία εχθρό του Συντάγματος, Πάνο Καμμένο παρακαλώ!


Πόσα μνημόνια χρειαζόμαστε γιά να μάθουμε ότι η Μηλιά γράφεται με γιώτα;




Να μη γνωρίζεις, δεν είναι αμαρτία. Δεν φταις, άμα δεν είχες προσόντα γιά ακαδημαϊκή καριέρα και έγινες τελικά βοηθός μάγειρα. Δεν θα σε γράψει λοιπόν με μελανά γράμματα η ιστορία, αν σε ρωτήσουν τι είναι το Neck Dissektion κι΄εσύ τους απαντήσεις ότι ακούγεται σαν προάστιο της Νέας Υόρκης. Αμαρτία είναι να μη μαθαίνεις! Να σου λέει πχ ο δάσκαλος, Μπάμπη, η μηλιά είναι ένα οπωροφόρο δέντρο και το πρώτο ί γράφεται με ήτα, και άμα το γράψεις με γιώτα γίνεται μιλιά, όπως λέμε σκάσε παλιοκερατά και μη βγάζεις μιλιά, και πες μου εσύ τώρα, που είσαι έξυπνο παιδάκι, ένα δεντράκι που κάνει μηλαράκια, πως γράφεται, κι΄εσύ ως Μπάμπης να απαντάς, με γιώτα. Και να συνεχίζεις να επιμένεις ακόμα και μετά από δεκαπέντε επαναλήψεις στο γιώτα, μέχρι να σιχτιρίζεται ο κακομοίρης ο δάσκαλος και να σκέφτεται, άμε στον διάολο κουμπούρα Χαράλαμπε.

Αμαρτία είναι να μην μαθαίνεις. Αλλά επειδή ξέρω, ότι ορισμένοι αναγνώστες του βραχόκηπου τυγχάνουν τουβλαράκια πασόκοι, να σας δώσω ορισμένα πρακτικά παραδείγματα, στην γλώσσα την οποία κατέχουν πλέον όλοι: Στην μνημονιακή γλώσσα.

Τα μέχρι στιγμής Μνημόνια είναι τρία. Ο αριθμός κάθε άλλο παρά σημαδιακός είναι, μη πάει λοιπόν ο νους σας στο πονηρό. Λοιπόν. Το πρώτο εκ των τριών (προσοχή, όχι το μακρύτερο) το έφερε ο Γιωργάκης. Προσοχή! Το έφερε, αν και...υπήρχανε λεφτά. Και μόνο διά να σωθεί η πατρίδα. Γιά κανένα άλλο λόγο παρακαλώ. Και επειδή τίποτα σε τούτον τον άδικο ντουνιά δεν είναι τζάμπα, την ρόκα την πλήρωσε ο γίγαντας λαός: Μέτρα και χαράτσια και περικοπές και περικλοπές. Άρα επαχθές το πρώτο Μνημόνιο και φτου του και σα δε ντρέπεται.

Το δέφτερο Μνημόνιο το έφερε ο Σαμαράς. Εδώ θέλει προσοχή, δώστε βάση. Ο Σαμαράς ήταν (να λέμε του τυφλού το δίκιο) αντιπρωτομνημονιακός. Άκουγε πρώτο Μνημόνιο και έβγαζε σπυράκια. Τον έβλεπαν οι ειδικές δημοκρατικές δυνάμεις της ΝΔ, Φαήλος και Άδωνις, να υποφέρει από πρωτομνημονιακή δύσπνοια και τρομάζανε να τον συνεφέρουν: Σταμάτα αρχηγέ, μη πάθεις τίποτα και δεν προλάβουμε να κλείσουμε την ΕΡΤ. Σταμάτα να συγχίζεσαι, και έρχονται σε λίγο τα γενέθλια του Φράνκο και μετά του Πινοσέτ και μετά άλλες άσπρες μέρες.

Λοιπόν, βλέπει ο Σαμαράς τον όχλο να μη γουστάρει Μνημόνιο, κάθεται και γράφει ένα είδος Μάϊν Καμπφ, με ένα μόνο κεφάλαιο: Ποτέ πιά Μνημόνια, ζήτω η ανεξαρτησία.

Ακούει ο γίγαντας λαός, και αρχίζει τα τς τς τς:

Τς τς τς, γιά δε ρε τι λέει ο Σαμαράς! Το Μνημόνιο φτου κακά, λέει, και άμα βγει, το σκίζει και πάμε ντουγρού από την κόλαση στον παράδεισο, από εθνική οδό παρακαλώ και άνευ διόδια. Ε θέλει πολύ να σε ψηφίσει ο γίγαντας λαός, άμα του δώσεις να φάει υπόσχεση;

Βγαίνει ο Σαμαράς. Αφήνει κάνα δυό μέρες να περάσουν, να περάσουν και οι καούρες από το γλέντι της εκλογικής νίκης και μετά αρχίζει τα κλούβια: Ο αντιμνημονιακός μας αγώνας εστέφθει με επιτυχία. Σκίζουμε το Μνημόνιο που κατέστρεψε τη χώρα και πάμε σε ένα δέφτερο Μνημόνιο που θα την σώσει!

Γίνεται ότι γίνεται πάντα: Η σωτηρία της χώρας με την ίδια συνταγή: Μέτρα και χαράτσια και περικοπές και περικλοπές.

Ο κόσμος τα παίρνει φυσικά στο κρανίο. Γεμάτα καρούμπαλα τα κεφάλια του λαού μετά τις εκλογές. Γεμάτα καρούμπαλα γιατί μετά βαράνε τα κεφάλια τους στον τοίχο: Μα τι μαλάκας που ήμανε, να ψηφίσω τέτοιους μαλάκες...

Είπαμε, αμαρτία είναι να μη μαθαίνεις, όχι να μη ξέρεις. Τι κάνουμε τότε ως Χαράλαμπος λαός; Πως γράφεται είπαμε η μηλιά; Α, με ύψιλον το πρώτο ι. Όπως λέμε Σύριζα. Μπράβο. Πάμε τότε και στέλνουμε τον Τσίπρα στο Μαξίμου. Όχι επειδή είναι πιό εμφανίσιμος από τους άλλους, ή γιά να βγάλουμε το μάτι της Διαπλοκής, αλλά επειδή αυτός έκανε σταυρό και ορκίστηκε στο όνομα της μάνας του και στο όνομα όλων των μανάδων γενικά, ότι σκίζει τα ξεσκισμένα τα Μνημόνια, επειδή καταστρέφουν την χώρα. Μιλάμε γιά μίσος προς τα Μνημόνια και μεγάλη αντιμνημονιακή κακία ο άνθρωπος.

Γίνεται ότι γίνεται, βγαίνει μιάν ωραία πρωΐα στις τιβές ο πρωθυπουργός και αρχίζει τα γνωστά: Η εποχή των Μνημονίων που κατέστρεψαν την χώρα τελειώνει! Εγγυούμαι στην ελληνικό λαό, ότι μετά το δικό μας Μνημόνιο, το τρίτο, δεν πρόκειται να υπάρξει νέο! Η χώρα εσώθει. Την σώσαμε εμείς. Στην ουρά παρακαλώ γιά μέτρα, γιά χαράτσια, γιά περικοπές και περικλοπές.

Δεν μαθαίνει ο Μπάμπης με τίποτα. Το οπωροφόρο δέντρο που κάνει μηλαράκια είναι η μιλιά. Ντουβλούκι σκέτο...

Επίλογος.

Όλα τα είδαμε: Δεξιούς, σοσιαλκαθάρματα, πρώτη φορά αριστερούς, ανεξάρτητους τριτομνημονιακοαντιμνημονιακούς,τραπεζοκυβερνήσεις και τις εφεδρείες τους στην Βουλή, Ποτάμια και λεβέντηδες. Όλοι τους στα μνημονιακά χαρακώματα. Γιά την σωτηρία της χώρας και όχι γιά την Σωτηρία των αναπνευστικών παθήσεων παρακαλώ. Είδαμε τα ποσοστά τους να ανεβοκατεβαίνουν σαν τον υδράργυρο των παλιών θερμόμετρων: Προς τα πάνω από πυρετό, προς τα κάτω από τα χτυπήματα κατά της κοινωνίας. Και να δούμε τι μάθαμε απ΄όλα αυτά. Ή μάλλον τι έπρεπε να είχαμε μάθει ήδη. Αν δεν λειτουργούμε όπως ο αθώος μεν, αλλά καραηλίθιος Μπάμπης της ιστορίας μας:

Όσο το συνολικό ποσοστό Σύριζα+ΝΔ+Πασόκ+ΑΝΕΛ+Ποτάμι+Λεβέντης+ΧΑ εξασφαλίζει 151 έδρες στην Βουλή ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ Η ΜΗΛΙΑ ΜΕ ΗΤΑ!

Το κόλπο γκρόσο του λαού είναι, να μείνει όλος αυτός ο παραπάνω μνημονιακός συφερτός κάτω από την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών! Πως; Τι πως; Όλα εγώ να τα κάνω; Βαρέθηκα. Να το βρείτε από μόνοι σας. Μόνο λίγο θα βοηθήσω: Υπάρχουν και άλλες επιλογές στην χώρα μας. Εντός και εκτός Κοινοβουλίου. Λοιπόν;